แม่ทูนหัวโคตรเลิศ

“เฉียววาน พ่อแม่พาฉันกลับมาแล้ว แกคิดว่าบ้านหลังนี้ยังจะมีพื้นที่สำหรับแกอีกงั้นเหรอ จะบอกแกให้นะว่าไม่มีที่ว่างสำหรับกับแกอีกต่อไปแล้ว！”

บริเวณริมสระน้ำ เฉียวเฉี่ยนยกมุมปากยิ้มอย่างชั่วร้าย พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ หลังจากที่พูดจบ เธอก็ล้มหงายหลังไปทันที

“ตู้ม！”

น้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว เฉียวเฉี่ยนร่วงตกลงไปในสระน้ำ ตะเกียกตะกายอย่างทุลักทุเลทันที

“ช่วยด้วย！ ช่วยฉันด้วย！” เธอร้องไห้เสียงดัง ราวกับจะจมน้ำตายได้ตลอดเวลา

ริมสระน้ำ เฉียววานยืนอยู่อย่างเงียบสงบ มองเธอผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ในน้ำอย่างเย็นชา แววตาไร้ซึ่งความรู้สึก

วันนนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาที่ตระกูลเฉียวจัดให้กับเฉียวเฉี่ยนผู้เป็นลูกสาวแท้ ๆ

เมื่อสิบแปดปีก่อน เฉียวเฉี่ยนถูกคนลักพาตัวไป สามีภรรยาตระกูลเฉียวตามหาเธอมาตลอดหลายปีแต่ไม่เจอเบาะแสร่องรอยอะไรทั้งนั้น สุดท้ายก็รับเลี้ยงเฉียววานมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

แต่ใครจะไปคิดว่าเฉียวเฉี่ยนกลับถูกพาตัวกลับมาหลังจากที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ส่วนเฉียววานก็กลายเป็นส่วนเกินภายในชั่วข้ามคืน

“เฉี่ยนเฉี่ยน！”

เสียงกรีดร้องของแม่เฉียวดังออกมาจากในวิลล่า วินาทีต่อมา เธอกับพ่อเฉียวก็พุ่งออกมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

แม่เฉียวเห็นเฉียวเฉี่ยนที่อยู่ในสระน้ำ ก่อนจะหันไปหาเฉียววานที่ยืนอยู่ริมฝั่ง ความโกรธเกลียดเคียดแค้นผุดขึ้นมาในแววตา “เฉียววาน！ นังเนรคุณ！ ทำไมถึงต้องผลักน้องสาวของแกลงน้ำด้วย ！”

พ่อเฉียวไม่พูดพร่ำทำเพลงกระโดดลงไปช่วยเธอในสระน้ำทันที ส่วนแม่เฉียวก็ชี้หน้าด่าเฉียววานด้วยความโมโหเกรี้ยวกราด “ไสหัวออกไปซะ！ บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับแก！”

“หนูไม่ได้ผลักเธอนะคะ” สีหน้าของเฉียววานเย็นชา น้ำเสียงสงบนิ่งจนแทบจะเฉยชา “เธอกระโดดลงไปเองต่างหากล่ะ”

“พูดจาไร้สาระ！” แม่เฉียวโกรธจนสั่นไปทั้งตัว “เฉี่ยนเฉี่ยนจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน พวกเรารับเลี้ยงแกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่แกกลับตอบแทนพวกเราแบบนี้เนี่ยน่ะเหรอ ！”

ในเวลานี้ เฉียวเฉี่ยนก็ถูกพ่อเฉียวช่วยขึ้นมาแล้ว

เธอเปียกโชกไปทั่วทั้งตัว ซบพิงอยู่ในอ้อมกอดของพ่อเฉียวด้วยตัวสั่นเทา เบ้าตาแดง น้ำเสียงอ่อนแอ “พ่อ แม่ อย่าไปโทษพี่เลย... มันเป็นความผิดของหนูเอง หนูนั้นไม่ควรกลับมา...”

ท่าทางแบบนั้นมันราวกับดอกไม้ที่สั่นไหวอยู่ท่ามกลางสายลมหนาว

“เฉี่ยนเฉี่ยน ลูกจิตใจดีเกินไปแล้ว！” แม่เฉียวกอดเธอด้วยความรู้สึกเอ็นดู ก่อนจะหันกลับไปพูดกับเฉียววานด้วยเสียงเกรี้ยวกราด “เก็บข้าวของของแก แล้วไสหัวออกไปจากตระกูลเฉียวซะ！”

พ่อเฉียวรู้สึกลังเลอยู่นิดหน่อย ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่กดต่ำ “แต่ว่าตอนที่พวกเรารับเฉียววานมาเลี้ยง ได้สัญญากับผู้อำนวยการเอาไว้ว่าจะดูแลเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดีนะ เรื่องนี้มันอาจจะเป็นความเข้าใจผิดอะไรก็ได้...”

