ความรักคือ กรงขังของฉัน ไม่ใช่ ความรอด

เป็นเวลาห้าปีเต็ม ที่ฉันใช้ชีวิตในฐานะ ‘เกรซ สิริวัฒนา’ ทายาทที่หายสาบสูญของอาณาจักรเกษตรกรรมยักษ์ใหญ่ ฉันได้กลับมาสู่อ้อมอกของพ่อแม่ผู้เป็นที่รัก และได้แต่งงานกับ ‘คเชนทร์’ สามีที่แสนดีเลิศเลอ พวกเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน เป็นครอบครัวที่ฉันโหยหามาทั้งชีวิต

แต่ทั้งหมดนั้น... คือเรื่องโกหก

การเลี้ยวรถผิดเพียงครั้งเดียว นำพาฉันไปสู่ฟาร์มลับแห่งหนึ่ง ที่นั่นฉันได้พบสามีของตัวเองกำลังเล่นอยู่กับเด็กชายตัวน้อย และ ‘พลอย’... น้องสาวบุญธรรมที่พวกเขาเคยบอกฉันว่าเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุทางรถยนต์

พ่อแม่ของฉันก็ร่วมรู้เห็นเป็นใจด้วย พวกเขาสนับสนุนชีวิตลับๆ ของคนทั้งคู่ และหลานชาย ‘ตัวจริง’ ของพวกเขา ไม่ใช่แค่ซุกซ่อนครอบครัวลับๆ ไว้เท่านั้น แต่พวกเขากำลังวางแผนที่จะกำจัดฉันทิ้ง

คลิปเสียงในคอมพิวเตอร์ของคเชนทร์เปิดโปงแผนการทั้งหมด พวกเขาวางแผนจะมอมยาคลายกังวลให้ฉัน และป้ายสีว่าฉันเป็นโรคประสาท ถ้าหากฉันสร้างปัญหาให้กับบริษัท

ความรักที่ฉันเคยคิดว่าเป็นดั่งแสงสว่าง กลับกลายเป็นกรงขังที่จองจำฉันไว้ เด็กสาวผู้ใสซื่อที่เคยเชื่อในความรักจอมปลอมของพวกเขาได้ตายลงในวันนั้นแล้ว เหลือเพียงความแค้นที่เย็นเยียบและรอวันชำระ

ไม่กี่คืนต่อมา ในมื้อค่ำของครอบครัว คุณแม่เลื่อนแก้วไวน์มาตรงหน้าฉัน

“หน้าซีดจังเลยนะลูก” ท่านพูด “ดื่มนี่สิ จะได้รู้สึกผ่อนคลาย”

ฉันรู้ดีว่านี่คือขั้นแรกของแผนการชั่วร้ายนั่น ในไวน์แก้วนั้นมียาอยู่

ฉันยิ้ม... สบตาทุกคน... แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

เกมของพวกเขาจบลงแล้ว

แต่เกมของฉัน... เพิ่งจะเริ่มต้น

บทที่ 1

เกรซ POV:

โลกทั้งใบของฉันพังทลายลงในวินาทีที่ฉันได้เห็นภาพครอบครัว... ที่ไม่ใช่ของฉัน

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ชีวิตของฉันเปรียบเสมือนสวรรค์ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต ฉันคือเกรซ สิริวัฒนา ทายาทที่หายสาบสูญของอาณาจักรสิริวัฒนาเกษตร ที่ได้กลับคืนสู่ครอบครัวอีกครั้ง ฉันมีพ่อแม่ที่รักและเอาใจใส่ มีคเชนทร์ สามีที่แสนดี รอยยิ้มอ่อนโยนของเขาคือดวงอาทิตย์ที่โลกทั้งใบของฉันหมุนรอบ

เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน พ่อแม่ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน พวกเขาเป็นเหมือนสมอเรือที่ช่วยยึดชีวิตอันไร้ทิศทางของฉันเอาไว้ หลังจากที่ต้องระหกระเหินอยู่ในบ้านเด็กกำพร้ามานานหลายปี ฉันมอบความไว้ใจ ความสามารถ และหัวใจทั้งดวงให้กับพวกเขา

ห้าปีก่อน พวกเขาบอกฉันว่าพลอย น้องสาวบุญธรรมที่เติบโตมาแทนที่ฉัน ได้เสียชีวิตลงในอุบัติเหตุรถยนต์ที่น่าเศร้า งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเงียบๆ โดยที่โลงศพถูกปิดตาย ฉันถึงกับหลั่งน้ำตาให้กับเด็กสาวที่เคยเกลียดชังฉัน คนที่เคยคิดร้ายวางแผนทำลายโปรเจกต์ใหญ่ชิ้นแรกของฉัน จนเกือบทำให้บริษัทที่บรรพบุรุษสร้างมาต้องล้มละลาย

