บุตรชายลับของเขา ความอัปยศที่เปิดเผยของเธอ

ฉันคือเอลิน กิตติธาดา แพทย์ประจำบ้านที่ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวมหาเศรษฐีอีกครั้ง หลังจากที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่เด็ก

ฉันมีพ่อแม่ที่รักฉันสุดหัวใจ มีคู่หมั้นที่หล่อเหลาและประสบความสำเร็จ

ฉันปลอดภัย ฉันเป็นที่รัก

แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ...เรื่องโกหกที่สมบูรณ์แบบและเปราะบางเหลือเกิน

เรื่องโกหกทั้งหมดพังทลายลงในวันอังคารวันหนึ่ง เมื่อฉันพบว่าคู่หมั้นของฉัน อธิป ไม่ได้อยู่ที่ห้องประชุมคณะกรรมการ แต่กลับอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่กับคีร่า รัตนากร ผู้หญิงที่ทุกคนบอกฉันว่าสติแตกไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน หลังจากพยายามใส่ร้ายฉัน

เธอดูไม่เหมือนคนสิ้นไร้ไม้ตอกเลยสักนิด เธอดูสดใสเปล่งปลั่ง กำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยชื่อลีโอ ที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในอ้อมแขนของอธิป

ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ลีโอคือลูกชายของพวกเขาสองคน ส่วนฉันเป็นแค่ "ของคั่นเวลา" เป็นแค่เครื่องมือที่จะถูกใช้จนกว่าอธิปจะไม่ต้องการเส้นสายจากครอบครัวของฉันอีกต่อไป

พ่อแม่ของฉัน...ตระกูลกิตติธาดา...ก็ร่วมมือกับพวกเขาด้วย พวกท่านเป็นคนออกเงินให้คีร่าใช้ชีวิตอย่างหรูหรา และคอยสนับสนุนครอบครัวลับๆ ของพวกเขา

โลกทั้งใบของฉัน...พ่อแม่ที่แสนดี คู่หมั้นที่รักฉันหมดหัวใจ ความมั่นคงที่ฉันคิดว่าในที่สุดก็ได้พบเจอ...มันเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต และฉันก็คือตัวตลกที่รับบทนำโดยไม่รู้ตัว

ข้อความโกหกที่อธิปส่งมาหาฉันอย่างไม่ใส่ใจว่า "เพิ่งประชุมเสร็จ เหนื่อยมากเลย คิดถึงนะ แล้วเจอกันที่บ้าน" ในขณะที่เขายืนอยู่ข้างครอบครัวที่แท้จริงของเขา คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้น

พวกเขาคิดว่าฉันน่าสมเพช

พวกเขาคิดว่าฉันโง่เง่า

และพวกเขากำลังจะได้รู้ว่า...พวกเขาคิดผิดมหันต์

บทที่ 1

ห้าปี...นั่นคือระยะเวลาที่พวกเขาบอกฉันว่าคีร่า รัตนากร หายตัวไป

ห้าปีนับตั้งแต่ที่เธอก่อเรื่องจนถูกกล่าวหาว่าสติแตก หลังจากพยายามใส่ร้ายฉันว่าเป็นคนปล่อยความลับของบริษัท ซึ่งเป็นแผนการที่เกือบจะทำลายอาชีพแพทย์ของฉัน

คู่หมั้นของฉัน อธิป อัครเดช และพ่อแม่ของฉัน ตระกูลกิตติธาดา ต่างยืนยันกับฉันว่าเธอถูกส่งตัวไปรักษาอาการป่วย ถูกขับไล่ออกจากสังคม และหายไปจากชีวิตของพวกเราตลอดกาล

ฉันเชื่อพวกเขา...เชื่อสนิทใจ

ฉันคือเอลิน กิตติธาดา แพทย์ประจำบ้านที่ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวมหาเศรษฐีอีกครั้ง หลังจากที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่เด็ก

ฉันมีพ่อแม่ที่รักฉันสุดหัวใจ มีคู่หมั้นที่หล่อเหลาและประสบความสำเร็จ

ฉันปลอดภัย ฉันเป็นที่รัก

แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ...เรื่องโกหกที่สมบูรณ์แบบและเปราะบางเหลือเกิน

