ใครบอกว่าเป็นเรื่องงดงามโรแมนติก

ทุกคนพูดว่าลู่เฉิน ผู้บริหารที่เย็นชา รักแค่เหยียนเจียคนเดียว

แต่ในวันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ด ลู่เฉินถูกวางยาและไปนอนกับคนอื่น

เมื่อเธอไปถึงที่เกิดเหตุ ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความรักและความใกล้ชิด และชุดชั้นในที่ถูกฉีกขาดกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ลู่เฉินคุกเข่าต่อหน้าเธอ ทำร้ายตัวเองด้วยการแทงที่หน้าอกเจ็ดครั้ง สาบานว่าจะไม่ทรยศอีก

ตั้งแต่วันนั้น ลู่เฉินพยายามชดใช้ให้เธออย่างบ้าคลั่ง

แต่ในใจเธอรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

จนกระทั่งมีรูปถ่ายปรากฏขึ้น เหยียนเจียตัดสินใจจะจากไปอย่างสิ้นเชิง

1.

ในรูปนั้น ลู่เฉินประคองซุนว่านอย่างระมัดระวัง พื้นหลังคือโรงพยาบาลสูตินรีเวช

ในกล่องจดหมายยังมีซองจดหมายที่เขียนที่อยู่ไว้

เป็นหมู่บ้านหรูที่เพิ่งสร้างเสร็จในเมืองสมมติ

คนที่อาศัยอยู่ที่นั่นล้วนเป็นบุคคลสำคัญในเมืองสมมติ

ครั้งนั้นลู่เฉินก็ซื้อบ้านหลังที่ 1 ให้เธอ

ที่อยู่ปัจจุบันคือบ้านหลังที่ 2

เหยียนเจียเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นในใจ

เธอหยิบกุญแจและขับรถไปที่ที่อยู่นั้น ประตูไม่ได้ล็อก

ลู่เฉินยังคงมีใบหน้าที่ขมุกขมัว ข้างๆ เขาคือเพื่อนสนิทของลู่เฉิน ชินซ่ง

ชินซ่งมองไปรอบๆ บ้านนั้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย "นายคิดจะซ่อนหญิงสาวในบ้านหรูจริงๆ หรือ? สร้างบ้านใหม่? นายไม่กลัวว่าเหยียนเจียจะรู้หรือ ?"

คำถามต่อเนื่องทำให้ลู่เฉินขมวดคิ้วแน่น

"ไม่หรอก เจียเจียรักฉัน ต่อให้รู้จริงๆ ก็จะให้อภัยฉัน"

เหยียนเจียได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา

"อีกอย่าง ว่านว่านท้องแล้ว พ่อบอกว่าถ้าฉันยังไม่มีทายาท เขาจะจัดการกับเจียเจีย"

"ดังนั้นฉันต้องการทายาท ฉันก็ไม่สามารถทิ้งเด็กคนนี้ได้"

"รอให้ว่านว่านคลอดลูก เด็กคนนี้ก็จะเป็นลูกของฉันกับเจียเจีย เขาจะเป็นทายาทผู้สืบทอดตำแหน่งของครอบครัวเรา"

ชินซ่งสงสัย "นายกับเหยียนเจียไม่สามารถมีลูกด้วยกันได้หรือ? ทำไมต้องให้ผู้หญิงคนอื่นคลอดให้"

ลู่เฉินส่ายหน้า "เจียเจียไม่สามารถมีลูกได้ ดังนั้นเด็กคนนี้ต้องอยู่"

"ถ้าเจียเจียสามารถมีลูกได้ ฉันก็จะไม่คิดเรื่องวางยาและจัดการเรื่องนี้เอง ซุนว่านมีพื้นหลังที่สะอาด เหมาะสมมากที่จะคลอดเด็กคนนี้แทนเจียเจีย"

"และในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ฉันพบว่าซุนว่านเป็นหญิงสาวที่ใจดีมาก ถึงเวลานั้นการรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ก็คงไม่เป็นปัญหา"

เหยียนเจียฟังการวางแผนภายใน หัวใจของเธอเย็นเฉียบ

ขณะที่เธอถอยหลัง กลิ่นหอมบางอย่างก็ลอยมา

ซุนว่านที่ท้องโย้ชนเธอด้วยความท้าทาย

ทุกอย่างกระจ่าง ซุนว่านต้องการให้เธอเห็นด้วยตาตัวเอง

ท้าทายให้เธอไม่ให้อภัยลู่เฉินเหมือนครั้งก่อน

เหยียนเจียหันหลังเดินจากไป

เสียงของลู่เฉินที่ตื่นตระหนกดังตามหลังมา

"ตั้งครรภ์แล้ว มีอะไรที่ให้ผู้ช่วยทำไม่ได้หรือ ?"

เย็นวันนั้น ลู่เฉินลงมือทำอาหารเอง จัดโต๊ะอาหารด้วยความพยายาม

ท่าทางที่พยายามเอาใจเหมือนลูกสุนัขที่พยายามเอาใจ

"เจียเจีย ช่วงนี้ยุ่งหน่อย ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ลองชิมฝีมือฉันหน่อยว่าฝีมือลดลงหรือเปล่า ?"