‘การตาย’ ของเธอให้ความรู้สึกเหมือนบทที่มืดมนได้ปิดฉากลง และเปิดทางให้แสงสว่างได้สาดส่องเข้ามาเสียที

แต่ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่าแสงสว่างนั้นเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง

มันเริ่มต้นจากการเลี้ยวผิดระหว่างทางกลับจากไซต์งาน ถนนส่วนบุคคลที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มีป้ายเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็นติดโลโก้ของกลุ่มสิริวัฒนาอยู่ ความสงสัยใคร่รู้ที่โง่เขลาและเป็นเวรเป็นกรรม ดึงดูดให้ฉันขับตามเข้าไป มันนำไปสู่ฟาร์มกว้างใหญ่ที่งดงามราวกับภาพวาด ซึ่งฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบริษัทของเราเป็นเจ้าของ

และที่นั่น... บนสนามหญ้าที่อาบไล้ด้วยแสงแดดอบอุ่น ฉันเห็น ‘ผี’ กำลังเล่นอยู่กับเด็กชายตัวน้อย

พลอย...

เธอกำลังหัวเราะ เส้นผมเป็นประกายในแสงแดด ดูสดใสและมีชีวิตชีวา... มากๆ และข้างๆ เธอ คนที่กำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยโยนขึ้นไปในอากาศ คือสามีของฉัน... คเชนทร์ของฉัน

ภาพนั้นดูอบอุ่นและเปี่ยมสุขเสียจนสมองของฉันปฏิเสธที่จะประมวลผลในวินาทีแรก มันเหมือนกับการมองดูรูปถ่ายในชีวิตของคนแปลกหน้า แต่ผู้ชายคนนั้นคือคเชนทร์อย่างไม่ต้องสงสัย และผู้หญิงคนนั้นก็คือพลอย ส่วนเด็กชาย... ที่มีผมหยิกสีเข้มเหมือนคเชนทร์และดวงตาสดใสเหมือนพลอย ดูแล้วน่าจะอายุราวๆ สี่ขวบ

ความรู้สึกเย็นเยียบและหนักอึ้งก่อตัวขึ้นในช่องท้องของฉัน มันหนักหน่วงเสียจนฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

ฉันจอดรถหลังพุ่มไม้หนาทึบ มือสั่นเทาจนแทบจะดับเครื่องยนต์ไม่ได้ ฉันค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงหินเก่า หัวใจเต้นรัวเหมือนนกที่ติดอยู่ในกรง

ตอนนี้ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาแล้ว มันลอยมาตามสายลมอ่อนๆ

“สูงอีกครับพ่อ สูงอีก!” เด็กชายร้องลั่นอย่างดีใจ

พ่อ... คำๆ นี้บาดลึกเข้ามาในใจฉัน

“ระวังหน่อยสิคะคเชนทร์” พลอยพูด น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความรักใคร่ที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ “อย่าให้ลูกคึกเกินไปก่อนจะถึงเวลานอนกลางวันนะคะ”

“เขาไม่เป็นไรหรอกน่า ใช่ไหมครับดิน?” คเชนทร์กดจูบลงบนหน้าผากของเด็กชาย “แชมเปี้ยนตัวน้อยของพ่อ”

แล้วคำพูดของพลอยก็ลอยมาถึงหูฉัน มันพันรอบลำคอและบีบรัดจนหายใจไม่ออก “ขอบคุณสำหรับเรื่องนี้นะคะคเชนทร์ สำหรับทุกอย่างเลย ที่คอยปกป้องพวกเราให้ปลอดภัย”

“เสมอครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและปลอบประโลมแบบเดียวกับที่เขาใช้กับฉันทุกวัน “ผมจะปกป้องครอบครัวของผมเสมอ”

ครอบครัวของผม...

