คู่หมั้นเลือกรักเก่า ฉันวิวาห์ฟ้าแลบ

หลังจากค่ำคืนที่เร่าร้อน ซ่งจินหยูนั่งพิงหัวเตียงแล้วจุดซิการ์ขึ้นสูบ “งานแต่งของเรา เลื่อนออกไปก่อนเถอะ” งานแต่งถูกกำหนดไว้ในอีกสามวันข้างหน้า

ซวี่โม่ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

“หลิงอี้ถูกตรวจพบว่าเป็นโรคอัลไซเมอร์ ความปรารถนาเดียวของเธอคือการได้เป็นภรรยาของฉันในช่วงที่เธอยังมีสติอยู่” ซวี่โม่เงียบ ห้องที่เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

ซ่งจินหยูไม่พอใจในความเงียบของเธอ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “แค่เลื่อนงานแต่งออกไปชั่วคราวเท่านั้น

” “รอจนกว่าเธอจะลืมฉันไปหมดแล้ว

ฉันจะกลับมาแต่งงานกับเธอ” “อีกอย่าง ฉันกับเธอแค่ทำตามสัญญาแต่งงานที่มีอยู่ นี่เป็นสิ่งที่เธอติดค้างหลิงอี้” เขาพูดอย่างสงบ ราวกับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ ซวี่โม่ก้มหน้า ยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง เขาพูดถูก ตำแหน่งภรรยาของซ่งนั้นเดิมทีเป็นของซวี่หลิงอี้

เธอกับซ่งจินหยูรู้จักกันตั้งแต่เด็ก ครอบครัวทั้งสองได้จัดการให้พวกเขาหมั้นหมายกันตั้งแต่เล็ก

แต่ต่อมาซวี่หลิงอี้ได้ตกหลุมรักนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวต่างชาติ และวิ่งตามความรักแท้ไปยังต่างประเทศ

สัญญาแต่งงานของทั้งสองครอบครัวจึงกลายเป็นเรื่องตลก

เธอยังจำครั้งแรกที่เจอซ่งจินหยูได้

ตอนนั้นซวี่โม่แอบหนีออกจากบ้านโดยพี่ชาย เธอสวยและมีเงินติดตัวไม่น้อย

ไม่นานก็ถูกคนไม่หวังดีจ้องจะทำร้าย

ซ่งจินหยูมาปรากฏตัวเหมือนฮีโร่มาช่วยเธอไว้

ซวี่โม่ตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ถึงขนาดท้าทายพี่ชายและปฏิเสธการแต่งงานที่ถูกจัดไว้

แม้รู้ว่าซ่งจินหยูเคยมีสัญญาแต่งงานมาก่อน เธอได้ยืนยันซ้ำหลายครั้งว่ามันถูกยกเลิกไปแล้ว

แต่ตอนนี้ซ่งจินหยูกลับบอกว่าจะทำตามสัญญาแต่งงาน “แล้วฉันจะทำยังไง?” ซ่งจินหยูถอนหายใจ

ลูบหัวเธอเพื่อปลอบโยน “โรคนี้เกิดขึ้นเร็วมาก

ฉันกับหลิงอี้แต่งงานกันแบบมีชื่อแต่ไร้ชีวิตคู่จะไม่ยืดเยื้อยาวนานนัก

” “ซวี่โม่ เธออย่าเอาแต่คิดเล็กคิดน้อย” น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนทำให้ซวี่โม่รู้สึกเจ็บปวด

“ฉันจะถามเธออีกครั้งเดียว

แน่ใจว่าจะยกเลิกงานแต่งงานไหม?” ซ่งจินหยูพยักหน้า “ตกลง ฉันยอมรับ” เขาประหลาดใจที่ซวี่โม่ยอมรับได้อย่างง่ายดาย

เพิ่งจะเริ่มพูดก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

คนที่โทรมาไม่รู้พูดอะไร

เขาหยิบเสื้อผ้าข้างกายขึ้นมาใส่อย่างรวดเร็วและเตรียมออกไป

ก่อนออกยังไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของซวี่โม่ “มีเรื่องด่วนที่บริษัท รอฉันกลับมา”

