หน้าปกนวนิยาย สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก

สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก

8.7 / 10.0
เมื่อถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวยและถูกขับออกจากสกุล สตรีใน สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก จึงต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดเมื่ออดีตสามีรับเจ้าสาวใหม่ทันควัน พบกับเรื่องราวแนว fantasy romance ที่เต็มไปด้วยการพิสูจน์ตนเองใน fiction fantasy novels ที่น่าติดตามที่สุดในขณะนี้
เรื่องย่อ สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก
เมื่อความอดทนมาถึงจุดสิ้นสุด หญิงสาวผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณีจึงถูกขับไล่ออกจากตระกูลสามีอย่างไร้เยื่อใย พวกเขาอ้างว่าความโชคร้ายของนางคือสาเหตุที่ทำให้บุรุษผู้เป็นสามีสอบไม่ติด ทว่าเพียงสามวันหลังจากนางก้าวพ้นประตูจวนไป อดีตสามีกลับสั่งแขวนโคมแดงมงคลเพื่อต้อนรับเจ้าสาวคนใหม่เข้าสู่เรือนหออย่างหน้าชื่นตาบาน ทิ้งให้นางเผชิญโชคชะตาเพียงลำพังท่ามกลางความจริงที่ถูกเปิดเผยว่าทุกอย่างคือแผนการสลัดรักที่แสนเลือดเย็น
อ่านเพิ่มเติม

สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก ตอนที่ 1

“แง ๆ”

ค่ำคืนนี้มีสายฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า คล้ายกับว่าสวรรค์กำลังร่ำไห้ให้กับชะตากรรมของแม่นางผู้หนึ่งที่อุ้มลูกน้อยวัยสามเดือนไว้แนบอก เสียงร่ำไห้ของนางและลูกดังก้องแข่งกับเสียงของฝนที่กำลังตกพรำ ๆ

และแม่นางผู้นี้มีนามว่า หลิวเจียหรู ยืนอุ้มลูกน้อยอยู่หน้าประตูจวนสกุลจ้าว เนื้อตัวของนางและลูกเปียกโชกด้วยน้ำฝน ร่างกายสั่นเทาด้วยความเหน็บหนาว แต่ไม่มีสิ่งใดจะเจ็บปวดไปกว่าหัวใจของนางที่กำลังบอบช้ำ

“นางเป็นตัวซวย! หากมิใช่นาง ฮุยเผิงย่อมสอบผ่านอย่างแน่นอน!”

เสียงของ ฮูหยินเมิ่งเฟย ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดาของสามีเจียหรูนั้นเต็มไปด้วยโทสะ และดวงตาเต็มไปด้วยความชิงชัง เพราะนางปักใจว่าเป็นเพราะเจียหรู ที่ทำให้บุตรชายของนาง จ้าวฮุยเผิง ไม่สามารถสอบคัดเลือกขุนนางผ่านเสียที

“ใช่! นางเป็นกาฝาก ตั้งแต่แต่งนางเข้าจวนมาข้าก็มีแต่เคราะห์กรรม!”

จ้าวฮุยเผิงบุรุษผู้เป็นสามีเอ่ยเสริมด้วยสีหน้ารังเกียจพร้อมกับผลักร่างบางให้ออกไปให้ไกลอย่างไม่คิดใยดี ทั้งที่เจียหรูกำลังอุ้มเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของเขาอยู่แนบอก

เจียเหม่ย แม่นางน้อยวัยสามเดือยผู้น่าสงสาร ที่ถูกท่านพ่อและท่านย่าไม่ยอมรับว่าเป็นสายเลือดของตระกูลจ้าวตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกเลยด้วยซ้ำ

“เจ้าและลูกออกไปจากจวนของข้า! อย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าอีก!”

ปัง!

