การหวนกลับมาของราชัน

“หลินเฟิง หยุดซักผ้าได้แล้ว วันนี้วันเกิดเธอ แม่เตรียมอาหารอร่อยๆ ไว้เต็มโต๊ะ รอให้เธอนั่งลง”

แม่สามีของฉัน เหอหลี่ พูดด้วยรอยยิ้ม

หลินเฟิงที่กำลังซักผ้าอยู่ในห้องน้ำตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เขาหันกลับไปมองผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าที่ยังมีเสน่ห์บางอย่าง แล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “แม่ คุณ...“ คุณพูดความจริงใช่ไหม？

นับตั้งแต่หลินเฟิงกลายมาเป็นลูกเขยประจำตระกูลซูเมื่อห้าปีก่อน เขาก็ใช้ชีวิตโดยไร้ศักดิ์ศรีใดๆ

ที่บ้าน เขาซักผ้าและทำอาหาร หรือไม่ก็ก้มกราบแม่สามีและครอบครัวของเธอ และมักถูกด่าทอด้วยวาจา

ซู่หยา ภรรยาของเขาเย็นชาต่อเขามาก ห้าปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยแม้แต่จะให้เขาสัมผัสมือเธอเลย แม้แต่เวลาที่พวกเขานอนในห้องเดียวกัน หลินเฟิงก็ต้องนอนบนพื้น

ห้าปีผ่านไปพริบตาเดียว แทนที่จะพูดว่าหลินเฟิงเบื่อชีวิตแบบนี้แล้ว คงจะพูดได้ถูกต้องกว่าว่าเขาชินชาและชาชินชาไปแล้ว...

ไม่ใช่ว่าหลินเฟิงไม่เคยคิดเรื่องการหย่าร้างหรือการต่อต้าน แต่หากไม่ใช่เพราะชายชราแห่งตระกูลซูรับเขามาและเลี้ยงดู เขาก็คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้

น้ำเพียงหยดเดียวที่ต้องการก็สมควรได้รับน้ำตอบแทนเช่นกัน

นอกจากนี้ จะสำคัญอะไรหากฉันต้องทนทุกข์เพียงเล็กน้อยเพราะพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้？

ดังนั้น คุณคงจินตนาการได้ว่าหลินเฟิงตกใจขนาดไหนหลังจากได้ยินคำพูดของแม่สามี

“เจ้าเด็กโง่ เจ้ายังเป็นลูกเขยของฉัน สามีของเซียวหยาอยู่เลย ในฐานะแม่ของเจ้า ข้าจะรังแกเจ้าได้อย่างไร“ เหอหลี่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

หลินเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่งและรีบพูดว่า “แม่ครับ โปรดนั่งที่โต๊ะก่อน ผมจะไปทันทีที่ล้างจานเสร็จ！“

“โอเค งั้นก็รีบหน่อย”

หลินเฟิงซักผ้าเสร็จอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขากลับมาที่ห้องนั่งเล่น แม่สามี ภรรยา และพี่สะใภ้ของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว และมองดูเขาด้วยรอยยิ้มที่กลมกลืน

โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารร้อนๆ หอมกรุ่น ไวน์แดงเปิด 2 ขวด และเค้กวันเกิดขนาดใหญ่กว่า 10 นิ้ว

“พี่เขย ยืนอยู่ทำไมเนี่ย มานั่งสิ！”

พี่สะใภ้ของหลินเฟิง ซูถิง กระโดดเข้าไปคว้าแขนของเขา น้ำเสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่และอ่อนหวานอย่างเหลือเชื่อ

ซูย่า ภรรยาของเขาเปิดกล่องเค้ก ใส่เทียนลงไป และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ที่รัก มาเป่าเทียนและขอพรกันเถอะ！“

หลินเฟิงพยักหน้าอย่างว่างเปล่า แทบไม่เชื่อว่าภรรยาของเขาจะอ่อนโยนกับเขาขนาดนี้

ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ซูหยาปฏิบัติต่อหลินเฟิงอย่างเย็นชา ไร้ความรู้สึก แม้กระทั่งแสดงความรังเกียจออกมาบ้าง เธอไม่เคยยิ้มให้เขาเลย และระหว่างมื้ออาหาร เขาผู้เป็นคนทำอาหารก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะนั่งหัวโต๊ะ แต่บัดนี้...

หลังจากเป่าเทียนดับแล้ว หลินเฟิงก็หลับตาและอธิษฐาน

สุขสันต์วันเกิดนะ สุขสันต์วันเกิดนะ...

