บำเรอรัก ท่านประธานแสนร้าย เล่ม 1

เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน มาลีชวนมัสยาเพื่อนรักหนีออกจากบ้านที่ต่างจังหวัดมาพัทยา มัสยาเรียบร้อยและขี้อายจึงไปทำงานในครัวที่โรงแรม จากล้างจานขยับขึ้นมาหั่นผัก จนกระทั่งได้เป็นเชฟผัดหน้าเตา สุดท้ายเธอก็ได้เจอกับไมเคิล นักธุรกิจหนุ่มจอมเจ้าชู้ แต่งงานและย้ายไปอยู่สเปน เป็นมาดามนักธุรกิจไม่ลำบากอีกต่อไป

ส่วนมาลีที่เปลี่ยนชื่อมาเป็นมารีน่า สาวรักสนุกและชอบแต่งตัวสวยจึงไปทำงานในบาร์ เธอควงผู้ชายมากหน้าหลายตา ใช้ชีวิตคุ้มค่าเปลี่ยนผู้ชายไม่เว้นแต่ละวัน จนพลาดท้องกับฝรั่งสักคนที่เธอเคยควง แต่ไม่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นลูกของใคร มาลีคลอดลูกออกมาในวัยสิบเจ็ด ชื่อเปรี้ยว หรือ มายาวีย์ หลังจากนั้นเด็กหญิงเปรี้ยวก็ถูกยัดเยียดฉายาว่านังลูกกะหรี่จนคุ้นหู

มายาวีย์อยู่กับความชอกช้ำและเก็บกด โดนเพื่อนและสังคมรอบข้างพากันพูดสนุกปาก แต่เธอไม่เคยสนุกด้วย ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งจะหลุดพ้นออกจากตรงนี้ไปได้สักที

มายาวีย์เปิดม่านหน้าต่างมองลงไปข้างล่าง “วันนี้ฉะกันแต่เช้าเลยนะยายปู เถียงกันนานอย่างนี้คงจะได้หลายครก”

“เฮ้อ!” หญิงสาวพ่นลมหายใจพรืด ส่ายหน้าเบื่อ ๆ ชินชากับเสียงอึกทึกครึกโครมข้างล่าง จะเรียกได้ว่า เธออยู่ในสถานการณ์แบบนี้ตั้งแต่จำความได้ก็ไม่ผิด แม้ห้องนอนของเธอจะอยู่ชั้นสี่แต่ก็ยังได้ยินเสียงนั้นชัดเจน

หญิงสาวในชุดออกกำลังกายรัดรูปหันกลับไปสนใจกิจกรรมของตัวเองต่อ ยืนเท้าสะเอวหมุนตัวอยู่หน้ากระจก หลังจากออกกำลังกายเรียกเหงื่อที่เธอทำเป็นกิจวัตรทุกวัน เธอไม่มีโอกาสรู้เลยว่าเจ้างูเหลือมกำลังคืบคลานเข้ามา

ดวงตาสีดำเข้มคู่หนึ่งวาวโรจน์ขึ้น เมื่อเห็นเรียวขาขาวผ่อง อกอวบอิ่มดันยกทรงที่ซ่อนอยู่ในเสื้อกล้ามเน้นรูปทรงองค์เอว สะโพกผายรับกับเอวคอด ราวกับปั้นแต่งทุกส่วนสัดให้ลงตัวเย้ายวนใจบุรุษเพศ  เพราะไม่ว่าจะมองตรงส่วนไหนก็เรียกแรงปรารถนาในกายของเพศตรงข้ามได้ไม่ต่างกัน เว้นเสียแต่ว่าผู้ชายคนนั้นกามตายด้าน ภาพนั้นทำให้เขาไม่รอช้าที่จะก้าวเข้าหา

ลำแขนแกร่งของทัตเทพโอบรวบเอวจากด้านหลัง พร้อมกับซุกหน้าลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหาย มืออีกข้างเลื่อนตะปบหน้าอกตั้งใจบีบเคล้นทรวงอิ่ม แต่ทว่าเจ้าตัวกลับยกมือขึ้นปิดป้องไว้ได้ทันก่อนที่มือของไอ้หื่นจะจาบจ้วงโดนเนื้ออกหยุ่น

“ปล่อยนะ... ไอ้บ้ากาม!” เสียงหวีดร้องดังแหลมปรี๊ด เจ้าของเสียงเหวี่ยงตัวหนีพร้อมซัดหมัดหนักอย่างแรง ตรงจังหวะปลายจมูกอีกฝ่ายพอดิบพอดี

“ไอ้แมงดา! ไอ้หน้าตัวเมีย!”

เลือดกำเดาแดงฉานไหลอาบลงมาที่คาง ทัตเทพยกมือเช็ดลวก ๆ เงยหน้ามองคนทำอย่างคาดโทษ คนตัวเล็กจ้องกลับด้วยแววตาไม่ลดราวาศอกเช่นกัน

ทัตเทพชี้หน้า “มันจะมากไปแล้วนะนังเปรี้ยว! คราวนี้มึงทำกูเลือดตกเลยเหรอ”

“มันน้อยไปสิ! ไอ้แมงดา สำหรับคนบ้ากามอย่างมึง เสียดายที่ซัดไม่ตรงเป้า ตั้งใจจะเลาะฟันออกทั้งปากด้วยซ้ำ” มายาวีย์ยืนเท้าสะเอวด่าด้วยความโมโห คนที่นี่รู้หมดว่าชั้นสี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอ นอกจากคนเสียมารยาทเท่านั้นที่จะขึ้นมาก้าวก่าย

“กูเป็นพ่อมึงนะ”