โลกทั้งใบหมุนคว้าง ดวงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องกลับรู้สึกหนาวเหน็บ บ้านไร่ที่สวยงาม ทุ่งหญ้าสีเขียว เด็กน้อยที่หัวเราะร่า... ทั้งหมดกลายเป็นละครโรงใหญ่แห่งการหลอกลวงที่น่าขยะแขยง การแต่งงานของฉัน ครอบครัวของฉัน ชีวิตทั้งชีวิตของฉันตลอดห้าปีที่ผ่านมา... มันเป็นเพียงฉากละคร เป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อปกปิดพวกเขา

คลื่นความคลื่นไส้รุนแรงตีขึ้นมาจนฉันต้องยกมือปิดปาก ความรักที่ฉันเคยทะนุถนอม ครอบครัวที่ฉันโหยหามาทั้งชีวิต... ทั้งหมดเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้เพื่อปกปิดอาชญากรรมทางธุรกิจและครอบครัวลับๆ ของพวกเขา

ฉันเดินโซซัดโซเซกลับไปที่รถ ร่างกายเคลื่อนไหวไปเองเหมือนหุ่นยนต์ ขณะที่ฉันกำลังคลำหากุญแจ โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากแม่

`เช็กหน่อยจ้ะลูกรัก ทุกอย่างโอเคไหม?`

ความรักความห่วงใยที่ดูเป็นปกติธรรมดานั้น บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัว ฉันจ้องมองหน้าจอ ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว พวกเขาทุกคนร่วมมือกัน พ่อแม่ของฉันที่เคยร้องไห้เสียใจกับการ ‘ตาย’ ของพลอยไปกับฉัน พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องโกหกนี้

นิ้วของฉันขยับไปอย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก พิมพ์ข้อความตอบกลับ มันเป็นการลองใจที่บ้าบิ่นและสิ้นหวัง เหมือนการโยนไม้ขีดก้านเดียวเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยแก๊ส

`ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ พอดีระหว่างทางกลับบ้านเจออะไรแปลกๆ แวบแรกเกรซนึกว่าเห็นพลอย`

ฉันกดส่ง

การตอบสนองเกิดขึ้นทันที โทรศัพท์ของฉันไม่ได้สั่น แต่มันดังขึ้น เป็นพ่อที่โทรมา ฉันปล่อยให้มันตัดเข้าวอยซ์เมล วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของคเชนทร์ซึ่งฉันมองเห็นจากที่ซ่อนว่าวางอยู่บนผ้าห่มปิกนิกก็สว่างขึ้น เขารับสาย แผ่นหลังของเขาเกร็งขึ้นมาทันที

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นคเชนทร์ หน้าจอโชว์รูปคู่ของเราในวันแต่งงานที่กำลังยิ้มแย้ม เป็นเรื่องตลกที่แสนโหดร้าย

ฉันรับสาย ลำคอแห้งผาก “ฮัลโหลคะ?”

“เกรซ? ที่รัก เป็นอะไรรึเปล่า?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่เสแสร้งได้อย่างสมบูรณ์แบบ “คุณพ่อโทรหาพี่ บอกว่าเกรซส่งข้อความแปลกๆ มา นี่เรื่องเห็นพลอยมันอะไรกัน เกรซคงจะเหนื่อยมากแน่ๆ”

ฉันเอนศีรษะพิงกระจกรถที่เย็นเฉียบ เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดเล็กๆ น้อยๆ นี้เป็นเหมือนสมอที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ฉันต้องใจเย็น ฉันต้องเล่นไปตามบท

“เกรซ... เกรซรู้ค่ะ” ฉันกระซิบ พยายามดัดเสียงให้สั่น “พี่พูดถูก เกรซแค่เหนื่อย คงเป็นแค่คนที่หน้าเหมือนเธอน่ะค่ะ มันทำให้เกรซตกใจ แค่นั้นเอง”

มีความเงียบงันชั่วครู่ ฉันได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ และเสียงหัวเราะของเด็กชายที่ดังแว่วมาแต่ไกล

“แน่นอน มันก็แค่นั้นแหละ” เขาพูด น้ำเสียงอ่อนลงด้วยความโล่งอก เขาเชื่อฉัน “ฟังนะ พี่ใกล้จะเสร็จธุระที่นี่แล้ว เดี๋ยวจะรีบกลับบ้านไปทำอาหารเย็นให้ เราจะได้พักผ่อนกันนะ โอเคไหมที่รัก?”

“โอเคค่ะ” ฉันตอบกลับไปได้แค่นั้น

เขากลับไปสู่ชีวิตอีกด้านของเขา สู่ครอบครัวที่แท้จริงของเขา คงจะรู้สึกเหมือนเพิ่งหลบกระสุนได้อย่างหวุดหวิด

แต่ขณะที่ฉันวางสาย ความจริงอันเยือกเย็นก็กระจ่างชัดขึ้นมา ผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยไม่ใช่แค่คนโกหก เขาคือคนแปลกหน้า และความรักที่ฉันเคยคิดว่าเป็นดั่งแสงสว่าง กลับกลายเป็นกรงขังที่จองจำฉันไว้