ภายในห้องมีผู้หญิง 3 คนปรบมือและร้องเพลงวันเกิด

บรรยากาศเป็นไปอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง

“ฉันหวังว่าฉันจะมีความสุขเช่นนี้ต่อไปในอนาคต”

หลังจากอธิษฐานขอพรแล้ว หลินเฟิงก็มองหญิงสาวทั้งสามที่ยิ้มแย้มแจ่มใสให้เขา รู้สึกถึงอารมณ์ที่หลากหลาย เขาเกือบจะร้องไห้ ราวกับกำลังฝันอยู่

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาที่ยากลำบากของเขาจะสิ้นสุดลงเสียที หลังจากทำงานหนักมาห้าปี ในที่สุดภรรยาและครอบครัวของเธอก็ยอมรับเขาแล้ว！

“หลินเฟิง กินข้าวเถอะ นี่คือซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่นายชอบ”

“ที่รัก เอาแก้วมาให้ฉัน ฉันจะเทไวน์แดงให้คุณแก้วหนึ่ง“

“พี่เขย สุขสันต์วันเกิดนะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงและโชคดีทุกอย่าง！”

มื้อนี้ถือเป็นมื้อที่หลินเฟิงรู้สึกอิ่มเอมที่สุดในชีวิต 25 ปีของเขา

หญิงสาวทั้งสามคนนำอาหารมาเสิร์ฟ ดื่มอวยพร และพูดคุยกับเขา ก่อนที่หลินเฟิงจะรู้ตัว เขาก็เมามายเสียแล้ว เขาค่อยๆ ง่วงซึมและหมดสติไป...

-

วันถัดไป

เมื่อมีแสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

สาวกรี๊ดลั่น “อ๊า！！！” -

หลินเฟิงสะดุ้งตื่นขึ้นทันที นั่งขึ้นบนเตียง ขยี้ตา และตระหนักได้ว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคยเลย

และยืนอยู่ข้างๆ เธอคือซูถิงที่กำลังหวาดกลัว！

“ปัง！“

ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็ถูกเตะเปิดออก

“หลินเฟิง เจ้ามันสัตว์ร้าย！！“ -

เสียงตะโกนโกรธจัดก็ดังขึ้น！

นอกประตู ซูหยา ภรรยาของเขา และแม่สามี บุกเข้ามาด้วยความโกรธ

หลินเฟิงกำลังจะอธิบาย

สแน็ป！

“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น เราแค่จะฉลองวันเกิดคุณ แล้วคุณกลับทำอย่างนี้ตอนเมา ออกไปซะ！ เราไม่แจ้งตำรวจหรอก เพราะคุณเป็นสามีของเซียวหยา ออกไปซะ แล้วอย่ากลับมาอีก！“ เหอหลี่ขัดจังหวะอย่างใจร้อน

เขารู้ว่าการพูดอะไรก็ตามคงไร้ประโยชน์

ไม่ว่าเขาทำโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ความผิดพลาดก็คือความผิดพลาด

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือยอมรับผลที่ตามมา

“ฉันขอโทษนะ ซูติง ฉันขอโทษจริงๆ...“

หลินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่น เดินเข้าไปหาซูถิง แล้วกล่าวขอโทษเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังร้องไห้และไม่สนใจเขา เขาจึงได้แต่เก็บกระเป๋าเงียบๆ ด้วยความรู้สึกผิด และเตรียมตัวออกเดินทาง

“รอก่อน นี่ของของคุณกลับมาแล้ว！“

ซู่หยาหยิบแหวนออกมา โยนลงพื้น และพูดอย่างเย็นชา

ดวงตาของหลินเฟิงมืดมนลง

แหวนวงนี้เป็นของขวัญจากบุคคลลึกลับในวันเกิดครบรอบ 20 ปีของฉัน

สินค้ามาถึงโดยบริษัทขนส่ง โดยระบุชื่อผู้ส่งและที่อยู่ไว้ว่างเปล่า เหลือเพียงหมายเลขโทรเข้าและข้อความพร้อมข้อความบรรทัดเดียวเขียนไว้ว่า：

“สุขสันต์วันเกิดนะหวัง“

หลินเฟิงรู้สึกงุนงงอย่างมาก คิดว่าอีกฝ่ายคงส่งไปผิดที่อยู่ แต่น่าแปลกที่เมื่อเขานำแหวนไปที่บริษัทขนส่ง พวกเขากลับบอกว่าไม่เคยได้รับของแบบนี้มาก่อน และไม่เคยขอให้พนักงานคนไหนมาส่งให้ด้วย

หลินเฟิงหาเจ้าของไม่พบ จึงเก็บแหวนวงนั้นไว้ ต่อมาเมื่อเขาแต่งงานกับซูหยา เขาคิดว่าแหวนวงนี้สวยงามมาก จึงมอบแหวนวงนี้ให้ซูหยาเป็นแหวนแต่งงาน

