คุณนอกใจก่อน ฉันหย่าคุณร้องไห้อะไรกัน？

กู้ชิงฮวนรอจนสองคนนั้นเดินไปไกลแล้ว ถึงจะลืมตาที่แดงก่ำนานแล้วขึ้นมา

ตับนี้คุณอาเป็นคนส่งคนไปหามา ตอนนั้นตอนที่เธอบอกกับลู่หรงเซิ่ง เขาดีใจจนไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้ เธอคิดว่าเขาดีใจกับเธอ ที่แท้เขาคือดีใจกับผู้หญิงอีกคน เขาไม่เคยคิดให้เธอมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความให้คุณอา ให้คุณอาจะต้องดูแลผู้บริจาคคนนั้นให้ดี ไม่สามารถให้ลู่หรงเซิ่งฉวยโอกาสไปก่อนได้

“ที่รัก คุณตื่นแล้วเหรอ? ทำเอาผมตกใจแทบตาย”

ลู่หรงเซิ่งพูดพลางหางตาก็แดงเล็กน้อย เขากุมมือของกู้ชิงฮวนไว้แน่น ลูบไปมากับแก้มของเขา ท่าทางรักอย่างลึกซึ้งนี้ ใครเห็นก็ต้องรู้สึกซาบซึ้งใจ

“คุณนายลู่ ความรักของพวกคุณมันดีมากจริง ๆ เลยนะคะ! คุณดูผู้หญิงห้องข้าง ๆ สิคะ เข้าโรงพยาบาลมาครึ่งเดือนแล้ว สามีไม่เคยมาแม้แต่สักครั้ง คุณนี่ช่างโชคดีจริง ๆ ค่ะ”

ใบหน้าของพยาบาลสาวที่พูดขึ้นนั้นเต็มไปด้วยความอิจฉา กู้ชิงฮวนพยายามฉีกยิ้ม แต่กลับมีเพียงรอยยิ้มขมขื่น

พยาบาลสาวคงจะไม่รู้ว่าเธอยังเทียบไม่ได้กับผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ไม่ต้องบาดเจ็บทั้งตัวหลังจากความหวังทั้งหมดพังทลาย

“ฉันอยากไปดูบ้านของคุณพ่อคุณแม่”

กู้ชิงฮวนพูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ลู่หรงเซิ่งตกใจ ยิ้มขึ้นด้วยท่าทางไม่เป็นธรรมชาติ

“ไปทำอะไรที่นั่นเหรอครับ? มันมีแต่จะยิ่งทำให้คุณเสียใจ คนดี รอคุณปลูกถ่ายอวัยวะดีขึ้นแล้ว เราค่อยย้ายกลับไป ตอนนี้ก็รักษาตัวก่อนนะครับ”

แววตาตอนที่เขาพูดโกหก ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย กู้ชิงฮวนกลืนความขมขื่นลงไป

“ก็เพราะต้องผ่าตัดแล้ว ฉันเลยอยากกลับไปดูพวกเขา ขอให้พวกเขาคุ้มครองฉัน ให้มีสุขภาพแข็งแรงมีชีวิตยืนยาว”

ลู่หรงเซิ่งฟังความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของกู้ชิงฮวนไม่ออก เขากะพริบตาปริบ ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นท่าทางรักเอ็นดูอีกครั้ง

“ก็ได้ครับ คุณพูดอะไรก็เอาอย่างนั้น แต่ที่นั่นมันค่อนข้างรก เดี๋ยวผมให้คนไปจัดเก็บสักหน่อย แล้วคุณค่อยกลับไปนะครับ”

กู้ชิงฮวนพยักหน้า เธอรู้ว่าลู่หรงเซิ่งต้องเตรียมการล่วงหน้า

เธอเองก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนั้น แค่อยากขายบ้านนั้นก่อนจะไปจากที่นี่