ซ่งจินหยูเพิ่งออกไป โทรศัพท์ก็มีข้อความแปลกๆ เข้ามาหลายข้อความ

ปกติซวี่โม่ไม่เคยสนใจข้อความก่อกวนเหล่านี้ แต่วันนี้กลับกดเข้าไปดู

ภาพถ่ายบนเตียงที่ใกล้ชิดปรากฏขึ้นทันที

เธอจำซ่งจินหยูที่เธอรักมากว่า 3 ปีได้ทันทีจากไฝแดงบนกระดูกไหปลาร้าของเขา

เมื่อเลื่อนดูต่อไปไม่ใช่แค่ภาพถ่าย ยังมีคลิปวิดีโออีกด้วย

เธอเปิดวิดีโอด้วยความเจ็บปวด เสียงครางที่รุนแรงและเต็มไปด้วยความรักทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกมีดบาดใจ

ในวิดีโอสุดท้าย ซ่งจินหยูกอดเด็กหญิงตัวเล็กอายุสามขวบด้วยเสียงอ่อนโยน

“เย่วเย่วฟังคำแม่ดีๆ รอพ่อกลับมาจะเอาของขวัญมาให้ดีไหม?” ผู้หญิงโอบเอวซ่งจินหยูด้วยความไม่อยากจากไป

เสียงแห่งความรักยังคงดังอยู่ ซวี่โม่รู้สึกคลื่นไส้ รีบเปิดโทรศัพท์ดูตำแหน่ง เธอและซ่งจินหยูมีแอปพลิเคชันที่ติดตั้งไว้ในโทรศัพท์ สามารถดูตำแหน่งของกันและกันได้ตลอดเวลา

หลังจากซ่งจินหยูออกจากบ้าน เขาไม่ได้ไปที่บริษัท แต่เปลี่ยนเส้นทางไปที่บ้านแต่งงานของพวกเขา

เมื่อเธอเปิดกล้องวงจรปิดที่บ้านแต่งงานก็พบว่า ซวี่หลิงอี้พาเด็กหญิงตัวเล็กมาอยู่ในบ้านแต่งงานของเธอ “ขอโทษนะ

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่วเย่วอยากเจอคุณ ฉันคงไม่โทรมารบกวนคุณในตอนนี้” “เรื่องงานแต่ง ถ้าคุณซวี่ไม่อยากก็ไม่เป็นไร

” “การได้อยู่กับคุณในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ ฉันพอใจแล้ว” “ฉันขอแค่คุณซวี่ดูแลเย่วเย่วให้ดีในอนาคต” ซ่งจินหยูโอบเธอแน่นด้วยความรัก “คุณคลอดลูกสาวให้ฉัน ฉันควรให้สถานะกับคุณ” “ซวี่โม่ตกลงแล้ว” “ไม่ต้องห่วง สามวันหลังจากนี้ ฉันจะแต่งงานกับคุณ” ซวี่โม่รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย

เลื่อนดูภาพจากกล้องวงจรปิดต่อไป

ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กันหลายครั้งในบ้านแต่งงาน ห้องนอน ห้องครัว ระเบียง แม้แต่ในสวนก็มีร่องรอยของพวกเขา

ซวี่หลิงอี้รู้ถึงการมีกล้องวงจรปิดอยู่แล้ว

เธอมักจะมองกล้องด้วยการท้าทายและส่งเสียงดังในขณะที่ซ่งจินหยูโอบกอดเธอด้วยความรัก

วิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่มีความคมชัดสูงนั้นมีผลกระทบมากกว่าภาพถ่ายและคลิปวิดีโอเหล่านั้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไร้ความรู้สึก

โทรหาพี่ชาย “พี่ ฉันตกลงแต่งงานกับครอบครัวฝู่ แต่งงานกับทายาทที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกของครอบครัวฝู่” “สามวันหลังจากนี้ ให้เขามารับตัวเจ้าสาว”