บำเรอรัก ท่านประธานแสนร้าย เล่ม 1

‘โอ้โห แม่นะแม่ ความรักมันบังตา เห็นกงจักรเป็นดอกบัว เห็นขี้หมาเป็นเนื้อนิลจริง ๆ’

“แม่พูดยังกับว่า… หนังหน้ามันน่าอ่อยอย่างนั้นแหละ” มายาวีย์ตอบกลับมารดา เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับการตัดสินของนาง เพราะทุกครั้งที่มีเรื่องกัน แม่จะเข้าข้างสามีเด็กของนาง และคิดว่าทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะเธออ่อยเขา ไม่คิดสักนิดว่าหนังหน้าสัตว์เลื้อยคลานแบบนั้น เธอจะอ่อยให้เสียเวลาทำไม

“แกนี่เถียงคำไม่ตกฟากจริง ๆ นังเปรี้ยว”

“แต่ชั้นนี้เป็นพื้นที่ของหนู หนูจะแต่งยังไงมันก็เรื่องของหนู ต้องโทษที่สัตว์เลี้ยงของแม่มากกว่ามั้ยที่คลานเลื้อยมาถึงชั้นสี่แม่ปล่อยให้หลุดออกมาจากกรงได้ไง”

“นังเปรี้ยว!” ทัตเทพโกรธ ปรี่เข้ามาจะตบ

มายาวีย์ตั้งการ์ดรับอีกรอบ สะบัดเท้าหมุน ๆ “ถ้าอยากเป็นกระสอบทรายก็เข้ามา ช่วงนี้ไม่ได้ไปค่ายมวยซะด้วย กำลังคันตีนพอดี” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับสะบัดเท้า จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ลดราวาศอก แม้มารดาจะเข้าข้างผัวเด็ก แต่เธอก็โชคดีที่มีวิชาป้องกันตัวและเอาตัวรอดได้

“อย่าไปยุ่งกับมันเลย แล้วก็แล้วกันไป” มาลีก็รีบดึงตัวสามีเอาไว้ เพราะมายาวีย์เรียนมวยไทยตั้งแต่อายุสิบสี่ตอนนี้ฝีมือเรื่องหมัดมวยของมายาวีย์ก็ไม่ใช่ธรรมดา สามารถล้มผู้ชายตัวโต ๆ ได้สบาย

มาลีหันมาชี้หน้าบอกลูกสาวอย่างคาดโทษ  “เออ! ครั้งนี้ให้มันจบไปก็แล้วกัน ถือว่าฉันขอ คราวหน้าแกก็อย่าแต่งตัวแบบนี้ในบ้านอีก”

สุดท้ายมาลีก็เลือกที่จะเข้าข้างผัวเด็กตามเคย แต่มายาวีย์ก็ไม่ลดราวาศอก เถียงกลับ

“คนออกกำลังกายจะให้ใส่ขนมิงก์หรือไงแม่ ต้องบอกสัตว์เลี้ยงของแม่มากกว่า อย่าให้คลานเพ่นพ่าน ครั้งต่อไปถ้ามันเหยียบขึ้นมาอีก หนูจะถีบมันกลิ้งกลับลงไปเหมือนหมาเลย” หญิงสาวบอกด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ทัตเทพก็จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง เพราะมาลีใช้ตัวกันระหว่างสองคนเอาไว้ จึงได้แต่ชี้หน้ามายาวีย์

“แกว่าใครเป็นสัตว์เลื้อยคลาน”

มายาวีย์ยักไหล่ตอบกวน “ก็ไม่ได้เจาะจง ใครอยากรับไปก็ตามสบาย”

“พอเถอะน่า ทั้งสองคนนั่นแหละ” มาลีห้ามทัพศึกสงครามน้ำลายอีกครั้ง

“ก็มีแต่คนระริกระรี้อยากมีผัวเท่านั้นแหละที่แต่งตัวแบบนี้ รอบนี้ฝากเอาไว้ก่อนนะจ๊ะ รอบหน้าอ่อยอีก จะมีผัวเอาง่าย ๆ” ทัตเทพบอกก่อนจะเดินฟึดฟัดลงไปข้างล่าง มาลีจิกตาหันกลับมามองลูกสาว

“แกนะแก มีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน จะทำให้ฉันสบายใจสักวันหน่อยก็ไม่ได้” มาลีบอกลูกสาวทิ้งท้าย

มายาวีย์ได้แต่มองตาม เธอคงเป็นแค่ลูกที่อาศัยท้องมาเกิดอย่างเดียวจริง ๆ ที่โตมาได้คงจะเป็นเพราะความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของบรรดาป้า ๆ น้า ๆ รอบบ้าน โดยเฉพาะต้องตาที่รู้เรื่องของเธอมากกว่าแม่แท้ ๆ เสียอีก จำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ ถ้ามีปัญหาอะไรเธอเลือกที่จะบอกต้องตาก่อนเสมอ

มาลีรีบตามไปประคบประหงมสามีเด็ก นางรักและหลงทัตเทพมาก แม้ว่าจะมีคู่ควงที่เป็นฝรั่งหลายคน แต่ละคนล้วนดูแลด้านการเงินให้เธอเป็นอย่างดี แต่มาลีก็ไม่เคยเห็นคุณงามความดีของพวกเขาและซื่อสัตย์ นางเพียงต้องการเงินจากผู้ชายเหล่านั้นเท่านั้น