“เข้าใจผิดอะไรกัน ！” แม่เฉียวขัดจังหวะด้วยเสียงโกรธเกรี้ยว “ตอนนี้คนที่ร่วงตกลงไปในสระน้ำคือลูกสาวแท้ ๆ ของคุณนะ！ ถ้าไม่ใช่เพราะเฉียววานผลักเธอ เธอจะกระโดดลงไปเองหรือไงกัน？ ！”

พ่อเฉียวอ้าปากค้าง สุดท้ายก็ก้มหัวลงอย่างเงียบสงบ “... ก็ได้ ส่งเธอกลับไปก็แล้วกัน”

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรออกไปหาหมายเลขของผู้อำนวยการเหวิน

ตอนที่รับเลี้ยงเฉียววานในตอนแรก ก็เป็นเพราะว่ารัฐบาลช่วยเงินอุดหนุนจำนวนหนึ่งล้านห้าแสน มันสามารถนำมาแก้ไขปัญหาเร่งด่วนของตระกูลเฉียวได้พอดี

ตอนนี้ลูกสาวแท้ ๆ กลับมาแล้ว เฉียววานก็กลายเป็นส่วนเกินไปทันที

ดังนั้นการที่เฉียววานจากไปมันก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้

เฉียววานยืนอยู่ด้านข้าง จ้องมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยสายตาเฉยชา

เธอรูปร่าสูงเพรียว ผิวขาวผ่องราวกับหิมะ ใบหน้าที่เล็กเท่าฝ่ามืองดงามจนแทบจะเรียกได้ว่าสวยสง่าแบบเย็นยะเยือก

แต่ในดวงตาสีดำขลับคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งความน้อยใจ มีเพียงแค่ความเงียบสงัดเท่านั้น

หลังจากที่พ่อเฉียววางสายลง ก็ถูมือด้วยความรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย “เฉียววาน อีกเดี๋ยวผู้อำนวยการเหวินก็จะมารับลูกแล้ว... สิ่งของที่ซื้อให้กับลูกก่อนหน้านี้ ลูกเอามันไปได้เลย นอกจากนี้ ลูกก็รับเงินห้าพันนี้เอาไว้เถอะนะ...”

“หนูไม่ต้องการ” เฉียววานขัดจังหวะอย่างเรียบเฉย

เฉียวเฉี่ยนหลบซ่อนอยู่ในอ้อมกอดของแม่เฉียว แววตาสะใจ แต่ใบหน้ากลับน่าสงสาร “พี่ พี่ยังโกรธที่ฉันกลับมาอยู่ใช่ไหม？ ฉันเพียงแค่อยากจะกลับมาแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่เท่านั้น...”

“เด็กโง่ คนที่ต้องพูดขอโทษ คือเฉียววานต่างหากล่ะ เธอเป็นฝ่ายมาแย่งชิงที่อยู่อาศัยของคนอื่นเอง” แม่เฉียวพูดขึ้นด้วยความเอ็นดู

“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่ ฉันไม่ใช่พี่ของเธอ” เฉียววานกวาดสายตามองพวกเธออย่างเย็นชา “พวกคุณต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าฉันไม่ได้ผลักเธอ”

สามีภรรยาของตระกูลเฉียวถูกพูดแทงใจดำ ใบหน้าแข็งชะงัก แต่ว่าเฉียวเฉี่ยนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง พวกเขารู้ดีว่าเลือดมันย่อมข้นกว่าน้ำ

“เฉียววาน ตอนนี้เรื่องมันจบสิ้นลงแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะสืบสาวราวเรื่องอะไรอีกต่อไป” พ่อเฉียวพูดพลางหน้านิ่วคิ้วขมวด

แม่เฉียวเองก็โกรธแล้วเหมือนกัน กำลังจะระเบิดโมโหออกมา จู่ ๆ ข้างนอกบ้านก็เกิดความวุ่นวายขึ้นเสียก่อน

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามา ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นอย่างสุภาพนอบน้อม “คุณเฉียว ฉันมารับตัวเฉียววานกลับไป”

เฉียวยวนหมินอึ้งตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็พยักหน้า “เฉียววาน ไปด้วยกันกับผู้อำนวยการเหวินเถอะ”

ผู้อำนวยการเหวินรีบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองไปหาเฉียววานด้วยสายตาอ่อนโยน “เด็กดี ฉันมารับเธอแล้วนะ ไม่เป็นไรนะ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ ฉันจะช่วยหาครอบครัวที่ดีกว่าให้กับเธอเอง”

เธอจับมือของเฉียววานเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน “ตอนที่เธอกลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าครั้งล่าสุด ในตอนนั้นเธอเคยเจอกับป้าหลู่ว่านชิง ยังจำได้ไหม หลู่ว่านชิงชอบเธอมาก หลังจากที่รู้สถานการณ์ของเธอแล้ว ก็เต็มใจที่จะรับเลี้ยงเธอทันที”

แววตาของเฉียววานสั่นเล็กน้อย

หลู่ว่านชิง... ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนคนนั้นน่ะเหรอ

ผู้อำนวยการเหวินยิ้มเล็กน้อย “พวกเขาอยู่ระหว่างทางแล้ว ถ้าเธอเต็มใจ นับจากนี้ไปที่นั่นก็คือบ้านของเธอ”

หลังจากที่หยุดลงเล็กน้อย ก็พูดขึ้นต่อ “ฉันรู้สึกว่าครอบครัวนี้เหมาะสมกับเธอมากกว่า”

เบื้องบนให้โอกาสกับเธอแค่สี่ครั้งเท่านั้น นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้ายังไม่สามารถจัดการกับเด็กคนนี้ให้เรียบร้อยอีกล่ะก็ ...

เฉียววานเงียบไปสักพัก ก่อนจะพยักหน้า “ได้ค่ะ”

ผู้อำนวยการเหวินได้ยินแบบนี้ ก็ยิ้มด้วยความโล่งใจ