ฟีนิกซ์ คืนแค้น

เสียงของเลียมที่ปลายสายมีความประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยความโล่งอกอย่างรวดเร็ว

"แน่ใจนะเอวา? ตัดสินใจง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ครั้งล่าสุดที่พี่ชวนเธอมาทำโปรเจกต์ที่นี่ เธอบอกว่ากรุงเทพฯ คือความฝันของเธอ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างอ่อนโยน "นี่เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นรึเปล่า? คนที่เธอไม่เคยอยากพูดถึง"

เอวาสะดุ้ง เลียมรู้จักเธอดีเกินไป แต่เธอไม่อาจเอาภาระเรื่องการทรยศที่น่าขยะแขยงของอีธานไปให้เขาได้ ไม่ใช่ในตอนที่เขาเครียดกับการเตรียม IPO ที่กำลังจะมาถึง

"มัน...ซับซ้อนน่ะเลียม" เธอพูด พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง "เราเลิกกันแล้ว มันแย่มาก ฉันแค่อยากจะหนีไป"

เธอจะจัดการกับอีธานเอง เธอต้องทำ เธอจะไม่ยอมให้อสูรร้ายตนนั้นทำร้ายพี่ชายของเธอ

"โอเค น้องสาว" เลียมพูด เสียงอ่อนลงอีกครั้ง "ไม่มีคำถามอีกแล้ว แค่กลับบ้าน เราจะจัดการทุกอย่างเอง"

บ้าน คำนี้ให้ความรู้สึกเหมือนผ้าห่มอุ่นๆ

หลังจากวางสาย เอวาก็เดินกลับเข้าไปใน "รังรัก" ที่อีธานจัดหาให้ กุญแจในมือกะทันหันรู้สึกเหมือนเหล็กร้อนนาบ

ความหรูหราที่เคยทำให้เธอตื่นเต้น ตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัด เหมือนกรงทอง

เธอเริ่มทำรายการในใจ: แพ็คของที่จำเป็น หาวิธีลบรูปถ่ายและวิดีโอเหล่านั้น แล้วหายตัวไป

เธอเดินไปทั่วอพาร์ตเมนต์ เหมือนผีในอดีตล่าสุดของตัวเอง หยิบสมุดสเก็ตช์ภาพที่วางอยู่ตรงนี้ หลอดสีราคาแพงที่อีธานซื้อให้ตรงนั้น ของแต่ละชิ้นรู้สึกแปดเปื้อน

ทันใดนั้น ประตูหน้าก็เปิดออก อีธานก้าวเข้ามา ในมือมีช่อดอกกุหลาบสีดำหายากสดใส

เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่แพ็คไปได้ครึ่งหนึ่งบนเตียง

รอยยิ้มกว้างอย่างไม่คาดคิดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "มาได้จังหวะพอดีเลย! เตรียมตัวสำหรับทริปสุดสัปดาห์ของเราแล้วเหรอ? ผมกำลังจะบอกคุณพอดีว่าผมเคลียร์ตารางงานแล้ว"

เขาไม่ได้ไปงานกาล่า หรือไม่ก็กลับมาก่อน

หัวใจของเอวาเต้นรัว เธอต้องเล่นตามน้ำไปก่อน

"ฉันคิดว่าจะเริ่มเตรียมตัวก่อนน่ะค่ะ" เธอพูด พยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย

ดวงตาของอีธานเป็นประกาย "ไฟป่าผู้มีประสิทธิภาพของผม ผมมีเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้คุณสุดสัปดาห์นี้ เอวา บางอย่างที่คุณจะไม่มีวันลืม"

เขาขยิบตา และเอวาก็รู้สึกเย็นวาบทั้งที่ห้องอุ่น "เซอร์ไพรส์" ของเขาต้องเกี่ยวข้องกับ IPO ของเลียมอย่างไม่ต้องสงสัย การหยามหน้าในที่สาธารณะที่เขาวางแผนไว้

ดอกกุหลาบสีดำพลันดูเหมือนดอกไม้ในงานศพ

"เหรอคะ?" เอวาเอียงคอ พยายามทำเสียงขี้เล่น "ฉันก็อาจจะมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ ให้คุณเหมือนกันนะ อีธาน"

ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แววตาฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก จากนั้นหน้ากากเจ้าเสน่ห์ของเขาก็กลับมาเข้าที่

"น่าสนใจ ผมชอบเซอร์ไพรส์ของคุณ"

เขาวางดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง กลีบดอกสีเข้มของมันดูดกลืนแสง

"รู้อะไรไหม" อีธานพูด เสียงทุ้มลงเป็นเสียงกระซิบส่วนตัว "วันนี้ผมคิดถึงเลียม บางทีอาจถึงเวลาที่ผมควรจะติดต่อไป สานสัมพันธ์กันบ้าง เพื่อคุณนะ แน่นอน"

เขากำลังทดสอบเธอ เธอรู้ตัวดี ดูว่าเธอจะแสดงความรู้อะไรออกมาหรือไม่

"นั่น...ช่างคิดดีจังเลยค่ะ อีธาน" เธอพูด เสียงระมัดระวังเป็นกลาง

เขาขยับเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะจูบเธอ

เอวาหันหน้าหนีในวินาทีสุดท้าย ริมฝีปากของเขาจึงเฉียดแก้มเธอไป

"แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะค่ะ" เธอพูด แกล้งทำเป็นหาว "วันที่สตูดิโอยาวนาน"

เขาดูประหลาดใจชั่วครู่ แล้วพยักหน้า "แน่นอน พักผ่อนเถอะ เรามีสุดสัปดาห์ที่ยิ่งใหญ่รออยู่"

เขาไม่เซ้าซี้ เขาเชื่อมั่นในการควบคุมของเขามากเกินไป

ต่อมา เมื่ออีธานอยู่ในห้องอาบน้ำ โทรศัพท์ของเขาวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

โอกาสของเธอ

นิ้วของเธอสั่นขณะหยิบมันขึ้นมา เขาใช้การจดจำใบหน้า แต่บางครั้งถ้ามันล้มเหลว มันจะขอรหัสผ่าน เธอเคยเห็นเขาพิมพ์มันครั้งหรือสองครั้งตอนที่มือเปียก

เธอลองวันเกิดของเธอ เข้าถึงไม่ได้

เธอลองวันที่พวกเขาพบกัน เข้าถึงไม่ได้

บ้าจริง เธอวางโทรศัพท์กลับลงที่เดิม ความหงุดหงิดเพิ่มขึ้น รูปถ่าย วิดีโอ—มันอยู่ในนั้น ในคลาวด์ของเขา ที่ไหนสักแห่ง

เธอกลับไปที่กระเป๋าเดินทางของเธอ ทิ้งของอย่างไม่ใยดี ผ้าพันคอไหมที่เขาซื้อให้เธอที่ปารีส ล็อกเก็ตเงินโบราณ หนังสือบทกวีฉบับพิมพ์ครั้งแรก

ของแต่ละชิ้นที่ทิ้งลงในถุงขยะรู้สึกเหมือนการลอกผิวหนังที่อาบยาพิษออกไปชั้นหนึ่ง

แต่ความเจ็บปวดที่ว่างเปล่ายังคงอยู่ มันยังไม่ใช่การปลดปล่อย มันเป็นเพียง...ความว่างเปล่า สีสันสดใสในชีวิตของเธอกับเขาทั้งหมดได้เลือนหายไปเป็นสีเทาที่ขุ่นมัวและหลอกลวง

โทรศัพท์ของเธอบนเตียงสั่นขึ้นมา เบอร์ที่ไม่รู้จัก

เธอลังเล แล้วรับสาย

"คุณเอวา อมรินทร์?" เสียงผู้หญิงเย็นๆ เจือสำเนียงลูกครึ่งอิตาเลียน-อเมริกันที่ชัดเจน

"ค่ะ? ใครคะ?"

"นี่อิซาเบลล่า โรจนไพศาล คู่หมั้นของอีธาน ฉันคิดว่าถึงเวลาที่เราควรจะคุยกันหน่อยแล้วล่ะ ตัวต่อตัว"

คู่หมั้น?

คำนั้นกระแทกเอวาราวกับถูกตบหน้า อีธานมีคู่หมั้นที่ถูกจับคู่ไว้แล้ว แน่นอน เขามี มันเข้ากับโลกที่โหดร้ายและคำนวณมาอย่างดีของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