หญิงสาวแทบหลุดขำกับคำที่ ‘ไอ้หน้าตัวเมีย’ คนนั้นบอกออกมา เชิดหน้ามองผู้ชายร่วมบ้านอย่างไม่เกรงกลัว

“เหมือนมึงจะนอนเยอะ เลยฝันมากเกินไป กูไม่เคยยอมรับว่ามึงเป็นพ่อ และไม่คิดว่าจะยอมรับทั้งชาตินี้และชาติหน้า จำใส่กะโหลกมึงไว้ดี ๆ” ไม่มีความจำเป็นที่จะพูดเพราะกับผู้ชายคนนี้ นับจากอายุที่ห่างจากเธอไม่กี่ปี ไม่ทำงานเป็นชิ้นเป็นอัน ดีแต่ไถเงินแม่ของเธอไปวัน ๆ เท่านั้น ก็ไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงได้หลงผัวเด็กนักหนา

“แล้วถ้าเปลี่ยนมาเป็นผัวล่ะ...” ทัตเทพเดินย่างสามขุมเข้ามาหา

“ก็ลองดูสิ... คงลืมไปแล้วว่ากูเรียนมวยไทยตั้งแต่เด็ก” หญิงสาวตั้งการ์ดมองอย่างระแวดระวัง

“ก่อนเข้ามาก็เลือกก่อน มึงจะรับแบบแพ็กเกจนอนหยอดน้ำข้าวต้ม หรือแค่แขนหักขาหักดี” หญิงสาวจ้องหน้าทัตเทพนิ่งไม่วางตา

“ปากดีอย่างนี้กูยิ่งมีอารมณ์ กูจะทำให้มึงครางผัวคะ... ผัวขา ทั้งคืน”

“ไปตายแล้วเกิดใหม่ก่อนเถอะ เหลือบไรอย่างมึง ทำได้มากสุดก็แค่ฝังตัวใต้ขอบประตู หน้าต่าง หรือชายกระโปรงแอบมองเท่านั้นแหละ” หญิงสาวตอบกลับไม่ลดละ เพราะอยู่สังคมแบบนี้ ทำให้วาจาการตอบโต้เจ็บแสบไม่เป็นรองใคร

ทัตเทพโมโห ปรี่เข้าหาง้างมือขึ้นขู่ “วอนปากแตกซะแล้วนะมึง”

แต่คนโดนขู่กลับลอยหน้าลอยตา เชิดหน้าตอบกลับอย่างถือดี “มึงก็ลองเข้ามาสิ กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าปากใครจะแตกก่อน”

“เอะอะอะไรกัน เสียงดังลั่นไปถึงข้างล่างเลย ลูกค้าแตกตื่นหมดแล้ว หลังโควิดมาเพิ่งจะเปิดร้านได้ไม่นาน ลูกค้ายิ่งน้อย ๆ อยู่ จะทำให้ร้านฉันเจ๊งเลยหรือไง” เสียงแหลมของมาลีตะโกนดังแทรกขึ้นมา เจ้าตัวกำลังเดินขึ้นบันไดมาถึง

“เมียจ๋า นังเปรี้ยวมันต่อยฉันเลือดกำเดาไหลเลย” ทัตเทพรีบฟ้องเมีย รีบเข้าไปกอดอ้อนคนมาใหม่

“ต๊าย! เกินไปแล้วนะนังเปรี้ยว” มาลีเข้าข้างผัวเด็ก

“เจ็บมากด้วยที่รัก ดูสิ!” คนเจ็บยิ่งได้ทีอ้อน เปิดจมูกของตัวเองออกให้เห็นเลือด ไม่เพียงแต่เลือดกำเดาไหล แต่มุมปากก็มีรอยแตก

“ลิ้นสองแฉกโชว์ไม่อายฟ้าดินเลยนะมึง” หญิงสาวกัดฟันบอกงึมงำ เบะปากมองอย่างขยะแขยง

มาลีตกใจที่เห็นคราบเลือดที่มุมปากและเจอลูกอ้อนสามีก็โมโหลูกสาว เท้าสะเอวชี้หน้าด่าทันที โดยไม่ถามลูกสาวสักคำ

“มันจะมากไปแล้วนะนังเปรี้ยว กูขอมึงไม่รู้กี่รอบแล้วว่าอย่ามาใช้กำลังกับคนที่นี่”

มายาวีย์ไม่แปลกใจที่มารดาจะตัดสินแบบนี้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมานางก็เห็นผู้ชายดีกว่าลูกเสมอ แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะปกป้องตัวเอง แม้จะรู้ว่าคำพูดของเธอมีน้ำหนักเพียงน้อยนิดก็ตาม

“แต่ผัวเด็กแม่มันแต๊ะอั๋งหนู หนูก็แค่ป้องกันตัว”

“เปรี้ยวมันโกหกนะจ๊ะที่รัก” คนโดนกล่าวถึงรีบหันมาแก้ตัวกับภรรยาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

มายาวีย์แอบเบะปากมองบน เธอแทบจะอ้วกกับคำพูดพวกนั้น “จะอ้วก!”

“ที่รักก็รู้... เค้ารักเปรี้ยวเหมือนลูก เค้าจะทำแบบนั้นกับมันทำไม เค้าเห็นลูกแต่งตัวไม่สุภาพ ก็แค่ตักเตือนว่ามันดูไม่งาม คนอื่นจะคิดไม่ดี ไม่คิดว่าเปรี้ยวจะโกรธจนชกมาเต็มแรงอย่างนี้จ้ะที่รัก”

พอผัวเด็กเป่าหูฟ้อง มาลีหันมาเอาเรื่องกับลูกสาวอีกหน “ก็มึงแต่งตัวอ่อยแบบนี้ไง หรือมึงอยากจะอ่อยผัวกู”