รักแท้ หรือรักเท็จ

มิไป๋เพิ่งจะตื่นนอนตอนเช้า เธอกลับไม่ได้รู้สึกสดชื่นอย่างที่คิดไว้หลังจากที่ได้นอนหลับอย่างเต็มที่เมื่อคืน ไม่รู้ทำไมเธอรู้สึกกระสับกระส่ายราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องและสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น มันทำให้เธอใจคอไม่ดีอย่างมาก และก็ตามที่เธอคาดการณ์เอาไว้จริง ๆ เธอได้รับโทรศัพท์จากเซียวยู ก่อนที่นาฬิกาจะมาประจวบเหมาะที่เลขเก้าทันที เขาบอกให้เธอรีบไปที่ตระกูล หรง กรุ๊ป ก่อนสิบโมงเช้า

เธอไม่รู้เลยว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงต้องการอยากจะพบเธอในทันที แต่เธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่า มันต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอน หลังจากวางสายไม่นาน เธอก็รีบแต่งตัว และเดินเท้าไปยังตระกูล หรง กรุ๊ป โดยใช้เวลาเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเดินเข้ามาในตัวตึกนี้ ทุกอย่างมันก็เป็นไปปกติ ยกเว้นเสียแต่ว่า ในคราวนี้ เธอได้รับคำสั่งจากสามีของเธอซึ่งเป็นถึงลูกชายของเจ้าของบริษัทตระกูล หรงให้ไปที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทในเมืองปีนังเพื่อลงนามในข้อตกลงการหย่าร้าง！

ขณะนี้ มิไป๋ซึ่งกำลังนั่งเงียบ ๆ ในห้องทำงานของเซียวยู จับปากกาในมือของเธอเอาไว้แน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอก้มหน้าจ้องมองลงไปที่ใบหย่าบนโต๊ะ พยายามที่จะหลีกเลี่ยงการสบสายตากับดวงตาที่เย็นชาและไม่แยแสของชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเขาจำเป็นต้องใจแข็งจนถึงขั้นที่ต้องการหย่ากับเธอเลยด้วย พวกเขาเองก็แต่งงานกันมาได้ประมาณหนึ่งปีกว่าแล้ว เธอได้ทำอะไรผิดหรือเปล่า？ หรือว่ามันจะมีเหตุผลอื่น？

แต่ถึงแม้ว่าเขาต้องการหย่ากับเธอจริง ๆ เขาก็คงไม่จำเป็นให้เธอมานั่งในสำนักงานของเขาเป็นการส่วนตัวแบบนี้ พวกเขาสามารถพูดคุยเรื่องแบบนี้ที่บ้านได้ ไม่จำเป็นต้องมาถึงที่นี่ แต่อย่างไรก็ตาม เธอเกือบลืมไปเลยว่าเขาไม่ได้กลับบ้านมาเกินสองเดือนแล้ว ถึงจะเป็นสองเดือนก่อน เขาก็แค่นาน ๆ กลับมาที อย่าว่าเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน ไม่เคยมีอะไรกันแม้แต่ครั้ง

มิไป๋รู้ดีว่าเหตุผลที่เขาเลือกแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรกเพราะว่าเธอมาจากครอบครัวซือ ซึ่งเป็นครอบครัวที่มีสถานะที่สูงและมีชื่อเสียงที่น่ายกย่อง หนึ่งปีผ่านไปหลังจากที่พวกเขาได้แต่งงานกัน และเซียวยูก็ได้ขึ้นสู่อำนาจอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเขามีสถานะสูงพอจนได้รับการยกย่องว่าเขาเป็นกระดูกสันหลังของตระกูล หรง และในตอนนี้เขาก็เป็นบุคคลที่มีอิทธิพลอย่างมากในเมืองปีนัง แต่ในทางกลับกัน มิไป๋ก็ยังคงเป็นแค่มิไป๋เช่นเคย ผู้หญิงที่ไม่มีใครรู้จัก ทั้งนี้ ก็ยังไม่มีใครรู้เลยอีกด้วย ว่าเธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเซียวยู เรื่องนี้มันเป็นเงื่อนไขหนึ่งในการแต่งงานระหว่างเขากับตระกูล ซือ ซึ่งการแต่งงานของพวกเขาทั้งสองจะต้องถูกเก็บเป็นความลับเอาไว้