ตอนแรกเก็บไว้ก็อยากจะเก็บเป็นความทรงจำ แต่ที่นั่นมันได้สกปรกเกินไปนานแล้ว มันไม่คุ้มค่าที่เธออาลัยอาวรณ์มันอีก

แต่สวรรค์ก็โหดร้ายกับเธอมาก เธอไม่อยากเจอกับผู้หญิงคนนั้น แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับมาหาเธอเอง

ตอนบ่ายมีผู้ป่วยอายุห้าสิบกว่าเข้ามาใหม่ ก็คือแม่ของเฉินลู่

กู้ชิงฮวนก็เจอกับเฉินลู่ตัวจริงครั้งแรก

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเฉินลู่ อีกสองวันคุณแม่ของฉันก็จะผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะเหมือนกัน ขอความกรุณาด้วยนะคะ”

เธอเดินมาที่หน้าเตียงของกู้ชิงฮวนด้วยสีหน้าท้าทาย ยื่นมือออกไปหากู้ชิงฮวน

กู้ชิงฮวนมองเธอด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง เธอก็ไม่ได้สวยไปกว่าเธอ อย่างมากก็ดูมีเสน่ห์เล็กน้อย แต่ผู้ชายเมื่อนอกใจก็ไม่เคยเลือก

เธอไม่ยื่นมือออกไป และไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเธอ ตัวเธอแม้แต่หัวใจของผู้ชายก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ จะไปโทษผู้หญิงนอกบ้านว่ามีเล่ห์เหลี่ยมจัดได้ยังไง?

แววตาของลู่หรงเซิ่งมีความขัดเขินปรากฏขึ้นเล็กน้อย ไม่มองเฉินลู่แม้แต่แวบเดียว เขาประคองกู้ชิงฮวนให้ดื่มน้ำสองสามคำ

เฉินลู่โกรธจนกัดริมฝีปาก

เธอเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากลู่หรงเซิ่ง บอกให้เธอกับลูกย้ายออกจากบ้านตระกูลกู้

อันที่จริงเธอก็ไม่ได้จำเป็นต้องอยู่ที่นั่น แต่พอคิดว่าสามารถทำให้กู้ชิงฮวนสะอิดสะเอียน เธอก็อ้อนวอนให้ลู่หรงเซิ่งให้เธอกับลูกอยู่ที่นั่น เมื่ออยู่ก็เป็นเวลาสามปี

เฉินลู่เป็นคนที่ชอบเอาชนะ เมื่อก่อนลู่หรงเซิ่งมักไม่ให้เธอเข้าใกล้กู้ชิงฮวน แต่ตอนนี้เธอกำลังจะตายแล้ว เธอก็ไม่อะไรต้องสนใจอีก

“ได้ยินมาว่าคุณก็หาผู้บริจาคตับที่เหมาะสมได้แล้วเหมือนกัน? ขออย่าให้มีเรื่องผิดพลาดอีกนะคะ อย่า...”

“พอได้แล้ว! ”

ไม่รอให้กู้ชิงฮวนพูด ลู่หรงเซิ่งก็เขวี้ยงแก้วน้ำในมือจนแตก เขามองเฉินลู่ด้วยสายตาโกรธเคือง

“ถ้าคุณพูดไม่เป็นก็หุบปากเสีย ภรรยาของผมไม่ถือสา ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอม ถ้ายังพูดเพ้อเจ้ออีกคำ ก็ไสหัวออกไปจากโรงพยาบาลนี้ซะ”

กู้ชิงฮวนนอนพิงกับหัวเตียง มองการแสดงของลู่หรงเซิ่ง ก็ปรบมือเงียบ ๆ ให้เขาในใจ

เขาก็เป็นนักแสดงที่ดีจริง ๆ แต่หัวใจก็ยังเจ็บปวดไปด้วย เขาคือตั้งใจจะหลอกเธอจนเธอตายใช่ไหม?

