เขาทรยศ รักเธอไม่สั่นคลอน

ในวันเกิดอายุครบ 22 ปีของฉัน อนาคตทั้งชีวิตอยู่ในกำมือของฉันแล้ว ทุนการศึกษาอันทรงเกียรติจากเคมบริดจ์ ที่ฉันใช้เงินเก็บทั้งชีวิตแลกมา

แต่พี่ชายของฉันกลับตัดสินใจว่าอนาคตนั้นควรเป็นของเอวา น้องสาวบุญธรรมของเรา พวกเขาเอาเงินของฉันไปทุกบาททุกสตางค์เพื่อจ่ายค่าศัลยกรรมความงาม "ฉุกเฉิน" ของเธอ

เมื่อฉันโวยวาย พวกเขากลับด่าว่าฉันเห็นแก่ตัวและใจดำ

"ถ้าแกไม่มีความเมตตา" เจตน์ พี่ชายของฉันพูดเย้ยหยัน "ก็ไสหัวออกไป"

พวกเขาเลือกน้ำตาจระเข้ของคนโกหก มากกว่าความฝันของน้องสาวแท้ๆ

หลายวันต่อมา ขณะที่พวกเขาไปเที่ยวพักผ่อนสุดหรูที่มัลดีฟส์ ทริปที่พวกเขาเคยสัญญาว่าจะพาฉันไป ฉันก็ได้เห็นรูปถ่าย เอวายิ้มอย่างสดใส ไร้รอยแผลเป็น อยู่ระหว่างพี่ชายที่น่ารักทั้งสองของฉัน อนาคตของฉันถูกแลกกับจมูกใหม่ของเธอกับทริปเที่ยวทะเล

และแล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น โครงการวิจัยทางการแพทย์ลับสุดยอดระยะเวลาสิบห้าปี ห้ามติดต่อกับโลกภายนอก สำหรับบางคนมันคือโทษจำคุกตลอดชีวิต แต่สำหรับฉัน มันคือเชือกเส้นสุดท้าย

ฉันเก็บของใส่กระเป๋าใบเดียว ทิ้งหลักฐานคำโกหกของเอวาไว้บนโต๊ะให้พี่ชายดู แล้วเดินจากไปตลอดกาล

บทที่ 1

ในคืนวันเกิดอายุครบ 22 ปีของเธอ อลิสานั่งเงียบๆ อยู่ในห้อง จดหมายตอบรับจากเคมบริดจ์ส่องสว่างอยู่บนหน้าจอแล็ปท็อปของเธอ

มันไม่ใช่แค่จดหมายธรรมดา แต่มันคือบทสรุปของความพยายามอย่างไม่ลดละมาหลายปี คือการปฏิเสธงานปาร์ตี้และฝังตัวเองอยู่กับกองตำรา

มันคือทุนวิจัยอันทรงเกียรติ หนทางที่ปูไปสู่อนาคตที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง ทีละก้อน ทีละก้อน ด้วยความเจ็บปวด

เงินเก็บทั้งชีวิตของเธอ ที่รวบรวมมาอย่างยากลำบากจากทุนการศึกษาและงานพาร์ทไทม์ ถูกเตรียมไว้เพื่อความฝันนี้

เสียงหัวเราะดังแว่วมาจากชั้นล่าง เป็นเสียงสดใส ก้องกังวานที่ไม่ใช่ของเธอ

มันเป็นเสียงของเอวา เมเยอร์

เอวา ลูกสาวกำพร้าของหุ้นส่วนธุรกิจผู้ล่วงลับของพ่อเธอ อาศัยอยู่กับพวกเขามาสี่ปีแล้ว นับตั้งแต่อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่พรากพ่อแม่ของพวกเขาทั้งสองฝ่ายไป

พี่ชายสองคนของเธอ เจตน์และแดน รับเอวามาเลี้ยงดูด้วยความรู้สึกผิดต่อการตายของหุ้นส่วนพ่อที่เสียชีวิตไปพร้อมกัน

ในตอนแรก อลิสาก็ยินดีต้อนรับเธอ เธอเข้าใจความสูญเสีย

แต่แล้วอย่างช้าๆ และแยบยล เอวาก็แทรกซึมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ขณะเดียวกันก็ค่อยๆ ทำลายตำแหน่งของอลิสาในบ้านหลังนี้

