สวนฟาร์มมหัศจรรย์ยุค80

เซี่ยถิงถิงมีโอกาสได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง หลังจากถูกแฟนหนุ่มบอกเลิกเธอด้วยเหตุผลที่ฟังดูแล้วงี่เง่ามาก เขาบอกเลิกเธอเพียงเพราะเธอมาจากครอบครัวชาวไร่ชาวนา ไม่สามารถที่จะส่งเสริมให้เขาได้ขึ้นไปสู่จุดที่สูงกว่านี้ได้ ถิงถิงเองไม่ได้มีใจรักในตัวแฟนหนุ่มคนนี้มากมายนัก

แต่ก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้ เธอผิดเพราะเกิดเป็นลูกชาวไร่ชาวนางั้นสิ ชาวไร่ชาวนาแล้วไงอย่างน้อย ๆ ตอนเธอเรียนจบมาจากมหาวิทยาลัย เธอเป็นนักศึกษาเกียรตินิยมเชียวนะ ถิงถิงคิดว่าเสียใจในวันนี้ดีแล้ว ดีกว่าปล่อยให้เวลาเนิ่นนานไปมากกว่านี้

แต่ที่น่าเจ็บใจหลังจากที่ถูกบอกเลิกถิงถิงกลับต้องมาตกตายเพราะเปลือกกล้วยเน่า ๆระหว่างเดินกลับหอพักไปเสียได้ ยังดีที่พระเจ้าเห็นใจให้เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และครั้งนี้เธอจะทำให้เห็นว่าอาชีพชาวไร่ชาวนานั้นมีเกียรติขนาดไหน ชาวไร่ชาวนาก็สามารถร่ำรวยได้ หรือพวกคุณจะไม่กินข้าวที่ชาวนาปลูก พวกคุณกล้าที่จะไม่กินไหมล่ะ

หมู่บ้านตระกูลเซี่ยตั้งอยู่ในหุบเขาหนานซาน เมืองฉี ในเขตเหลียนซาน ถิงถิงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งคนแรกของหมู่บ้านหลังจากเรียนจบด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ถิงถิงได้ทำงานกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ในแผนกการตลาด ส่วนแฟนหนุ่มของถิงถิงนั้นหลังจากเรียนจบเธอจึงตัดสินใจคบหากับเขา

แต่แล้วผู้ชายที่ดูดี หน้าตาดี แรก ๆ นิสัยดีแต่พอผ่านไปไม่นานก็กลายเป็นคนหน้าซื่อใจคดไปเสียได้ นับเป็นครั้งแรกที่ถิงถิงมองคนผิดไป ยังดีที่เพิ่งคบหาดูใจกันได้ไม่นาน ไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ ฝ่ายชายเป็นฝ่ายมาบอกเลิกกับเธอหน้าบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ถิงถิงถึงแม้จะอับอายและเสียใจแต่มันไม่เท่าเจ็บใจ

หนึ่งเดือนต่อมาถิงถิงตัดสินใจลาออกเพื่อที่จะกลับบ้าน เพื่อเช่าภูเขารกร้างเพื่อทำสวนผลไม้ เดิมทีครอบครัวของเธอก็เป็นชาวไร่ชาวนามีที่ดินอยู่หลายสิบหมู่ แต่ถิงถิงคิดว่ามันคงไม่พอ หากจะทำสวนผลไม้และปลูกข้าวหรือแม้กระทั่งธัญพืชจึงจำเป็นที่จะต้องเช่าภูเขาเพิ่ม และเธอเชื่อว่าพ่อและพี่ชายต้องให้การสนับสนุนเธอเต็มที่

“ถิงถิง เธอจะกลับบ้านเกิดที่เหลียนซานจริง ๆ เหรอ” เหม่ยอิงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของถิงถิง

“อื้ม เราตัดสินใจแล้ว จะกลับบ้านไปทำไร่ทำสวน เราจะพลิกฟื้นภูเขาแห้งแล้งให้กลายเป็นสวนที่อุดมสมบูรณ์ขึ้นมาให้ได้ แล้วใครที่ดูถูกเราไว้ จะได้เห็นดีกัน เอาความมั่งคั่งที่ได้จากไร่นามาตบหน้าคนพวกนั้น เหม่ยอิงไม่คิดว่ามันสะใจดีเหรอจ้ะ”