เธออ่อนเพลียจนไม่มีเรี่ยวแรงจะสนใจความจอมปลอมของลู่หรงเซิ่ง เธอหลับตาลงแล้วค่อย ๆ หลับไป

แทนที่จะทะเลาะกับพวกเขา เธออยากรักษาสุขภาพให้ดีมากกว่า ไม่มีลู่หรงเซิ่งเธอก็เศร้าเสียใจจริง ๆ ต้องใช้เวลานานกว่าจะหลุดพ้นจากเงาที่เขาทิ้งไว้ได้ แต่ตอนนี้เธอกลับอยากมีชีวิตมากกว่าทุกครั้ง

เพราะมีเพียงเธอสุขภาพแข็งแรง ถึงจะสามารถให้พวกเขาชดใช้ได้

กลางดึกกู้ชิงฮวนตื่นขึ้นมาหาน้ำดื่ม แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของลู่หรงเซิ่ง

เธอออกไปจากห้องผู้ป่วย และได้ยินเสียงซู่ ๆ ซ่า ๆ ที่ทางขึ้นบันได

คือเสียงหอบของชายหญิงขณะมีความรัก เสียงนั่นเธอคุ้นหูมาก คือของเสียงลู่หรงเซิ่ง

เธอจับหน้าอกที่กำลังเต้นแรง ผลักประตูออกเบา ๆ ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียกันอย่างลืมตัว

“เอ๊ะ...คุณ ทำไมเมื่อบ่ายคุณต้องดุฉันขนาดนั้น? ฉันเสียใจมากเลยนะคะ”

เฉินลู่กอดคอลู่หรงเซิ่ง หายใจหอบพูดออดอ้อนขึ้น

“คุณเสียใจที่ต้องเอาตับให้กับคุณแม่ของแล้วใช่ไหมคะ? ฉันว่าแล้ว คุณยังมีใจให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่”

ลู่หรงเซิ่งใช้ริมฝีปากปิดปากที่บ่นไม่หยุดของเธอไว้

“อย่าพูดเพ้อเจ้อ ตับก็ต้องให้คุณแม่ของคุณแน่นอน ผมแค่โมโหที่คุณทำอะไรโดยพลการ”

“ผมก็จัดแจงให้คุณแม่ของคุณพักในห้องพิเศษแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณกลับให้คุณแม่กับกู้ชิงฮวนเบียดกันในห้องธรรมดาทำไม? ”

เฉินลู่ยิ้มเจ้าเล่ห์

“ฉันแค่อยากทำให้กู้ชิงฮวนรำคาญ ใครให้มันครอบครองคุณอยู่ทั้งวัน”

ท่าทางของลู่หรงเซิ่งรุนแรงมากขึ้น เสียงเสียดสีของเนื้อราวกับว่าจะฉีกหูของกู้ชิงฮวนให้ทะลุ

“นางมารน้อย ดูว่าผมจะลงโทษคุณยังไง”

...

ไม่รู้ว่ากู้ชิงฮวนที่กัดริมฝีปากจนแตกตอนไหน ในปากเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ดังนั้นลู่หรงเซิ่งบอกว่าห้องพิเศษห้องสุดท้ายถูกคนอื่นจองไปแล้ว ที่แท้ก็คือจองให้กับแม่ของเฉินลู่เหรอ？

สองคนในทางเดินบันไดยังคงดำเนินต่อไป ส่วนกู้ชิงฮวนก็เดินกลับห้องผู้ป่วยอย่างไร้วิญญาณ

เดิมทีคิดว่าตัดสินใจจากไปก็จะไม่เจ็บปวดหัวใจอีก แต่เมื่อเธอเห็นลู่หรงเซิ่งกับเฉินลู่ทำเรื่องน่าอับอายต่อหน้าตัวเอง หัวใจก็ยังเจ็บปวดไม่หยุด

สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่ใช่พระเจ้า ไม่สามารถสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้