เสียงประตูจวนปิดดังสะท้อนอยู่ในหูของเจียหรู นางถูกขับไล่ออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา แม้แต่ลูกน้อยก็ไม่ได้รับความเมตตาใด ๆ ความอดสูทำให้น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

สายฝนกระหน่ำลงมาจนเสื้อผ้าของหลิวเจียหรูและเจียเหม่ยเปียกชุ่มจนแทบหลุด นางอุ้มลูกแนบอกแน่นขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้หยดฝนเย็นเฉียบกระทบผิวบางของทารกน้อยไปมากกว่านี้ ถึงแม้ว่าร่างกายของนางสั่นสะท้าน แต่ไม่อาจเทียบได้กับหัวใจที่แตกสลาย

“ได้โปรดเถิด…ข้าไม่มีที่ไป อาเหม่ยยังเล็กนัก เขาจะทนหนาวไม่ไหว ได้โปรดเมตตาพวกเราเพียงสักนิดด้วยเถิด”

เจียหรูเอื้อมมือไปเคาะประตูจวนพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนสั่นเครือ แต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมาจากข้างในทั้งนั้น มีเพียงเสียงฟ้าร้องคำรามและเสียงหยดน้ำกระทบพื้นกับดิน

หลิวเจียหรูรู้ว่าบ่าวไพร่หลายคนยังคงยืนอยู่หลังประตู บางคนอาจกำลังฟังเสียงร้องขอของนาง แต่ก็ไม่มีผู้ใดคิดริอาจจะช่วยเหลือ

“ฮุยเผิง! ท่านเคยบอกว่าจะดูแลข้าตลอดไป ท่านจะปล่อยให้ข้ากับลูกตากฝนเช่นนี้หรือ ทำไมเจ้าใจร้ายใจดำได้ถึงเพียงนี้”

หลิวเจียหรูกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะเคาะประตูแรงขึ้น แต่ด้านในก็ยังคงเงียบงัน เงียบจนหัวใจของนางปวดร้าวกว่าได้ยินคำด่าทอใด ๆ กลับมาเสียอีก

จนกระทั่งมีเสียงของฮูหยินเมิ่งเฟยดังขึ้นพร้อมเงาของนางที่ปรากฏบนระเบียงสูง ฮูหยินใหญ่ของจวนจ้องมองลงมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“หึ! สะใภ้ต่ำต้อยเช่นเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงคิดอยากจะกลับเข้ามาในจวนของข้า! เจ้าเป็นตัวซวย! หากยังไม่ไปก็อย่ามาหาว่าข้าใจดำอำมหิตก็แล้วกัน!”

“ข้าไม่ใช่ตัวซวย! ข้าเป็นภรรยาของจ้าวฮุยเผิง เป็นแม่ของลูกเขา ทำไมท่านถึงใจร้ายกับข้าและลูกเช่นนี้!”

“เจ้ามันก็แค่หญิงไร้ค่าที่ข้าผิดพลาดให้เข้ามาในจวน!”

เสียงนี้มิใช่ของผู้ใดอื่น นอกจาก จ้าวฮุยเผิง บุรุษที่ครั้งหนึ่งเจียหรูเคยรักสุดหัวใจ บัดนี้เขากลับยืนกอดอกมองนางด้วยสายตารังเกียจ ท่าดอด้วยถ้อยคำที่เหยียบย่ำหัวใจดวงน้อย ๆ ของเจียหรูเป็นอย่างมาก

“เจ้าเป็นแค่ตัวถ่วง! เสียงร้องของเด็กคนนั้นทำให้ข้าสอบตก เจ้าจะชดใช้ให้ข้าได้หรือไม่!”

“แต่อาเหม่ยเป็นลูกของท่าน!”

“หึ! ลูกของข้าอย่างนั้นหรือ จำใส่หัวของเจ้าเอาไว้เลยนะ ข้าไม่ต้องการทั้งเจ้าและลูกของเจ้า!”

