ซีรีส์พันธนาการเสน่หา

เสียงลากกระเป๋าเคลื่อนผ่านพื้นกระเบื้องเรียบสะอาดในคฤหาสน์หลังใหญ่ ขณะหญิงสาวหน้าหวานวัยสิบเก้าปีเดินตามมารดาเข้ามาในบ้านใหม่ด้วยหัวใจที่สั่นไหว

“นี่คือบ้านใหม่ของเรานะลูก ตั้งแต่วันนี้เราจะมีชีวิตที่ดีขึ้น”

คำพูดของ อัญชลี มารดาของ พลอยชมพู เต็มไปด้วยความหวัง แต่หญิงสาวกลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่มองไม่เห็น

คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตหรูหรา แต่กลับเย็นเยียบจนขนลุกเมื่อสายตาของพลอยชมพูปะทะกับดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่ยืนพิงเสาอยู่ตรงโถงทางเดิน

“นี่ลูกชายของคุณปภพ เขาชื่อ พายุ”

แค่ได้ยินชื่อก็เหมือนลมแรงปะทะเข้ากลางอก

พายุ หนุ่มวัย 24 ปี ในเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ด ยืนกอดอก มองเธอราวกับเป็นตัวประหลาด

“แม่ใหม่กับลูกติดเหรอ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ แฝงไปด้วยความดูแคลน “บ้านหลังนี้ไม่ใช่โรงรับเลี้ยงเด็กนะครับพ่อ”

“พายุ” เสียงของ ปภพ ดังขึ้นทันควัน ชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของบ้านนี้ แววตาเขาแข็งกร้าวแต่เจือไปด้วยความอ่อนโยน “พลอยชมพูคือลูกสาวของแม่อัญชลี เธอเป็นน้องสาวของลูกแล้วนะ”

คำว่า “น้องสาว” นั้นทำให้หัวใจของพลอยชมพูเต้นผิดจังหวะ เธอก้มหน้าอย่างอึดอัด แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะเยาะในลำคอ

“ถ้านี่เรียกว่าน้อง ผมคงต้องเตือนตัวเองทุกคืนไม่ให้ฝันถึงเธอ”

ค่ำนั้น…

ห้องของเธออยู่ชั้นบนใกล้ห้องของมารดา เธอกำลังจัดของอยู่เงียบ ๆ อยู่ในห้อง พลันเสียงประตูเปิดผลัวะเข้ามาโดยไม่มีการเคาะ

“คิดว่าเธอมานอนฟรีในบ้านหลังนี้ได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ” เสียงเย็นชาดังขึ้น

พายุเดินเข้ามาใกล้จนเธอถอยจนชิดตู้เสื้อผ้า

“ออกไปนะคะ นี่มันห้องของหนู”

“ห้องของเธอ ตลกแล้ว”

“ทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นของพ่อฉัน และฉันจะเป็นคนกำหนดว่าใครควรอยู่ หรือ ใครควรไป”

สายตาของเขากวาดไปทั่วร่างในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อบางของเธอราวกับจะกลืนกิน

เธอสะอื้นในลำคอ

“ถ้าคุณพายุจะพูดเรื่องไม่เหมาะสม หนูขอร้อง”

พายุหัวเราะ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าแทบแนบแก้มเธอ

“รู้ไหม… ถ้าแม่ของเธอรู้ว่าเธอแอบเข้าห้องฉันเมื่อคืน”

“เธอคิดว่าแม่เธอจะเสียใจมั้ย”

“หนูไม่ได้ทำแบบนั้น” เธอตกใจ

“แต่ถ้าฉันบอกว่าเธอทำล่ะ เชื่อไหมล่ะว่าพ่อจะเชื่อใคร”

“ฉัน หรือลูกติดของเมียใหม่”

เธอเงียบ…

และนั่นคือจังหวะที่เขาเข้าประชิด เธอถูกจับกดลงบนเตียงนอนโดยไม่ทันตั้งตัว

“จะยอมง่าย ๆ หรือจะให้ฉันใช้กำลัง”