“แต่เธอไม่เสียดายเงินเดือนเหรอ ถิงถิง อีกอย่างเธอไปแล้วเราก็คงจะเหงาแย่เลย”

“ถ้าเธอมีเวลาไปเยี่ยมเราได้นะ บ้านเรายินดีต้อนรับ”

“ตกลง เราไปแน่ ขอให้เธอเดินทางปลอดภัยนะ นี่เบอร์ที่ทำงานของเรา ถ้าหากมีอะไรให้เราช่วยเหลือ โทรหาเรานะ”

“ขอบใจเธอมากนะเหม่ยอิง เธอเองก็กลับไปได้แล้ว รถจะออกแล้ว เอาไว้มีโอกาสเราจะมาเยี่ยมเธอนะ”

“โชคดีนะถิงถิง”

“เธอเองก็โชคดีนะเหม่ยอิง หวังว่าเธอจะตกลงปลงใจกับรุ่นพี่ไห่ฉีเร็ว ๆ นะ”

“ยัยบ้าถิงถิง ใครจะตกลงปลงใจกับคนอย่างตาทึ่มคนนั้นกัน”

ถิงถิงนั่งรถไฟอยู่ห้าวันเต็ม ๆ กว่าจะถึงบ้าน ไม่รู้ว่าพอกลับไปถึงบ้านแล้วพ่อกับแม่และพวกพี่ชายจะว่าอย่างไรบ้าง แต่ถิงถิงเชื่อว่าทุกคนในครอบครัวจะให้การสนับสนุนเธอ ตอนนี้การได้กลับมาอยู่กับครอบครัวนั้นเป็นสิ่งที่เธอหวงแหน หากว่าเธอไม่มีโอกาสย้อนกลับมาเหมือนตอนนี้ไม่รู้ว่าครอบครัวจะเสียใจมากแค่ไหน แต่มันน่าตลกมาก ตายเพราะลื่นเปลือกกล้วยช่างเป็นการตายที่น่าอับอายที่สุด

ถิงถิงลงจากรถไฟจากนั้นก็หาอะไรกินรองท้อง ตลอดเวลาหลายเดือนที่ทำงานถิงถิงเก็บเงินได้ไม่น้อยไปกว่าหมื่นหยวน หอพักที่เธอพักอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานสามารถเดินไปได้ใช้เวลาเพียง 10 นาที ค่าหอพักจ่ายคนละครึ่งกับเหม่ยอิง อีกทั้งถิงถิงไม่ใช่คนที่จะใช้เงินฟุ่มเฟือยอะไร เงินเดือน 1,000 หยวน จ่ายค่าหอพัก 30 หยวน ส่งกลับบ้าน 200 หยวน ค่ากินอยู่ 70 หยวน ถิงถิงเหลือเงินเก็บ700 หยวน

นอกจากนี้วันหยุดถิงถิงยังทำงานเกี่ยวกับบัญชีให้ร้านทองละแวกหอพักอีกด้วย รายได้จากงานพอเศษตกเดือนละ 500 หยวน ทำให้ถิงถิงมีเงินเก็บเดือนละ 1,200 หยวนเลยทีเดียว นับว่าเป็นเงินที่มากเลยทีเดียว ตลอดเวลา 1ปี ที่ถิงถิงทำงานอยู่ที่เมืองหลวง ถิงถิงมีเงินเก็บถึง14,400 หยวน ด้วยเงินก้อนใหญ่นี้ถิงถิงจะนำกลับไปพลิกภูเขารกร้างให้กลายมาเป็นสวนผลไม้ในอนาคตข้างหน้า

ถิงถิงนั่งรถจากตัวเมืองมาถึงอำเภอ จากนั้นเดินต่อเข้าไปในหมู่บ้าน จากตัวอำเภอไปถึงหมู่บ้านถิงถิงใช้เวลาเดิน 2 ชั่วโมง โชคดีที่ถิงถิงไม่ได้เอาอะไรกลับมานอกจากเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดเท่านั้น ปกติจะมีเกวียนรับส่งคนจากหมู่บ้านมาที่ตัวอำเภอ เพียงแต่ถิงถิงมาไม่ทันเกวียนได้ออกไปแล้ว

“พ่อ แม่ พี่ชาย หนูกลับมาแล้วค่ะ”