คำพูดนี้ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของหลิวเจียหรู นางยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบ ไม่อาจเชื่อได้ว่าบุรุษที่เคยอ่อนโยนกับนางจะพูดเช่นนี้กับเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองได้

“ถ้าเจ้ายังไม่ไป ข้าจะให้คนมาลากเจ้าออกไป!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวเจียหรูก็รู้ว่าตัวเองหมดสิ้นแล้วทุกอย่าง นางหมดหวังแล้วจริง ๆ ในตัวของจ้าวฮุยเผิง บุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งสามีของนางและบิดาแท้ ๆ ของเจียเหม่ย

หลิวเจียหรูก้มลงมองลูกน้อยที่ตอนนี้ได้หลับใหลไปกับความอ่อนเพลียและความเหน็บหนาวท่ามกลางสายฝน เจียเหม่ยไม่รับรู้เลยว่าชีวิตของตัวเองถูกปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่รู้ความ

มือของเจียหรูที่เคยวอนขอความเมตตา ตอนนี้กำแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา

“ข้าจะไป…ข้าเองก็ไม่ต้องการอยู่ในจวนที่ไร้หัวใจเช่นนี้อีกต่อไปเช่นกัน ข้าจะไม่ร้องขอความเมตตาจากพวกท่านอีก”

พูดจบ หลิวเจียหรูก็กอดบุตรสาวเอาไว้แน่น ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังให้กับประตูที่ปิดตาย และก้าวเดินออกไปในความมืดของคืนฝนตก

หลิวเจียหรูยังคงกอดเจียเหม่ยเอาไว้แนบอก ร่างกายของนางสั่นสะท้านทั้งจากความเหน็บหนาวและความหวาดหวั่น น้ำตาไหลรินปะปนไปกับสายฝนที่ยังคงตกหนักไม่หยุด ทารกน้อยในอ้อมแขนเริ่มกระสับกระส่ายอีกครั้ง ร่างเล็ก ๆ ที่ยังอ่อนแอทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว

“อาเหม่ย…เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ”