และเพื่อที่จะได้เอาชนะความจงรักภักดีของตระกูล หรง ครอบครัว ซือ ถึงขนาดตัดสินใจบังคับให้มิไป๋ต้องแต่งงานกับเขาโดยไม่ได้คำนึงถึงสิ่งที่จะตามมาในภายหลังเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายแล้ว เธอก็เป็นเหมือนแค่เพียงทรัพย์สินที่ไม่จำเป็นเท่านั้นที่อยู่ภายในตระกูลหรง สถานภาพของเธอยังต่ำกว่าคนรับใช้ในบ้านด้วยซ้ำ มิไป๋อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าเซียวยูจะเป็นคนฉลาดจริง ๆ เขารู้ดีว่าสถานะของเธอนั้นต่ำแค่ไหนในตระกูลซือ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะแต่งงานกับเธอแทนที่จะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าตระกูลซือไม่ได้เห็นความสำคัญกับเธอ และพวกเขาก็คงจะไม่เปิดปากว่าอะไรเมื่อเขาเลือกที่จะหย่ากับเธอในอนาคต

รอยยิ้มบนใบหน้าอันงดงามของเธอก็ยิ้มกว้างขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าตระกูลซือ จะได้ลิ้มรสกับสิ่งที่พวกเขาได้ทำกับคนอื่นไว้แล้วในครั้งนี้ พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถใช้ประโยชน์จากการเป็นพันธมิตรกับตระกูล หรงได้เท่านั้น แต่พวกเขายังประสบความสูญเสียจากการหย่าในครั้งนี้อีกด้วย แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นอีก ถ้าหากตระกูล ซือพบว่าเซียวยูตัดสินใจฟ้องหย่าในที่สุด？ ดูเหมือนว่าเหตุการณ์เรื่องหย่าร้างกันในครั้งนี้จะสนุกมากเลยทีเดียว

“เซ็นชื่อซะ!” เซียวยูอุทานอย่างเฉยเมย

“ก็ได้” ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าเพื่อเงยหน้าขึ้นและมองเขาเข้าไปในดวงตา มันรู้สึกเหนือธรรมชาติมากสำหรับเธอ เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าชายคนนี้ในนามสามีของเธอมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานบนใบหน้าของเธอ เธอก็หยิบปากกาขึ้นมาและเซ็นชื่ออย่างระมัดระวังราวกับว่าเธอกำลังพยายามจะเอาชนะการแข่งขันคัดลายมือในช่วงปีการศึกษาของเธอเลยทีเดียว เธอรู้สึกจริงจังกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่มาก ทุกขีดทุกเส้นที่เธอเขียนลงไป เธอก็รู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอค่อย ๆ จมลงไปทีละนิด แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอรู้สึกเศร้าไม่ใช่การที่การแต่งงานของพวกเขาต้องจบลง แต่ก็คือการที่เธอได้ตระหนักว่าเธอไม่ได้มีความสำคัญในตระกูลซือเลย และแม้แต่ในใจของสามีของเธอเองก็ตาม

“นี่มิไป๋” เซียวยูไม่ได้คิดไว้เลยว่าเธอจะดูสงบได้ขนาดนี้ ทันใดนั้น เซียวยูกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี หลังจากที่เธอได้ลงนามในเอกสาร มิไป๋ก็มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น รอให้เขาพูดออกมาเพื่อทำลายความเงียบ เขากระแอมในลำคออย่างงุ่มง่ามและพูดออกมาว่า “มิไป๋ ผมจะให้ทนายของผมโอนเงินที่คุณสมควรได้จากเรื่องนี้ เข้าไปยังบัญชีของคุณภายในเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง คุณจะยังคงเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้น เพราะว่ามันเป็นของคุณตั้งแต่แรก คุณสามารถที่จะอยู่ที่นั่นต่อไปได้ ถ้าหากคุณต้องการ และในส่วนข้าวของของผม”