“เจ้าใหญ่ เหมือนพ่อได้ยินเสียงน้องสาวของแก ออกไปดูหน่อย” พ่อเซี่ย

“ครับพ่อ”

“พ่อ แม่ พี่ชาย หนูกลับมาแล้ว ทำไมบ้านเงียบ หรือว่าไม่อยู่บ้านกัน”

“พี่ได้ยินแล้วถิงถิง แล้วนี่มาได้ยังไง ทำไมไม่บอกล่วงหน้าพี่จะได้ไปรอรับ แล้วนี่กลับมายังไง นั่งเกวียนหรือเดินมา ท่าทางแบบนี้เดินมาใช่ไหม พ่อ แม่ น้องสาวกลับมาแล้ว แถมยังเดินมาอีกด้วย”

“พี่ใหญ่จะโวยวายทำไม หนูก็แค่เดินมา ทำอย่างกับไม่เคยเดิน แล้วพี่รองไปไหน แม่ล่ะ ทำไมบ้านเงียบ”

“แม่ไปช่วยงานบ้านลุงใหญ่”

“ช่วยงานอะไร บ้านลุงใหญ่มีอะไรงั้นเหรอพี่”

“อ่อ ไม่มีอะไร แค่ป้าใหญ่ทำขนมออเจียวเลยให้แม่ไปช่วย ส่วนเจ้ารองไปบนเขากับเพื่อนในหมู่บ้านเห็นว่าจะไปดักไก่ป่ากัน”

“แล้วพ่อล่ะ พ่อทำอะไรอยู่เหรอพี่”

“พ่อกำลังจะทำกับข้าวน่ะสิ ก็แม่ไม่อยู่”

“พอดีเลย หนูหิวมากเลยเนี่ย ตอนลงจากรถไฟกินขนมแป้งทอดมาสองชิ้นเอง ตอนนี้หิวจะตายอยู่แล้ว”

“ไป ๆ เข้าบ้านกันได้แล้ว ส่งกระเป๋ามาพี่จะเอาไปเก็บให้ แล้วก็ไปล้างหน้าล้างตาล้างมือให้เรียบร้อย จะได้มากินข้าว”

“ได้เลย พี่ใหญ่”

ถิงถิงที่ล้างมือเสร็จแล้วก็รีบตรงเข้าไปในครัวทันที ในครัวพ่อของเธอกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร ในเวลาที่แม่ไม่อยู่บ้านพ่อของเธอสามารถเข้าครัวทำอาหารให้ลูก ๆ กินได้โดยไม่ได้มีความคิดเหมือนผู้ชายบ้านอื่นว่าห้องครัวนั้นไม่ใช่ที่ของบุรุษ พ่อของเธอนับว่าเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมาก พ่อทั้งใจดีและรักครอบครัว พ่อที่ซื่อสัตย์ต่อแม่ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่น้อย พ่อจะกลายเป็นคนปากร้ายเสมอหากมีใครที่เข้ามาวอแวและคิดไม่ซื่อกับพ่อ ถิงถิงและพี่ชายได้รับการถ่ายทอดหน้าตามาจากพ่อและแม่ พี่ชายทั้งสองคนของเธอมีหน้าตาหล่อเหลามาก และถิงถิงเองก็สวยมากเช่นเดียวกัน

“พ่อจ๋า ทำอะไรกิน ตอนนี้หนูหิวมากเลยค่ะ”

“ถิงถิง ลูกกลับมาได้ยังไง นี่ไม่ใช่ช่วงวันหยุดไม่ใช่หรือ ทำไมกลับมาล่ะ มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าใครรังแกลูก บอกพ่อได้นะเดี๋ยวพ่อจะไปอัดมันเอง”

“พ่อครับ ให้น้องกินข้าวก่อน มีอะไรค่อยคุยกันหลังจากนี้เถอะครับ”

“ได้ ๆ กินข้าวก่อน เจ้าใหญ่รีบยกกับข้าวไปวางบนโต๊ะสิ น้องแกหิวแล้ว พ่อผัดผักอีกอย่างก็เสร็จแล้ว รีบ ๆ ตักข้าวให้น้องได้แล้ว”

“พ่อหนูทำเองได้ค่ะ หนูโตแล้วนะคะไม่ใช่เด็ก ๆ ที่จะต้องให้พี่ใหญ่มาคอยตักข้าวให้”

