หนีรักพระชายาตัวร้าย

ข้ามเข้าสู่โลกหนังสือ

"อืม~"

ท่ามกลางเสียงหายใจหอบหนักของชายหนุ่ม ซ่งอิงค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย จ้องมองห้องเก่า ๆ พังโทรมตรงหน้าและชายหนุ่มที่กำลังหายใจถี่กระชั้นอยู่บนเตียงดินอย่างตะลึงงัน

นาง——

ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย!

กลายเป็นนางร้ายในนิยายเรื่อง "องค์รัชทายาทเผด็จการ รักตามใจทุกค่ำคืน" ที่ชื่อแซ่เหมือนกับนางทุกประการ คือซ่งอิง

ส่วนชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม ชื่อเผยเหิง เป็นพระเอกของเรื่องนี้

ตามเนื้อหาในนิยาย สิบเจ็ดปีแรกของชีวิตเผยเหิง เขาคือท่านซื่อจื่อแห่งจวนโหวติ้งอัน

แต่เมื่อสองเดือนก่อน จวนโหวติ้งอันค้นพบว่าเขาเป็นคุณชายตัวปลอม จึงโบยตีเขาอย่างหนัก โยนออกจากจวนโหว แล้วรับทายาทตัวจริงกลับไป

ส่วนเจ้าของร่างเดิมที่นางสวมเข้ามา คือภรรยาที่เพิ่งทำพิธีกราบฟ้ากับเผยเหิงเสร็จ

ยังไม่ทันได้เข้าหอ ก็ถูกจวนโหวติ้งอันไล่ออกมาพร้อมกันที่งานแต่งงานนั่นเอง

นางเดิมทีเป็นคุณหนูคนรองแห่งจวนโป๋ผิงหยาง แต่หลังจากถูกไล่ออกจากจวนโหวติ้งอันมาพร้อมเผยเหิง จวนโป๋ผิงหยางก็ตัดสายสัมพันธ์กับนาง

เผยเหิงพานางมาอยู่ที่บ้านเดิมของทายาทตัวจริง คือหมู่บ้านชิงเหอ

เจ้าของร่างเดิมทนสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างมหาศาลไม่ไหว ทุกวันเอาแต่ด่าทอเหยียดหยามเผยเหิง โทษว่าเขาทำให้ตนต้องลำบากเช่นนี้ สุดท้ายเจ้าของร่างเดิมไปคบหากับคุณชายผู้ร่ำรวยในตัวเมือง

ในขณะที่เจ้าของร่างเดิมและคุณชายผู้ร่ำรวยกำลังวางแผนจะขายเผยเหิงให้หอชิงเฟิง คนจากในวังก็มารับเผยเหิงไป บอกว่าเขาคือองค์ชายที่ฝ่าบาทพลัดหลงไว้ภายนอก

เผยเหิงกลับสู่เมืองหลวง และไม่นานก็ชนะในศึกชิงราชบัลลังก์ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ

ส่วนเจ้าของร่างเดิม ถูกเผยเหิงสั่งให้เข้ากรมซักพระภูษา ซักผ้าทั้งชีวิต ในที่สุดในเดือนหนาวเหน็บเดือนหนึ่ง ก็ทนไม่ไหวและตายเพราะหนาวเย็น

ซ่งอิง: !!!

ฟ้าถล่ม!

ตามความคืบหน้าในนิยายตอนนี้ เรื่องดำเนินมาถึงตอนที่นางและเผยเหิงมาอยู่ที่หมู่บ้านชิงเหอได้สองเดือน นางได้ด่าทอเผยเหิงมาสองเดือนแล้ว...

และในขณะนี้ เผยเหิงเพิ่งทำงานหนักเป็นกรรมกรที่ท่าเรือเมื่อคืน ตอนแบกกระสอบใหญ่เผลอตกน้ำ ในอากาศหนาวเย็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ดิ้นรนอยู่ในน้ำทะเลครู่ใหญ่กว่าจะปีนขึ้นฝั่งได้

หนาวจนไข้ขึ้นสูงไม่ลด

ซ่งอิงตื่นตัววูบ พลิกตัวลงจากเตียงดิน นางไม่อยากไปซักผ้าทั้งชีวิตที่กรมซักพระภูษาแล้วถูกแช่ตายอยู่ที่นั่น!

ใช้เวลาเพียงวินาทีเดียวก็ยอมรับความจริงว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ซ่งอิงรีบหาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากในห้องที่พังโทรม รีบตักน้ำมาบิดผ้าให้หมาด แล้วปีนขึ้นเตียง คลายเสื้อของเผยเหิงออก

เผยเหิงไข้ขึ้นจนสติเลอะเลือน ในความมืดมนสับสน ฝืนลืมตาขึ้น มองเห็นซ่งอิงกำลังคลายเสื้อของเขาออกอยู่

ในแววตาของเผยเหิงมีทั้งความโกรธและการเย้ยตัวเอง เสียงแหบเพราะไข้สูงปนเสียงเย้ยหยัน "รีบใจร้อนจะเอาเสื้อนวมตัวนี้ไปจำนำขนาดนี้เลยรึ?"