ต่อมา ซูยะถึงกับนำแหวนวงนั้นไปที่ร้านจิวเวลรี่เพื่อประเมินราคา หลังจากพบว่ามันเป็นแค่เศษโลหะไร้ค่า เธอจึงไม่เคยใส่มันอีกเลย

หลินเฟิงก้มลงหยิบแหวนขึ้นมา มองดูบ้านที่คุ้นเคยเป็นครั้งสุดท้าย ถอนหายใจ แล้วหันหลังเพื่อจากไป

-

ขณะที่หลินเฟิงกำลังออกจากคฤหาสน์ตระกูลซู เขาก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองไม่ได้เอาเสื้อผ้าไปแม้แต่ชิ้นเดียว พอกำลังจะกลับเข้าบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นมาจากข้างใน

“เยี่ยมเลย ในที่สุดเราก็สามารถกำจัดไอ้พวกไร้ค่าพวกนั้นได้แล้ว！“

“ฮ่าๆ เขาคิดว่าเราแค่ฉลองวันเกิดเขาเฉยๆ แต่เขาไม่รู้เลยว่าเราได้ใส่อะไรลงไปในเครื่องดื่มแล้ว ตอนนี้ฉันคิดว่าเขาคงอายเกินกว่าจะกลับมา！“

“ถูกต้องแล้ว หลินเฟิงไม่ได้คำนึงถึงสถานะของตัวเองเลย เขาคู่ควรกับฉันด้วยเหรอ ซู่หยา？” “ถ้าคุณปู่ไม่บังคับให้ฉันแต่งงานกับเขา ฉันคงยอมโดนรถชนตายดีกว่าแต่งงานกับเขา！“

“ไม่เป็นไรนะ เซียวหยา เอาเถอะ เราคงไม่ได้เจอเจ้าหลินนั่นอีกแล้ว เอาล่ะ มาฉลองกันด้วยแชมเปญสักแก้วเถอะ！“

หลินเฟิงที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับอึ้งกับคำพูดเหล่านี้ ร่างกายสั่นเทา ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความมึนงง

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความโกรธ และกำปั้นของเขากำแน่นจนแตก และเขาไม่ได้ตระหนักด้วยซ้ำว่าเล็บของเขากำลังจิกลงไปในเนื้อของเขา

ณ เวลานั้น เขาจึงเข้าใจทุกอย่างแล้ว...

สมคบคิด！

ทั้งหมดนี้คือแผนการสมคบคิดของพวกเขา！

ฉันเตรียมอาหารมื้อพิเศษที่แสนอร่อยให้กับตัวเองเพื่อฉลองวันเกิดของฉัน โดยคิดว่ามันเป็นท่าทางอันใจดี แต่กลับกลายเป็นว่ามีอีเห็นตัวหนึ่งกำลังอวยพรปีใหม่ให้กับไก่ ซึ่งมันไม่มีความตั้งใจดีเลย

ตั้งแต่ต้นจนจบนี่เป็นการกระทำที่น่ารังเกียจในการพยายามกำจัดเขา！

หลินเฟิงส่ายหัว รู้สึกขมขื่น และท้ายที่สุดก็เลือกที่จะไม่เข้าไปเผชิญหน้ากับพวกเขา

มันก็ไร้ประโยชน์...

บางทีอาจถึงเวลาที่จะต้องจากไป...

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาถูกปฏิบัติราวกับสัตว์ร้ายที่แบกภาระ ทำงานหนักโดยไม่บ่นพึมพำ ไม่ว่าเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานกับความอยุติธรรมและความอัปยศอดสูเพียงใด สุดท้ายเขาก็อดทนได้ทั้งหมด ตราบใดที่เขายังนึกถึงความเมตตาของนายท่านตระกูลซูที่เลี้ยงดูเขามา

แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป และเขาไม่อยากทนอีกต่อไป

เนื่องจากครอบครัวนี้ไม่ชอบฉันเลย ฉันก็คงต้องหยุดพยายามที่จะเอาชนะใจพวกเขาแล้วล่ะ

ฉันเหนื่อยมาก เหนื่อยจริงๆ

เรียก！

ลมหนาวพัดมาอย่างรุนแรง หลินเฟิงจึงดึงเสื้อผ้าบางๆ ของเขาให้แน่นขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ

ฤดูหนาวปีนี้ดูจะหนาวกว่าปกติ...

บี๊บ บี๊บ บี๊บ！

รถคันหนึ่งที่กำลังขับมาด้วยความเร็วสูงกลับเบี่ยงออกไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน！

รถกำลังแล่นเร็วมาก และหลินเฟิงไม่มีโอกาสได้ตอบสนองใดๆ ก่อนที่จะถูกเหวี่ยงออกจากรถ

เลือดกระเซ็นเปื้อนเปื้อนแหวน

หวด-

แสงวาบประหลาดวาบไปทั่ววงแหวน...