“สำหรับพ่อลูกยังเป็นลูกสาวตัวน้อยอยู่วันยังค่ำ ผัดผักเสร็จแล้วลูกรีบกินก่อนที่มันจะเย็น หากเย็นแล้วจะไม่อร่อย” เซี่ยจิ้นถิงมองลูกสาวด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก

หลังจากกินข้าวเสร็จถิงถิงถูกพ่อกับพี่ชายไล่ให้ไปนอนพัก ถิงถิงเองก็ไม่ได้คัดค้านเพราะตอนนี้เธอเหนื่อยมาก การเดินทางไม่สะดวกเอาเสียเลย ที่บ้านถิงถิงมีเพียงจักรยานเท่านั้น การทำงานในเมืองใหญ่เงินเดือนสูงมากสำหรับถิงถิง แต่หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาจากความตายก็ได้ตัดสินใจกลับบ้านเกิดทันที เธอเชื่อว่าจะสามารถทำสวนผลไม้ได้ ก่อนอื่นต้องเช่าภูเขาเพิ่ม เดิมทีพ่อของเธอเช่าเอาไว้แล้ว 1 ลูกเอาไว้เลี้ยงแพะเพียงเท่านั้น ถิงถิงนอนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า โดยที่เธอไม่ได้รับรู้เลยว่าหลังจากที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งจะพบเจอกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเธอไปตลอดกาล

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

บ้านตระกูลเซี่ย(บ้านถิงถิง) มีสมาชิก 5 คน

เซี่ยจิ้นถิง คุณพ่อวัย 45 ปี ที่รักและหลงลูกสาวมากที่สุด

หานซูเหม่ย คุณแม่วัย 43 ปี ทียังคงสวยสง่าเป็นภรรยาที่เซี่ยจิ้นถิงรักมาก

เซี่ยจิ้นหลง พี่ชายใหญ่ วัย 25 ปี พี่ชายที่หวงความโสดและรักน้องสาวมาก

เซี่ยโหย่วอี้ พี่ชายรองวัย 24 ปีที่รักน้องสาวมาก และยังไม่คิดจะแต่งงาน

เซี่ยถิงถิง ลูกสาวคนเดียวของบ้าน วัย 22 ปี ที่เรียนเก่งมาก ที่สำคัญเป็นแก้วตาดวงใจของบ้าน

ครอบครัวลุงใหญ่เซี่ย มีสมาชิกทั้งหมด 4 คน

เซี่ยเฟยฉี ลุงใหญ่วัย 50 ปี

หลี่เลี่ยงซิ่ว ป้าสะใภ้ใหญ่วัย 45 ปี

เซี่ยซูเซียว ลูกชาย วัย 26 ปี

เซี่ยเยว่ผิง ลูกสาววัย 22 ปี

ตระกูลโจว(บ้านพระเอก)

พลเอกโจวเหวินข่าย อายุ 55 ปี (พ่อ)

คุณนายอู๋ฟางเหนียง อายุ 52 ปี (แม่)

พันโทโจวเฉินตง อายุ 30 ปี พี่ใหญ่ของบ้าน (ทหารกองกำลังพิเศษ)

พันตรีโจวเฟยหลง อายุ 28 ปี พี่รอง (แพทย์ทหาร)

พันเอกโจวชิงอวิ๋น อายุ 25 ปี พระเอก (ทหารกองกำลังพิเศษ)

โจวฟางจิง อายุ 22 ปี ลูกสาวคนเดียวของบ้าน ครูโรงเรียนมัธยม

เฉินเฟยหมิง อดีตคนรักของถิงถิง วัย 26 ปี

ซูเจียวมี่ คนรักใหม่ของเฉินเฟยหมิง วัย 20 ปี

ครอบครัวตัวร้าย ตระกูลซู

ซูฮุ่ยเหอ ยศพันตรีวัย 40 ปี (พ่อ)

กู้เฟยจู คุณนายผู้พันวัย 38 ปี

ซูฮุ่ยหมิง ลูกชายวัย 22 ปี

ซูเจียวมี่ ลูกสาววัย 20 ปี

จินเหม่ยอิง เพื่อนสนิทของถิงถิง อนาคตพี่สะใภ้ใหญ่