อลิสาเดินลงบันไดมา เพราะถูกดึงดูดด้วยความเงียบงันที่จู่ๆ ก็เข้ามาแทนที่

เจตน์ พี่ชายคนโตของเธอ ยืนอยู่ข้างเตาผิง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมจนน่ากลัว เขาคือซีอีโอของอาณาจักรก่อสร้างของตระกูล ชายผู้จัดการกับข้อเท็จจริงและตัวเลขที่เป็นรูปธรรม ไม่ใช่อารมณ์

แดน น้องชายคนรอง พิงกำแพง กอดอก สีหน้าของเขาผสมปนเปไปด้วยความสมเพชระคนหงุดหงิด เขาเป็นคนเจ้าอารมณ์กว่าเสมอ หัวใจของเขาอ่อนไหวง่าย

กลางห้อง บนโซฟาสีขาวสะอาดของพวกเขา เอวานั่งฟุบหน้าอยู่กับมือ ไหล่ของเธอสั่นเทิ้มด้วยเสียงสะอื้น

"มีอะไรเหรอ" อลิสาถาม เสียงของเธอแผ่วเบา

สายตาของเจตน์ตวัดมาที่เธอ เย็นชาและไม่แยแส "เอวาต้องผ่าตัดด่วน"

อลิสาซึ่งเป็นนักศึกษาแพทย์ รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที "เกิดอะไรขึ้นคะ ผ่าตัดอะไร"

"มันเป็น... ศัลยกรรมความงาม" แดนพึมพำ ไม่กล้าสบตาเธอ "แผลเป็นจากอุบัติเหตุเก่าที่เธอไม่เคยบอกเรา มันทำให้เธอทุกข์ใจมาก"

เอวาสะอื้นไห้อย่างน่าเวทนา "ฉันแค่อยากจะรู้สึกปกติ ฉันเห็นมันทุกครั้งที่ส่องกระจก มันทำให้ฉันนึกถึง... ทุกอย่างที่ฉันสูญเสียไป"

อลิสาขมวดคิ้ว เธอไม่เคยเห็นรอยแผลเป็นที่ชัดเจนบนใบหน้าของเอวาเลย

"เธอต้องได้รับการรักษาที่ดีที่สุด" เจตน์กล่าว น้ำเสียงของเขาไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "หมออารักษ์ที่ทองหล่อ ผ่าตัดคืนนี้เลย"

เลือดในกายของอลิสาเย็นเยียบ หมออารักษ์มีชื่อเสียงมาก และค่ารักษาก็แพงมหาศาล

"นั่นต้องแพงมากแน่ๆ" เธอพูด ความกังวลเริ่มเกาะกุมในใจ

ในที่สุดเจตน์ก็มองมาที่เธอโดยตรง ไม่มีแววตาอบอุ่น มีเพียงความแน่วแน่ที่เหนื่อยล้า "ใช่ ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เราจะใช้เงินทุนเคมบริดจ์ของแก"

โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงมา

"อะไรนะคะ" คำพูดนั้นเป็นเพียงเสียงกระซิบที่หายไปในห้องโถงกว้าง

"มันเป็นสินทรัพย์สภาพคล่องเดียวที่เราเข้าถึงได้ในเวลาอันสั้น" เจตน์อธิบาย ราวกับกำลังพูดถึงธุรกรรมทางธุรกิจทั่วไป "มันเพื่อครอบครัว เอวาคือครอบครัว"

"แต่นั่น... นั่นคืออนาคตทั้งชีวิตของฉันนะคะ" อลิสาพูดตะกุกตะกัก มองจากใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเจตน์ไปยังใบหน้าที่สับสนของแดน "ฉันทำงานมาหลายปีเพื่อสิ่งนั้น พี่ก็รู้"

แดนผลักตัวเองออกจากกำแพง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่ไม่ใช่ความโกรธที่มุ่งไปที่เจตน์ มันมุ่งมาที่เธอ

"แกจะไม่มีความเมตตาสักวินาทีเลยหรือไง อลิสา" เขาตวาด "ดูเธอสิ! เธอกำลังทรมาน พ่อคงอยากให้เราดูแลเธอ นี่แหละคือการให้เกียรติความทรงจำของพ่อ"

"ให้เกียรติความทรงจำของพ่อด้วยการทำลายชีวิตฉันเนี่ยนะ" เสียงของอลิสาสั่นเครือ ความอยุติธรรมมันจุกอยู่ที่คอ

"อย่ามาทำเป็นดราม่าหน่อยเลย" แดนพูดเย้ยหยัน "มันก็แค่เงิน แกฉลาด เดี๋ยวก็หาทางอื่นได้เอง แต่เอวาทำไม่ได้ เธอไม่มีอะไรเลย ไม่มีใคร"