“เจ็บมากหรือเปล่า”

“อูยยย... เจ็บสิจ๊ะเมียจ๋า น้ำหนักมือมันเหมือนตีนช้าง”

มายาวีย์เบ้หน้าอย่างหมั่นไส้ เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนของทัตเทพแว่ว ๆ ส่วนผู้หญิงอาภัพอย่างเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้รู้ว่าพ่อของตัวเองคือใคร รู้เพียงว่าตัวเองเป็นลูกครึ่งกับชายชาวยุโรปสักชาติ เพราะรูปลักษณ์ภายนอกมองออกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นลูกครึ่ง ผมสีน้ำตาลแดง ดวงตาสีเขียวมรกตน่าจะได้มาจากฝั่งบิดา

ในสังคมที่เลวร้ายของเธอ ในวัยเด็กตั้งแต่จำความได้ มนุษย์ป้าในซอยมักเรียกว่าอีลูกกะหรี่ไม่มีพ่อ มันเป็นคำบุลลีที่เจ็บปวดสำหรับเด็กคนหนึ่ง แต่แม่ของเธอกลับไม่รู้สึกทุกข์ร้อน ตรงกันข้ามคือนางรู้สึกสนุกสนานกับฉายานั้น เหมือนยอมรับในสิ่งที่พวกเขาพูดอย่างภาคภูมิใจ ไม่นึกถึงหัวจิตหัวใจลูกอย่างเธอแม้แต่นิด

จากตอนเด็กที่น้อยใจและเก็บคำพวกนั้นไปนอนร้องไห้บ่อย ๆ  คนที่คอยปลอบโยนกลับเป็นต้องตาคู่อริของแม่ นานเข้าก็รู้สึกชินชากับคำพวกนั้น แม้จะเจ็บปวดในใจ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชาติกำเนิดของตัวเองได้อยู่ดี

มาลีก็เป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่วาดฝันสวยหรูกับเมืองพัทยา เธอหอบเสื้อผ้าชวนเพื่อนออกจากบ้านมาขุดทองที่พัทยาเมืองแห่งแสงสี นางเป็นผู้หญิงหลงไฟ จะเรียกว่าเด็กสาวใจแตกก็ไม่ผิด นางเริ่มต้นชีวิตเสเพลในวัยเพียงแค่สิบเจ็ด โดยที่เพื่อนไม่สามารถห้ามได้เลย นางมั่นใจในตัวเองสูงสุดว่าทำถูกต้องทุกสิ่ง จนถึงตอนนี้

แต่สุดท้ายชีวิตสนุกสนานวัยสาวของมาลีก็จบสิ้นลง เมื่อเธอพลาดตั้งท้องในวัยไม่พร้อม คลอดลูกออกมาโดยไม่มีสามี แต่นางก็ใช้ช่วงชีวิตนี้เรียกร้องการสนับสนุนเลี้ยงดูจากผู้ชายหลายคนรอบตัว เพียงยกข้ออ้างว่าเด็กที่อยู่ในท้องของเธอเป็นลูกของเขา

ผู้ชายทุกคนที่เคยมีสัมพันธ์สวาทกับมาลีล้วนได้รับตำแหน่งพ่อของลูกในท้องของมาลี หลายคนแสดงความรับผิดชอบ เพราะคิดว่าสายเลือดของพวกเขาอยู่ในตัวของนาง แต่เป็นมาลีเองที่ไม่รู้จักพอ บางคนพอจับได้ว่านางหลอกลวงคนอื่นด้วยก็เลิกติดต่อและบอกลากันโดยปริยาย

แต่ถึงอย่างนั้นมาลีก็ค้นพบว่าวิธีการแบบนี้คือการกระทำที่ชาญฉลาดที่สุด มีผู้ชายหลายคนส่งเสียเงินทองเลี้ยงดูให้สุขสบาย จนตอนนี้วิชาขอเงินผู้ชายแกร่งกล้า สลับรางได้เก่ง บริหารเสน่ห์กับผู้ชายได้ทีละหลาย ๆ คน นั่นเป็นสิ่งที่นางภูมิใจนักหนาว่าตัวเองสวยมีเสน่ห์ มีชีวิตสุขสบาย เมื่อมีบางคนหายไป ก็หาใหม่มาเพิ่มได้เสมอ

สิ่งนี้ทำให้มาลีโอ้อวดกับต้องตา เจ้าของร้านนวดคู่แข่งติดกัน นางภูมิใจกับการกระทำของตัวเองและมักกระทบกระเทียบกับคนอื่นว่าโง่

นิสัยรักสบายและอวดหรูกลายเป็นสันดานที่ติดตัวจนแก้ไม่หาย ถึงตอนนี้นางเลี้ยงสามีเด็กเอาไว้ข้างตัว แต่ก็ไม่วายขูดรีดเงินทองจากฝรั่งคู่ขาเหมือนเดิม ตอนนี้ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ เพราะทัตเทพใช้เงินเก่ง เขามีเมียคราวแม่ก็เพราะหวังมาเกาะเพื่อหวังปอกลอกและความสุขสบายเท่านั้น

‘คิดดูสิคะว่ามันเน่าเฟะสักแค่ไหน มายาวีย์อยากหลุดพ้นจากนรกขุมนี้เต็มทน’