สามีรีเทิร์น

1

รักลับๆ

เสียงคุย เสียงตะโกนเรียก ตะโกนถามกันโขมงโฉงเฉงดังลั่นอย่างไม่รู้เสียงใครเป็นเสียงใคร แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติของ ‘ตลาดสดธีรดา’ ในช่วงเช้ามืดที่พ่อค้าแม่ขายต่างออกมาตั้งแผงขายของของตัวเอง รถเข็นส่งของที่มีทั้งปลาสด ผักสด ต่างเข็นสวนกันวุ่น

   “ไอ้คู้ป ป้าไม่เห็นถุงกะเพราเลยวะ” ป้าจาบลูกค้าขาประจำถาม หลังจากตรวจเช็กดูของที่ชายหนุ่มลูกครึ่งรูปร่างกำยำยกจากรถเข็นมาวางบนแผง

   “ผมยังเอามาไม่หมดครับป้า เดี๋ยวเอามาพร้อมกับของป้าไพ รอแป๊บ” ชายหนุ่มบอกพลางลากรถเข็นออกไปหน้าตลาดที่มีรถสามล้อ รถกระบะจอดเรียงเต็มหน้าตลาดแทบจะไม่มีที่ให้เดิน เพื่อไปเอาของที่แม่ค้าต่างพากันซื้อมาขายในแต่ละวัน และระหว่างทางนั้นก็หันไปยิ้มและทักทายเพื่อนร่วมอาชีพเล็กน้อย

   “ได้แล้วครับ ครบนะครับ” เมื่อป้าจาบพยักหน้าชายหนุ่มก็เข็นเลยไปยังแผงขายผักที่อยู่ถัดออกไปอีกสองแผง โดยมีสายตาของผู้สูงวัยที่มองตามไปอย่างชื่นชม ก่อนสายตานั้นจะย้ายกลับมาที่เจ้าของแผงผักข้างๆ

“ลูกเอ็งนี่มันขยันจริงๆ ถ้าลูกหลานฉันมันได้สักครึ่งหนึ่งของไอ้คู้ป มันอยากได้อะไรแม่จะปะเคนให้มันทุกอย่าง แต่นี่อะไร นอกจากเรียนแล้วมันก็เล่นเกมไม่เล่นเกมก็แบมือขอเงินไปเที่ยวกับแฟน”

นางจินตนายิ้มรับพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ เมื่อได้ยินป้าจาบบ่นเรื่องเดิมๆ ทุกวันที่เห็นบุตรชายของนางที่แม้จะเป็นวันธรรมดาแต่ทุกเช้าชายหนุ่มจะต้องมารับจ้างขนผักก่อนถึงจะกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนหรือไม่ก็ไปทำงานพาร์ทไทม์ แล้วแต่ว่าวันนั้นจะมีเรียนช่วงไหน มีเรียนเช้าก็ไปทำงานบ่าย มีเรียนบ่ายไปก็ทำช่วงเช้า แต่ถ้าวันไหนไม่มีเรียนและไม่ได้ไปทำงานนอกจากรับจ้างเข็นผักแล้ว ก็ยังมาช่วยนางขายของด้วย

“ตามประสาวัยรุ่นละป้า”

“แล้วไอ้คู้ปมันแก่หรือไง สูงฟ้อหล่อเฟี้ยวขนาดนี้ ถ้ามีลูกสาวหลานสาวนะจะจองไปเป็นลูกเขยหลานเขยซะเลย” บอกอย่างเสียดายที่ลูกหลานของนางมีแต่ตัวผู้ หวังจะได้ตัวเมียมาเชยชมสักคนก็ไม่มี ตั้งแต่ลูกยันหลาน ช่างอาภัพเสียจริง

ได้ยินอย่างนั้นนางจินตนาก็ได้แต่ยิ้ม ก่อนจะรีบหันไปหยิบขวดน้ำ “ใกล้เสร็จยังลูก” นางจินตนาถามพร้อมกับยื่นขวดน้ำให้กับบุตรชายที่แวะมายืนพักหน้าแผงพลางใช้ผ้าที่คล้องคอซับเหงื่อ

“เหลือของยายสายอีกนิดหน่อยจ้ะแม่” ชายหนุ่มดื่มน้ำแล้วส่งขวดคืนให้มารดาเพื่อเก็บเอาไปใช้กลอกน้ำมาดื่มอีกในครั้งหน้า แล้วรีบเข็นรถไปขนผักไปส่งที่แผงยายสายให้เสร็จเดี๋ยวจะไม่ทันขาย เพราะถึงแม้จะเป็นเช้ามืดแต่ก็เริ่มมีลูกค้าที่ส่วนใหญ่จะเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่ซื้อของไปขายต่ออีกทอดอย่างที่ใครๆ เรียกกันว่า ‘รถพุ่มพวง’ หรือไม่ก็พวกพ่อค้าแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยว ขายอาหารตามสั่ง ส่วนตอนเช้าๆ ถึงสายๆ ก็จะเป็นลูกค้าพวกพ่อบ้านแม่บ้านทั่วไปที่มาซื้อของเพื่อไปประกอบอาหารกินเองที่บ้าน

คูเปอร์ปลีกตัวไปส่งของให้ลูกค้าที่เหลือครู่ใหญ่ก็เดินกลับมาหาคนเป็นแม่ “งานเสร็จละ แต่แม่จะกินอะไรดี” ถามมารดาก่อนจะเผื่อแผ่น้ำใจไปที่ป้าจาบ “แล้วป้าจาบล่ะครับ”

“ข้าวเหนียวหมูปิ้ง ร้านหน้าเซเว่นนะ ร้านอื่นไม่หร่อยวะ” คนสั่งสั่งพร้อมกับยื่นเงินแบงค์ยี่สิบให้ “เอาข้าวมาห้าบาทนอกนั้นหมู”

“รับแซ่บคร้าบบบ”

“แม่ก็เอาเหมือนป้าแกนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องแวะหลายที่ รีบไปรีบมานะ เดี๋ยวป้าจาบโมโหหิวจะกินหัวลูกค้าแทนข้าว”