เอวาเลือกจังหวะนั้นเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอแดงก่ำและอ้อนวอน "โอ้ อลิสา ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ ได้โปรดเถอะเจตน์ อย่าทำเลย ฉันไม่อยากเป็นเหตุผลที่เธอเกลียดฉัน"

คำพูดของเธอคือสุดยอดแห่งการปั่นหัว ทำให้อลิสากลายเป็นนางร้ายที่โหดเหี้ยมและไร้หัวใจ

สีหน้าของเจตน์แข็งกระด้างขึ้นไปอีก เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบสมุดเช็คออกมาแล้วเขียน เสียงปากกาขูดกับกระดาษคือเสียงความฝันของอลิสาที่กำลังจะตาย

เขายื่นเช็คให้เอวา "ไปเถอะ เดี๋ยวเราจัดการเรื่องนี้เอง"

เอวามองอลิสาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตานั้นมีประกายแห่งชัยชนะวาบขึ้นมาก่อนที่เธอจะถูกผู้ช่วยของเจตน์พาตัวไปอย่างรวดเร็ว

ความเงียบที่เธอทิ้งไว้ข้างหลังนั้นช่างน่าอึดอัด

"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ทำแบบนี้" อลิสาพูด เสียงของเธอสั่นเทาด้วยความเสียใจและโกรธแค้น

"ถ้าแกไม่มีความเมตตามากกว่านี้ บางทีแกก็ไม่ควรอยู่ที่นี่เลย" แดนพูดเสียงต่ำและข่มขู่ "นี่คือบ้านของเรา เราดูแลครอบครัวในบ้านหลังนี้ ถ้าแกไม่เข้าใจ ก็ไสหัวออกไป"

คำพูดนั้นทำร้ายเธอเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกตบหน้า

เธอหันหลังแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องของเธอ เสียงหายใจหอบของตัวเองดังก้องอยู่ในหู

ไม่กี่วันต่อมา พวกเขาก็ไปแล้ว

ไม่ใช่แค่ไม่อยู่บ้าน แต่ออกนอกประเทศไปเลย

พวกเขาพาเอวาไปเที่ยวพักผ่อนสุดหรูที่มัลดีฟส์เพื่อ "พักฟื้น" มันเป็นทริปเดียวกับที่อลิสาฝันมาทั้งชีวิต ทริปที่พี่ชายของเธอเคยสัญญาว่าจะพาเธอไปหลังจากเรียนจบ

เธอเห็นรูปในโซเชียลมีเดีย เอวายิ้มอย่างสดใส โพสท่าอยู่ระหว่าง "พี่ชาย" ที่หล่อเหลาและเอาใจใส่ทั้งสองคนบนชายหาดที่มีแดดจ้า ไม่มีร่องรอยของการผ่าตัด ไม่มีผ้าพันแผล ไม่มีรอยแผลเป็น

มีเพียงความสุขที่บริสุทธิ์และแท้จริง

ความสุขที่ซื้อมาด้วยอนาคตของอลิสา

วันนั้นเองที่โทรศัพท์ดังขึ้น

ดร. คเชนทร์ ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยแห่งชาติ ชายที่เธอชื่นชมผลงานมานานหลายปี เขาได้อ่านวิทยานิพนธ์ของเธอ และเห็นศักยภาพในตัวเธอ

เขาเสนองานให้เธอ โครงการวิจัยทางการแพทย์ลับสุดยอดที่ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

เป้าหมายคือการรักษามะเร็งชนิดที่หายากและลุกลามอย่างรวดเร็ว ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไปนับไม่ถ้วน รวมถึงญาติห่างๆ ของพวกเขาด้วย

ระยะเวลา: สิบห้าปี

ห้ามติดต่อกับโลกภายนอก ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีจดหมาย

สำหรับบางคนมันคือการฆ่าตัวตายในสายอาชีพ คือโทษจำคุกตลอดชีวิต

พี่ชายคนหนึ่งของเธอ ซึ่งทั้งคู่มีพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ที่แข็งแกร่งจากสมัยมหาวิทยาลัยก่อนจะมาทำธุรกิจของครอบครัว เคยอยู่ในรายชื่อผู้สมัครเมื่อหลายปีก่อน แต่ปฏิเสธไปเพื่ออาชีพในบริษัท

สำหรับอลิสา ผู้ซึ่งเพิ่งเฝ้าดูชีวิตของตัวเองมอดไหม้ไปกับตา มันคือเชือกเส้นสุดท้าย