เสียงหอบหายใจ จากสัมผัสร้อนแรงผ่านทางร่างกาย

เสียงน้ำตาเงียบงันกับเสียงครวญครางของความอับจนหนทาง

พลอยชมพู ถูกพันธนาการไว้ใต้ร่างพายุในคืนนั้น

คืนนั้น ที่เธอจะไม่มีวันลืม

เช้าตรู่ของวันถัดมา

แสงแดดอ่อน ๆ สาดลอดผ้าม่านลงมาสัมผัสใบหน้าหวานที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง

พลอยชมพูค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเซียว และข้างกายไม่มีเขาอยู่แล้ว

เธอรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน

เธอโดนพายุ ทำเรื่องเลวร้ายกับเธออย่างไม่มีเยื่อใย

แต่สิ่งที่เธอยังไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเขาถึงมองเธอเหมือนเป็นของเล่นที่เขามีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ทุกเมื่อ

เธอสะอื้นเบา ๆ พยายามดึงผ้าห่มมาคลุมกาย ขณะที่ภายในยังเจ็บแปลบ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่หัวใจต่างหากที่ปวดที่สุด

“ลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้”

เสียงของพายุดังขึ้น ทำให้พลอยชมพูสะดุ้งจนรีบคว้าผ้าคลุมไหล่แล้วเดินลงมา

พายุยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว จิบกาแฟอย่างสบายใจในชุดเสื้อกล้ามโชว์กล้ามแขนแน่น ดวงตาคมกริบสบตาเธออย่างจงใจ

“เมื่อคืนหลับสบายมั้ยครับ น้องสาว”

“หนู หนูไม่เข้าใจว่าคุณจะพูดแบบนี้ทำไม”

“แค่อยากเตือนความจำ”

“อย่าลืมว่าเธอเป็นใคร และใครที่ทำให้แม่เธอได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้”

“แม่ของหนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แม่เป็นคนดี”

“ถ้าคุณจะเกลียด ก็เกลียดหนูเถอะค่ะ แต่อย่าทำแบบนั้นกับแม่หนูเลย”

“ก็ฉันกำลังทำอยู่ไง เกลียดเธอ แล้วก็ลงโทษเธอแทนแม่ของเธอ”

คำพูดของเขากรีดใจเธอยิ่งกว่ามีด

แต่เธอก็ยังพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจและความอดทน

“คุณพายุ หนูไม่รู้ว่าหนูทำผิดอะไร แต่หนูไม่เคยเกลียดคุณเลยนะคะ”

“ถึงคุณจะร้ายกับหนูแค่ไหน หนูก็ยังอยากให้เราทำตัวเหมือนเป็นพี่น้องกันได้”

เขาหัวเราะเยาะทันที

“อย่ามาทำเป็นโลกสวย”

“หรือจริง ๆ แล้วเธอชอบให้ฉันทำแบบเมื่อคืน”

“คุณพายุ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“หึ... อย่าเขินสิ เธอครางดังจนฉันต้องปิดปากเธอไว้ไม่ใช่เหรอ”

เธอหน้าแดงจัด น้ำตาคลอ แต่พยายามไม่แสดงความอ่อนแอมากกว่านั้น

พายุเดินเข้ามาใกล้ เธอถอยหลังอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนตู้เย็น

“คืนนี้เจอกันใหม่นะครับ น้องสาวแสนดี”

ค่ำคืนนั้น...

พลอยชมพูพยายามจะล็อกประตูห้อง แต่มันกลับเปิดออกได้จากด้านนอก

และไม่ต้องเดาเลยว่าใครเข้ามา

พายุ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ราวกับเข้ามาเยี่ยมเหยื่อที่อยู่ในกรง

“คุณพายุ อย่าทำแบบเมื่อคืนอีกเลยนะคะ หนูกลัว” เธอเอ่ยเสียงอ่อน น้ำตาไหล