ซ่งอิง: ...

หา?

นางนึกขึ้นได้ทันทีว่า เมื่อวานเจ้าของร่างเดิมทะเลาะกับเผยเหิง ด่าเผยเหิงว่าเป็นคนไร้ค่า ทั้งตัวมีแค่เสื้อนวมตัวนี้ที่มีราคาเท่านั้น

เมื่อเจอกับสายตาเย็นชาของเผยเหิง มือของซ่งอิงที่กดอยู่บนหน้าอกของเขาสั่นเล็กน้อย นางอยากจะบอกว่าฉันแค่จะเช็ดตัวให้นายเพื่อช่วยลดไข้ แต่ก็กลัวว่าจะแตกต่างจากเจ้าของร่างเดิมมากเกินไป จะถูกเผยเหิงสังเกตเห็น

อย่างไรก็ตาม คนยุคโบราณไม่รู้จักเรื่องการทะลุมิติเข้ามาในนิยาย อาจจะคิดว่านางเป็นปีศาจก็เป็นได้!

ตามคาแรกเตอร์ของเจ้าของร่างเดิม ซ่งอิงทำหน้างอนเหวี่ยง "เสื้อนวมของท่านจะมีราคาเท่าไหร่กัน ถ้าท่านไข้แล้วตายไป ใครจะหาเงินให้ฉันใช้! อย่าขยับสิ ฉันจะเช็ดตัวให้"

พูดจบ

กลัวว่าน้ำเสียงจะไม่หนักแน่นพอ จึงเสริมอีกประโยค "รีบหายไข้แล้วไปทำงานหาเงินซะ ได้ยินไหม!"

ยังไงนางก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม อีกทั้งในใจก็ไม่กล้าทำให้ท่านไท่จื่อในอนาคตท่านนี้ไม่พอใจจริง ๆ เพราะคนยุคโบราณฆ่าคนได้ง่ายเสียเหลือเกิน

คำพูดไม่มีพลังเหมือนเจ้าของร่างเดิม น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวกลับมีความนุ่มนวลแฝงอยู่นิดหน่อยเพราะใจไม่กล้า

เผยเหิงตะลึงไปครู่หนึ่ง

เขาไข้ขึ้นจนเลอะเลือนแล้วใช่ไหม? ทำไมรู้สึกว่าซ่งอิงดูแปลกไปนิด ๆ?

ในขณะที่เผยเหิงเหม่อลอย ซ่งอิงก็ปลดเสื้อของเผยเหิงออกอย่างรวดเร็ว

โว้ว~

หน้าอกล่ำบึกบึนเช่นนี้!

ลองสัมผัสดู ร้อนผ่าวเลย!

ซ่งอิงใช้ผ้าเช็ดที่คอ รักแร้ของเขา

ยังต้องเช็ดบริเวณขาหนีบ ข้อพับขาด้วย

ชำเลืองมองครึ่งตัวล่างของเผยเหิง ซ่งอิงปลอบใจตัวเอง: ก็แค่คิดเสียว่ากำลังดูแลหมูหลังคลอด...

บ่นพึมพำ ยื่นมือไปคลายกางเกงของเผยเหิง

เผยเหิงคว้ามือซ่งอิงไว้

ฝ่ามือร้อนผ่าว แววตาของเขาดำมืด จ้องเขม็งซ่งอิง เสียงที่แหบเพราะไข้ยิ่งแหบขึ้นอีก "เธอทำอะไร!"

ซ่งอิงถูกเขาคว้าข้อมือไว้ ในใจรู้สึกโชคดี ดีนะที่เมื่อกี้ไม่ได้ใจร้ายเกิดความคิดอยากกำจัดเสี้ยนหนาม ฉวยโอกาสที่เขาป่วยอ่อนแอจัดการชีวิตเขา

ไม่อย่างนั้น!

ด้วยพละกำลังที่เผยเหิงคว้าข้อมือนางอยู่ตอนนี้ ต่อให้คิดจะเอาชีวิต ก็คงจะเป็นชีวิตของนางเองที่ถูกเอาไป

"เจ็บ!" ซ่งอิงดิ้นข้อมือ จ้องเผยเหิง "ปล่อยฉันสิ ท่านบีบจนเจ็บแล้ว!"