"ฉันตกลงค่ะ" เธอพูด เสียงของเธอชัดเจนและมั่นคง

เธอเก็บของใส่กระเป๋าใบเดียว ทิ้งแล็ปท็อปไว้บนเตียงโดยที่หน้าจอยังคงเป็นจดหมายจากเคมบริดจ์ แล้วเดินออกจากบ้านที่ไม่ใช่บ้านอีกต่อไป

เธอไม่หันกลับไปมอง

เจตน์และแดนกลับมาในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผิวคล้ำแดดและดูผ่อนคลาย

พวกเขาเดินเข้ามาในบ้านที่ให้ความรู้สึก... ว่างเปล่า

พวกเขาพบห้องของเธอที่ว่างเปล่าไร้ของใช้ส่วนตัว ยกเว้นแล็ปท็อปเครื่องนั้น

พวกเขาเริ่มสับสน แล้วก็หงุดหงิด พวกเขาคิดว่าเธอกำลังอาละวาด

แล้วจดหมายก็มาถึง

ซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกซองเดียวจ่าหน้าถึงพวกเขาด้วยลายมือที่เรียบร้อยและแม่นยำของอลิสา

ข้างในไม่ใช่จดหมาย

มันคือหลักฐาน

ไฟล์เสียงที่อลิสาบันทึกไว้ตอนเอวาคุยโทรศัพท์กับเพื่อน หัวเราะคิกคักเรื่องที่เธอแกล้งทำเป็น "ทุกข์ใจ" เพื่อให้ได้ทำศัลยกรรมที่เธอต้องการ

รายการเดินบัญชีที่แสดงให้เห็นกองทุนทรัสต์ลับที่พ่อของเธอทิ้งไว้ให้ พิสูจน์ว่าเธอห่างไกลจากเด็กกำพร้าผู้ยากไร้ที่เธออ้างตัว

รูปถ่ายของเธอกับแฟนหนุ่ม คนเดียวกับที่ให้ "คำให้การ" เกี่ยวกับบาดแผลในอดีตของเธออย่างพอดิบพอดี

ชิ้นสุดท้ายคือสำเนารายงานทางการแพทย์ การผ่าตัด "ฉุกเฉิน" ของเอวาคือการทำจมูกและฉีดฟิลเลอร์

มือของเจตน์สั่นจนทำเอกสารร่วงหล่น เลือดหายไปจากใบหน้าของเขา

แดนจ้องมอง ปากอ้าค้าง สีหน้าแดงก่ำจนดูเหมือนเขาจะหายใจไม่ออก

เขากระโจนไปที่โทรศัพท์ นิ้วของเขาสั่นขณะกดเบอร์ของอลิสา

มันตรงไปที่วอยซ์เมล กล่องข้อความเต็ม

เขาพยายามอีกครั้ง และอีกครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

ด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง เขาขว้างโทรศัพท์ของเขากระแทกกำแพงจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ

เจตน์ยืนนิ่งงัน น้ำหนักของการทรยศที่ไม่อาจแก้ไขได้ของพวกเขากระแทกเข้าใส่เขาอย่างจัง

พวกเขาไม่ได้แค่ให้เงินของเธอไป

พวกเขาผลักไสเธอออกไป

พวกเขาแลกน้องสาวที่ฉลาดและทุ่มเทของพวกเขาไปกับคำโกหก

คืนนั้น ขณะที่พายุโหมกระหน่ำอยู่ข้างนอก สะท้อนพายุในใจของพวกเขา พวกเขาก็ได้รับอีเมลเข้ารหัสอย่างเป็นทางการจากสถาบันวิจัยแห่งชาติ

มันเป็นการแจ้งเตือนตามมาตรฐาน แจ้งให้พวกเขาทราบว่า อลิสา เซลเลอร์ส ได้เข้าร่วมโครงการไคมีร่าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ข้อมูลการติดต่อและบันทึกทั้งหมดของเธอถูกผนึกภายใต้ระเบียบความมั่นคงแห่งชาติ

พูดง่ายๆ ก็คือ เธอได้หายไปแล้ว

เป็นเวลาสิบห้าปี

ความจริงข้อนี้ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอย่างฉับพลัน แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเกาะกินลึกถึงกระดูก

ความเย็นที่จะคงอยู่ไปอีกสิบห้าปีข้างหน้า

พวกเขาทิ้งไว้เพียงวิญญาณ ห้องที่ว่างเปล่า และความเสียใจอย่างสุดซึ้งไปตลอดชีวิต