เรื่องโกหกทั้งหมดพังทลายลงในวันอังคารวันหนึ่ง

อธิปควรจะอยู่ที่ห้องประชุมคณะกรรมการ เขาเพิ่งส่งข้อความมาหาฉันว่า "คิดถึงนะ คืนนี้คงประชุมยาว ไม่ต้องรอนะ"

แต่ฉันอยากจะเซอร์ไพรส์เขา ฉันเพิ่งออกเวรสุดโหด 36 ชั่วโมงที่โรงพยาบาล และขับรถไปที่บริษัทของเขา ‘อัครเดช ไบโอเมดิคอล’ พร้อมกับอาหารร้านโปรดของเขา

พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ล็อบบี้ยิ้มให้ฉันอย่างสุภาพ "คุณอธิปออกไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วครับคุณหมอเอลิน"

ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นวาบในช่องท้อง ฉันโทรหาเขาทันที เสียงสัญญาณดังแค่ครั้งเดียวแล้วก็ตัดเข้าวอยซ์เมล

ฉันลองเปิดแอปติดตามรถ ซึ่งเป็นฟีเจอร์ที่ฉันเคยใช้แค่ครั้งเดียวตอนที่เขาหารถไม่เจอในลานจอดรถขนาดยักษ์

จุดสว่างบนหน้าจอโทรศัพท์ของฉันไม่ได้อยู่บนเส้นทางปกติของเขาเลย มันกำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านจัดสรรสุดหรูอีกฝั่งของเมือง เป็นย่านที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนด้วยซ้ำ

ฉันขับรถตามไป มือของฉันกำพวงมาลัยแน่น ความรู้สึกเย็นเยียบในท้องยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกกิโลเมตร

ที่อยู่นั้นนำฉันไปสู่คฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่ ไฟสว่างจ้า เสียงดนตรีดังเล็ดลอดออกมายังสวนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ดูเหมือนกำลังมีงานปาร์ตี้

ฉันจอดรถห่างออกมาหน่อยแล้วเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้าน

ผ่านหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน ฉันเห็นภาพที่ทำให้สมองฉันขาวโพลน

แล้วฉันก็เห็นเขา...คู่หมั้นของฉัน อธิป

เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูท เขาอยู่ในชุดลำลอง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย

เขากำลังให้เด็กชายตัวเล็กๆ ขี่คออยู่ เด็กคนนั้นน่าจะอายุราวสี่หรือห้าขวบ กำลังหัวเราะคิกคัก มือเล็กๆ ของเขาขยำเล่นเส้นผมสีเข้มของอธิป

แล้วฉันก็เห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขา มือของเธอวางอยู่บนแขนของอธิปอย่างสนิทสนม

คีร่า รัตนากร

เธอไม่ได้ถูกขับไล่ เธอไม่ได้อยู่ในสถานบำบัด

เธอดูสดใสเปล่งปลั่งในชุดผ้าไหม ดูมีความสุขสมบูรณ์แบบในบทบาทของแม่และภรรยา

เธอหัวเราะ เสียงที่ฉันจำได้ดีจนน่าขนลุก แล้วเธอก็โน้มตัวเข้าไปจูบแก้มอธิป

เขาหันหน้าไปจูบตอบเธอ เป็นการแสดงความรักที่คุ้นเคย...แบบเดียวกับที่เขาเพิ่งทำกับฉันเมื่อเช้านี้

ลมหายใจของฉันสะดุด โลกทั้งใบหมุนคว้าง ฉันเซถอยกลับไปในเงามืดของต้นโอ๊กใหญ่ ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาผ่านประตูระเบียงที่แง้มอยู่เล็กน้อย

"ลีโอโตขึ้นเยอะเลยนะคะ" คีร่าพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมสุข "นับวันยิ่งเหมือนคุณเข้าไปทุกที"

"เขาก็ได้เสน่ห์ของแม่มาเต็มๆ นั่นแหละ" อธิปตอบ น้ำเสียงของเขาอบอุ่นด้วยความรักใคร่ที่ฉันเพิ่งตระหนักว่าตัวเองไม่เคยได้รับมันอย่างแท้จริงเลย เขาอุ้มลีโอลงจากคอแล้ววางเด็กลงบนพื้น