อ่านต่อ

สารบัญ สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก

Ch. 1 Ch. 2 Ch. 3
Ch. 4
Ch. 5
Ch. 6
Ch. 7
Ch. 8
Ch. 9
Ch. 10
Ch. 11
all

คุณอาจจะชอบ

นิยายมาใหม่

หน้าปกนวนิยาย ชะตาร้ายชะตารัก
8.9
ท่ามกลางความโหยหาที่ไร้จุดหมาย นางได้แต่เฝ้ารอคอยความรักจากเขาด้วยความหวังอันริบหรี่ ในขณะที่หัวใจของเขากลับมีไว้เพื่อสตรีอื่นเพียงผู้เดียว คำกล่าวที่ว่าความรักทำให้คนโง่งมดูจะกลายเป็นความจริงที่ตอกย้ำโชคชะตาของนาง หรือชีวิตนี้ทำได้เพียงเป็นธาตุอากาศที่วนเวียนอยู่ใกล้กายแต่ไร้ตัวตนในสายตาเขา นางจึงได้แต่ตัดพ้อต่อโชคชะตาว่า เมื่อไหร่เขาจะหันมาเหลียวแลนางผู้มีหัวใจรักมั่นคงไม่ต่างจากใครอื่นเสียที ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
หน้าปกนวนิยาย เงาดอกงิ้ว
8.4
ชิงซานแสดงความต่อต้านอย่างหนักเมื่อบิดาพยายามบังคับให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวที่เลือกไว้ให้ ทว่าความโกรธแค้นกลับทวีคูณเมื่อเขาทราบข่าวว่าบิดาตัดสินใจจะรับเธอเข้ามาเป็นภรรยาเสียเอง แต่เพียงแค่ได้สบตาและพบหน้ากันครั้งแรก เขากลับตกหลุมพรางแห่งเสน่ห์และความเย้ายวนของเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น แรงอารมณ์ที่ผสมปนเปกับความแค้นผลักดันให้เขาตัดสินใจเข้าครอบครองร่างกายของเธอ จนกลายเป็นความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงยากจะตัดใจได้
หน้าปกนวนิยาย แค่เมียคนใช้ (ฟิว&ใบบัว)
8.2
ภายใต้ความสัมพันธ์อันขมขื่นที่ถูกตีตราว่าเป็นเพียงนางบำเรอ ใบบัวต้องเผชิญกับถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามจากฟิว ชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้เพียงบนเตียงนอน เขาคอยย้ำเตือนสถานะที่ไร้ค่าเพื่อไม่ให้เธอริอาจก้าวข้ามเส้นมาสั่งสอนหรือเรียกร้องสิทธิ์ใดๆ ในฐานะเมีย ความรักท่ามกลางความแค้นและการกดขี่ในสังคมร่วมสมัยนี้จะลงเอยอย่างไร เมื่อหัวใจของคนใช้ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดีในวังวนแห่งตัณหาที่ไร้ซึ่งความให้เกียรติ
หน้าปกนวนิยาย คุณใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณตามลำพัง
9.2
ในวันที่ฉันเข้าพิธีวิวาห์กับทายาทตระกูลดัง กลับไร้เงาญาติพี่น้องฝ่ายชายมาร่วมงาน มีเพียงสายเรียกเข้าจากคุณยายของเขาที่ยื่นข้อเสนอเดิมพันครั้งใหญ่ หากภายในสามปีความรักของพวกเรายังมั่นคง ท่านจะยอมรับฉันเข้าสู่ครอบครัว แต่ถ้าล้มเหลว ฉันต้องเดินจากไปเพื่อให้ผู้หญิงที่เหมาะสมมาแทนที่ ฉันตอบตกลงอย่างมั่นใจ เพราะสามีผู้แสนดีเคยยอมสละทุกอย่างเพื่อเลือกฉัน ทว่าเมื่อเข้าสู่ปีที่สาม เขากลับทรยศความเชื่อใจด้วยการนอกใจอย่างคาดไม่ถึง
หน้าปกนวนิยาย ซาตานพ่ายกามเทพ
7.8
ดารัณ อดีตพยาบาลสาวจำต้องเดินทางไปอเมริกาเพื่อรับงานดูแล คาร์ดิโก้ นอร์ตัน มหาเศรษฐีเจ้าเสน่ห์ผู้หวงความโสดเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ครอบครัว ทว่าคาร์ดิโก้ผู้มีกฎเหล็กว่าจะไม่ยุ่งกับสาวไทยกลับต้องหัวเสีย เมื่อรู้ว่าเธอถูกมารดาส่งมาเพื่อขัดขวางเหล่าคู่นอนของเขา เสือร้ายอย่างเขาจึงคิดจะเผด็จศึกพยาบาลสาวเพื่อแก้เผ็ด โดยไม่รู้เลยว่าทั้งหมดคือแผนคลุมถุงชนที่มารดาเตรียมไว้ จนสุดท้ายเพลย์บอยหนุ่มกลับเป็นฝ่ายที่ตกหลุมพรางแห่งแรงปรารถนาและเสน่ห์ของเธอจนยากจะถอนตัว
หน้าปกนวนิยาย หนีรักพระชายาตัวร้าย
8.4
ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งเพียงชั่วข้ามคืนควรจะจบลงด้วยการแยกย้าย ทว่าแผนการหลบหนีของพระชายาตัวร้ายกลับต้องพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เมื่อ 'ยเหิง' ชายหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยความลึกลับก้าวเข้ามาดักปิดประตูทางออกไว้ได้ทันท่วงที สายตาที่เขาใช้จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อและแฝงเร้นด้วยความเสน่หาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยปากทวงถามความรับผิดชอบจากนางที่คิดจะทิ้งเขาไปง่ายๆ หลังจากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน เรื่องราวความรักและการชิงไหวชิงพริบในโลกแฟนตาซีสุดเข้มข้นนี้จะลงเอยอย่างไร นางจะสามารถหนีพ้นพันธนาการรักครั้งนี้ได้หรือไม่ หรือจะต้องยอมจำนนต่อหัวใจตนเอง
ตอน
อ่านเลย
แชร์