เขาคือความฝันของโลกมนุษย์

“……คุณอยู่กับเธอมาตั้งสามเดือนแล้ว เธอไม่เคยให้คุณแตะต้องเลยเหรอ ?” ในห้องสวีทหรู หญิงสาวกอดคอชายหนุ่มพลางหัวเราะเบาๆ ถาม

“ทำไมต้องพูดถึงเธอในตอนนี้ล่ะ? เธอก็แค่มีเงินไม่กี่บาทเท่านั้นเอง”

“อืม……”

ทั้งสองไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนยืนพิงกรอบประตูมองดูอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเบื่อแล้วจึงพูดขึ้นมาขี้เกียจๆ ว่า “ถ้าฉันเป็นคุณ อย่างน้อยก็จะทำอะไรสักอย่าง”

เสียงนั้นทำให้คู่รักบนเตียงตกใจแยกจากกันอย่างรวดเร็ว โจว หยวน กลิ้งลงไปที่พื้นอย่างตื่นตระหนก เงยหน้าขึ้นมาเห็นหน้าหญิงสาวชัดเจน ใบหน้าก็ซีดเผือดไปหมด “หยวน หยวน เย่……”

เจียง หยวน เย่ พลิกมือมองเล็บสวยที่เพิ่งทำใหม่ สีม่วงดั่งดารา ดูสวยงามมาก แล้วหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่แดงเถือกและขาวซีด ทำเอาเธอรู้สึกแย่ “เมื่อคืนเธอเพิ่งอยู่กับคุณจ้าว วันนี้กลับมาหาคุณ ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอคบอยู่กับกี่คน ระวังจะเจ็บป่วยนะ”

โจว หยวน รีบลุกขึ้นจากพื้น วิ่งไปหา หยวน เย่ พยายามจะจับมือเธอ แต่ยกมือขึ้นกลางอากาศแล้วหยุดไม่กล้าที่จะสัมผัส พูดตะกุกตะกักว่า “หยวน เย่ ฟังฉันอธิบายนะ ฉัน…จริงๆ แล้วฉันไม่มีความรู้สึกกับเธอเลย คนที่ฉันชอบคือคุณ คุณก็รู้ว่าฉันรักคุณมากนะ”

รักเธอ? หยวน เย่ ยิ้มอย่างมีเลศนัย เขารักเงินของเธอมากกว่าหรือเปล่า?

เขาเป็นแค่เด็กชายในคลับที่เธอหาเจอ พูดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แล้วไม่รู้สึกตลกหรือไง ?

สายตาของ หยวน เย่ มองผ่าน โจว หยวน รู้สึกเสียดายเงินหลายล้านที่เธอใช้ไป ซื้ออะไรดีๆ ไม่ซื้อ ดันมาซื้อของแบบนี้ ตอนแรกก็ดูหล่อดี แต่พอดูชัดๆ แล้ว…นี่มันอะไรเนี่ย?

หยวน เย่ ส่ายหัวแล้วหันหลังเดินออกไป

โจว หยวน รู้ดีว่าถ้าเธอเดินออกไปตอนนี้ เขาก็จะหมดโอกาสได้ใช้ชีวิตดีๆ กับเงินก้อนโตทันที คิดไม่ทันก็รีบวิ่งตามไป “หยวน เย่ หยวน เย่ เชื่อฉันเถอะ คืนนี้ฉันแค่หลงผิดชั่วคราว ฉัน…”

หยวน เย่ ไม่หันกลับไป เดินออกจากห้อง โดยมีบอดี้การ์ดที่รออยู่หน้าประตูช่วยขวาง โจว หยวน ไว้

เธอกดลิฟต์ เมื่อลิฟต์มาถึง บอดี้การ์ดยังไม่ตามมา คงจะจัดการสั่งสอน โจว หยวน เพิ่มอีกหน่อย เธอไม่มีความเห็นอะไร คนอื่นเลี้ยงสุนัขยังรู้จักสอนให้ซื่อสัตย์ แต่เธอเลี้ยงผู้ชายกลับไปยุ่งกับผู้หญิงลับหลังเธอมันควรโดนสั่งสอนสักที

แต่เธอไม่ได้สั่งให้ทำ บอดี้การ์ดนั้นถูกใครสั่งมาอีกล่ะ?

ลิฟต์ลงมาจากชั้นสิบสองถึงชั้นหนึ่ง หยวน เย่ เดินออกจากโรงแรม เห็นรถเก๋งสีดำคันคุ้นเคยจอดอยู่ที่ขั้นบันได

อ๋อ ที่แท้ก็เขานั่นเอง

หยวน เย่ ยิ้มมุมปาก เดินไปที่รถ คนขับที่รออยู่ข้างรถรีบเปิดประตูหลังทันที แสงไฟจากถนนส่องเข้ามา ทำให้เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ภายใน สวมสูทเรียบร้อยเพราะนั่งอยู่กางเกงจึงยกขึ้นเล็กน้อยแต่ด้วยเนื้อผ้าชั้นดีจึงไม่ทิ้งรอยยับใดๆ

มือของเขาวางอยู่บนเข่าอย่างสบายๆ กระดุมแขนเสื้อที่ประดับด้วยอัญมณีสะท้อนแสงอย่างเงียบๆ แต่ดูหรูหราเช่นเดียวกับสถานะของเขา

ยูจิ ทายาทคนโตของครอบครัวเว่ย ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเว่ย

หยวน เย่ นั่งลงแล้วยิ้มเล็กน้อย “คุณได้ดูเรื่องตลกอีกแล้ว ”

เขาหันศีรษะมามอง ตาอ่อนโยน น้ำเสียงของเขายังคงสงบเสมอ “แค่เพราะผู้ชายคนนี้ คุณจะหย่ากับผมเหรอ?”