เหยียนเจียก้มหน้ากินไป ใจอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ

ที่แท้การกลับมาของผู้ชายหลังจากทำผิดก็คือการชดใช้ด้วยการกลับบ้าน

เสียงฝีเท้าดังเร่งรีบอยู่หน้าร้านอาหาร

ผู้ช่วยของลู่เฉินเหงื่อเต็มหัว มีสีหน้าลำบากใจ

"คุณครับ คุณผู้หญิง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคารพ

"คุณพ่อเพิ่งส่งข่าวมาว่างานเลี้ยงวันเกิดปีนี้ จะประกาศผู้สืบทอด"

ลู่เฉินแสดงอาการไม่พอใจเล็กน้อย

"รู้แล้ว"

ทุกคนรู้ดีว่าคุณพ่อของลู่เฉินมีอิทธิพลหนักหนา คุมครึ่งหนึ่งของเมืองสมมติไว้ และลู่เฉินเป็นลูกชายคนสุดท้องของเขา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยังไม่ได้กำหนดผู้สืบทอดคนต่อไป

แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ยังไม่ถอย เขยิบมาอีกครึ่งก้าว กระดูกคอขยับก่อนจะกล้าพูดประโยคถัดไปว่า "คุณพ่อบอกว่า. . . ต้องมีลูกของตัวเองถึงจะนับว่าได้ ถ้าปลายปีนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็จะ. ..พิจารณาให้หลานๆ ในสาขาอื่นแทน"

เหยียนเจียหัวเราะเยาะ

ใครๆ ก็รู้ว่าคุณพ่อของลู่เฉินเห็นลู่เฉินเป็นของล้ำค่า

เป็นไปได้อย่างไรที่จะยกกลุ่มลู่เจียให้คนอื่น

เหยียนเจียมองไปที่ตาผู้ช่วยที่ลังเลและยิ้มเบาๆ

ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย? มาแสดงละครให้ฉันดู!

สามปีที่แล้ว เธอปกป้องเขาจนหลังของเธอบาดเจ็บหนัก คุณหมอก็บอกไว้แล้วว่า บาดเจ็บที่ฐาน หากตั้งครรภ์จะอันตรายกว่าคนทั่วไปสิบเท่า

หลายปีมานี้ลู่เฉินไม่ยอมให้ใครพูดถึงเรื่องลูกแม้แต่คำเดียว แม้แต่คนรับใช้ในบ้านก็ถูกเขาห้ามไม่ให้พูดเรื่องนี้ต่อหน้าเธอ

เป็นไปตามคาด ลู่เฉินหันไปมองผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธที่แฝงอยู่ในตัวผู้บริหาร "ความหมายของพ่อ?"

เห็นผู้ใต้บังคับบัญชากลัวจนหดตัวลง เขาก็ถอนหายใจเบาๆ หันกลับมาดึงเหยียนเจียเข้ามากอด

"อย่าไปฟังพวกเขา"

เขาวางคางบนศีรษะของเธอ "ฉันไม่สนใจทรัพย์สินของลู่เจีย ถ้าจำเป็นเราก็ยอมจนไปตลอดชีวิต เรื่องมีลูก พ่ออย่าหวังไปเลย ฉันไม่อยากให้เธอลำบาก"

เหยียนเจียซุกอยู่ในอ้อมกอดเขา ความเย็นในใจไม่หยุดยั้ง

เขากำลังโกหก

เขากำลังเสี่ยงว่าเธอจะเสนอให้เขาไปมีลูกกับคนอื่นหรือไม่

ตามที่เธอคาดไว้ กลางคืนขณะที่นอนอยู่บนเตียง เขากอดเธอจากด้านหลัง แล้วหัวเราะเบาๆ ว่า "คิดไปคิดมา มีลูกก็น่ารักดีนะ"

หลังของเหยียนเจียเกร็ง

"ถ้าเหมือนตาของเธอ ก็น่าจะสวยมาก"

เขาซุกหน้าที่คอของเธอ ลมหายใจประทับที่ผิวหนัง พยายามเอาใจ

เหยียนเจียพูดเบาๆ ว่า "ลู่เฉิน นายอยากมีลูกมากขนาดนั้นเลยเหรอ ?"

ลู่เฉินชะงัก อธิบายว่า "ไม่ใช่. . . เจียเจีย ฉันหมายถึง.

. . ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไร นอนเถอะ" คำพูดหลังจากนั้นเหยียนเจียไม่ได้ยินชัดเจน

เธอพลิกตัว

ทั้งคืนไม่ได้หลับ

ลู่เฉินตั้งแต่เกิดมาก็ต้องรับภาระในการเป็นทายาทของลู่เจีย ความรักสำหรับครอบครัวที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลและเขา อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญที่สุด

จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่คิดที่จะสารภาพกับเธอ

ทุกคำพูดของเขาเป็นการปูทางให้กับลูกในท้องของซุนว่าน

ความรักเจ็ดปี วัยเยาว์เจ็ดปี ท้ายที่สุดก็ไม่พ้นชะตากรรมของการหย่าร้าง