"คุณแน่ใจนะคะว่าเอลินไม่สงสัยอะไร" คีร่าถาม น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ห้าปีมันนานมากเลยนะที่จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ"

"เธอไม่รู้เรื่องอะไรหรอก" อธิปพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาป่าเถื่อนที่พรากลมหายใจไปจากปอดของฉัน "เธอรู้สึกขอบคุณที่มีครอบครัวจนซาบซึ้ง แค่เราพูดอะไรเธอก็เชื่อหมดแล้ว มันน่าเศร้าด้วยซ้ำไป"

"เอลินผู้น่าสมเพช" คีร่าแค่นเสียงหยามหยัน "ยังคิดว่าคุณจะแต่งงานกับเธอ ยังคิดว่าคุณพ่อคุณแม่กิตติธาดารักลูกสาวแท้ๆ มากกว่าฉัน"

อธิปหัวเราะ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่น่าฟังเลย

"พวกท่านแค่รู้สึกผิด นั่นแหละทั้งหมด พวกท่านรู้ว่าติดหนี้บุญคุณเธอ พวกเราทุกคนนั่นแหละ บ้านหลังนี้ ชีวิตแบบนี้...มันเป็นอย่างน้อยที่สุดที่เราจะชดเชยให้กับสิ่งที่เธอ 'ต้องเผชิญ' ได้"

เขาพูดคำว่า 'ต้องเผชิญ' พร้อมกับทำท่ายกนิ้วประกอบคำพูด เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับการป่วยทางจิตของเธอคือการแสดงละคร เป็นเรื่องโกหกที่พวกเขาทุกคนร่วมกันสร้างขึ้น

คลื่นความคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมา พ่อแม่ของฉัน...พวกท่านก็ร่วมมือด้วย เงินสำหรับชีวิตที่หรูหราฟุ่มเฟือยนี้ ครอบครัวลับๆ นี้ มันมาจากพวกเขา มาจากทรัพย์สมบัติของตระกูลกิตติธาดาที่ควรจะเป็นของฉัน

โลกทั้งใบของฉัน...พ่อแม่ที่แสนดี คู่หมั้นที่รักฉันหมดหัวใจ ความมั่นคงที่ฉันคิดว่าในที่สุดก็ได้พบเจอหลังจากวัยเด็กในบ้านอุปถัมภ์...มันเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต และฉันก็คือตัวตลกที่รับบทนำโดยไม่รู้ว่านักแสดงคนอื่นๆ กำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่หลังม่าน

ฉันถอยหลังออกมาอย่างช้าๆ ร่างกายแข็งทื่อ ฉันกลับเข้าไปในรถ ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบจะบิดกุญแจสตาร์ทรถไม่ได้

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่ในตัก เป็นข้อความจากอธิป

"เพิ่งประชุมเสร็จ เหนื่อยมากเลย คิดถึงนะ แล้วเจอกันที่บ้าน"

คำโกหกง่ายๆ ที่พิมพ์ส่งมาในขณะที่เขายืนอยู่ข้างครอบครัวที่แท้จริงของเขา คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้น โลกไม่ได้แค่เอียง แต่ได้พังทลายลงเป็นผุยผงรอบตัวฉัน

ฉันขับรถออกไป ไม่ได้มุ่งหน้ากลับไปที่คอนโดของเรา แต่ขับไปสู่อนาคตที่พวกเขาไม่สามารถควบคุมได้

ความเสียใจเป็นเหมือนน้ำหนักมหาศาลที่บดขยี้หน้าอกของฉัน แต่ภายใต้ความเจ็บปวดนั้น ถ่านไฟแห่งความมุ่งมั่นก้อนเล็กๆ ที่แข็งแกร่งก็เริ่มลุกโชนขึ้นมา

พวกเขาคิดว่าฉันน่าสมเพช พวกเขาคิดว่าฉันโง่เง่า

พวกเขากำลังจะได้รู้ว่า...พวกเขาคิดผิดมหันต์