เผยเหิงขมวดคิ้ว

ซ่งอิงไม่เคยทำท่างอนน่ารักแบบนี้มาก่อน

ตอนอยู่ที่เมืองหลวงไม่เคย พอมาถึงหมู่บ้านยิ่งไม่เคย

ตอนนี้น้ำเสียงนุ่มนวลของหญิงสาวแฝงด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งเขาอย่างดุดัน เผยเหิงอดสงสัยไม่ได้ บีบเจ็บจริง ๆ หรือ?

ผ่อนแรงที่มือลงบ้าง แต่ไม่ได้ปล่อยทั้งหมด

ซ่งอิงตอบเสียงไม่ดี: "ท่านไข้ขึ้น ฉันเช็ดตัวให้เพื่อช่วยลดไข้ พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ฉันก็แค่จะเช็ดที่ขาให้! ท่านจับฉันทำไม! ท่านไม่ใช่อยากจะถ่วงเวลาให้ป่วยนาน ๆ จะได้ฉวยโอกาสไม่ไปทำงานหาเงินใช่ไหม!"

เผยเหิงโกรธจนหัวเราะออก

ถ่วงเวลาให้ป่วยนาน ๆ?

เขาบ้าไปแล้วหรือ?

ในยามที่ชีวิตยากจนข้นแค้นเช่นนี้ แค่เป็นหวัดธรรมดาไม่ได้รักษาก็เอาชีวิตไปได้ เขาจะถ่วงเวลาให้ป่วยนานทำไม?

ฉวยจังหวะที่มือเผยเหิงผ่อนแรงลง ซ่งอิงดึงมือออกมา รีบลงจากเตียงดินอย่างทุลักทุเล

ตวาดเสียงแข็ง: "ท่านอย่าฝันกลางวัน ฉันจะไปตามหมอมารักษาท่านเดี๋ยวนี้! หายแล้วรีบไปทำงานหาเงิน!"

พูดจบ

ซ่งอิงหันหลังเดินออกไปทันที

หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมและเผยเหิงมาถึงหมู่บ้านชิงเหอ เงินตราทั้งหมดที่มีคือห้าตำลึง อยู่กับเจ้าของร่างเดิม

ก็ไม่รู้ว่าเงินตราห้าตำลึงในยุคโบราณจะพอรักษาโรคหรือไม่

อ๊าาาาา!

น่ารำคาญสุด ๆ!

ทำไมต้องมาทะลุมิติในนิยายด้วย!

นางยังไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้เลย แค่ไปเห็นเรื่องย่อแนะนำหนังสือในแอปฯ เท่านั้น แบบนี้มันไม่เข้ากฎการทะลุมิติเลยนะ!

ทำไมแบบนี้ก็ทะลุได้!

เดินบ่นด่าตลอดทาง ซ่งอิงอาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มุ่งหน้าตรงไปยังตัวเมือง

ซ่งอิงเพิ่งออกไปได้ไม่นาน หลังจากนั้น——

"พี่เผย!"

ประตูบ้านโทรม ๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหน้าตาประมาณสิบสามสิบสี่ปีวิ่งเข้ามาจากข้างนอก สีหน้าตื่นเต้น

"พี่เผย ผมถามมาชัดเจนแล้ว หัวหน้าคนงานอู๋ที่ท่าเรือบอกว่า ไม่ต้องชดใช้กระสอบที่ตกทะเลไปเมื่อวาน พี่ยังไปทำงานที่ท่าเรือต่อได้..."

ชายหนุ่มผู้นั้นชื่อเฉิงม่อ เป็นเพื่อนที่เผยเหิงรู้จักจากการแบกกระสอบที่ท่าเรือ

เมื่อวานตอนที่เผยเหิงตกทะเล กระสอบใหญ่เจ็ดแปดใบก็ถูกเขาดึงตกทะเลไปด้วย ถูกคลื่นซัดหายไป เฉิงม่ออยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นด้วย

และก็เป็นเฉิงม่อนี่แหละที่พาเผยเหิงกลับมา

พูดยังไม่จบ เฉิงม่อมองเห็นใบหน้าของเผยเหิงที่แดงก่ำเพราะไข้สูง คำพูดสะดุด ยื่นมือไปแตะหน้าผากเผยเหิงทันที

ตกใจเสียงดัง "พี่เผย ทำไมพี่ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้? พี่สะใภ้อยู่ไหน?"

เฉิงม่อเคยเห็นภรรยาของพี่เผยด่าทอพี่เผยมาหลายครั้ง มุมตาของเขากระตุก หลุดปากออกมาทันที

"พี่สะใภ้คงไม่ใช่กลัวว่าพี่ต้องชดใช้ให้ท่าเรือ เลยฉวยโอกาสตอนพี่ป่วย เอาเงินหนีไปแล้วใช่ไหม?"