เด็กในโอวาท
ตอน 3
ไอ้เหี้ยสิทธ์บ้าสิทธิ์บออะไรของเเม่งวะใครมันจะอยากได้สิทธิ์แบบนี้ไม่สิดูเเล้วถ้าเป็นคนอื่นผมว่าเขาคงดีใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยด้วยซ้ำมั้ง เเต่ก็ดีกล้าให้ผมก็กล้ากลับถ้าผมกลับเเล้วอย่าหาว่าขาดเรียนก็เเล้วกัน มือเรียวถูต้นคอไปมาจนเเดง อยากด่าเเม่งชิบหายรอยเก่าไม่ทันหายรอยใหม่เข้ามาเเทรก เหมือนสุภาษิตความวัวไม่ทันหายความควายเข้ามาเเทรกนั้นเเหละ ผมเดินออกมาจากใต้บันไดก็ไม่เห็นไอ้ลุงนั้นอยู่เเล้วบ้าชิบคนอะไรหื่นเป็นบ้า ถามว่าผมควรรู้สึกยังไงต้องถามอีกเหรอครับผมบอกไม่ถูกรู้สึกโมโหทุกคนที่เเม่งจ้องจะแดกผม บ้าไปเเล้วคนอย่างผมอย่าหวังว่าจะได้ถึงเเม้จะพลาดไปเเล้วก็เหอะผมถือว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเเล้วกัน
ใช่ครับผมกลับจริงๆกล้าให้กลับผมก็จะกลับผมรู้สึกตัวเองไม่สบายด้วยเเหละปวดหัวหนักหนังตาเเถมปากยังบวมเจ่อขนาดนี้สภาพไม่อยากจะพูดเหมือนคนโดนรุมโทรมไม่มีผิดไหนจะเสื้อฮูดที่ใส่มาไม่สามารถปิดรอยใหม่ได้ทำให้รอยเเดงโผล่พ้นออกมา ผมขึ้นเเท็กซี่เหมือนเดิมเเต่ผมไม่ได้กลับคอนโดผมกลับมาเอารถที่ร้านพี่ไอ้เคน ถึงร้านผมหารถผมไม่เจอบ้าชิบใครเอาไปไว้ไหนวะผมเดินขึ้นไปถามพี่ไอ้เคนทันที
“พี่คราม”
“อ้าวไอ้คิงไม่เรียนเหรอวะ มานั่งก่อนสิ”
“ไม่สบายผมเลยขอหยุด”
“เเล้วทำอะไรมาล่ะไม่สบาย” เชี่ยทำไมต้องมองผมด้วยสายตาเเบบนั้นด้วยวะ
“นอนไม่พอมั้งพี่ช่วงนี้เที่ยวหนัก”
“เบาหน่อยสิต่อไปคงเที่ยวยากเเล้วล่ะมั้ง”
“หมายความว่าไง”
“คิดว่าไง”
“ผมจะรู้ได้ไงพี่ ฮ่าๆ สรุปรถผมอยู่ไหน” ผมหัวเราะกลบไปถึงเเม้ว่าสิ่งที่พี่ครามพูดออกมาจะฟังดูเเปลกๆก็เหอะ
“ผัวมึงสั่งคนเอากลับไปเเล้วนิ” ผมเเทบขยับปากไม่ออก
“ตะตลกละพี่ผมไม่ได้มีผะ..”
“กูเห็น”
“พี่ว่าไงนะ!!”
“ตามที่กูบอกนั้นเเหละ ไม่ต้องห่วงกูไม่บอกใครหรอกเเต่มึงนี่ดวงดีชิบได้ผัวทั้งทีเล่นใหญ่เลยนะ” ไอ้เชี่ยพี่ดวงดีห่าไรวะชีวิตผมเเม่งเริ่มอยู่ยากขึ้นทุกวันเเล้วเเม่ง
“พอพี่ไม่ต้องพูดเรื่องนี้เเล้ว เมื่อเช้าผมออกจากคอนโดยังไม่เห็นรถผมเลยเอากลับไปตอนไหน”
“เมื่อคืน ไม่อยู่คอนโดมึงก็อยู่กับผัวมึงไงจะคิดไรเยอะ” เเบบนี้เเหละที่คิดเยอะ เชี่ยไปอยู่นั้นได้ไงวะเเล้วเมื่อไหร่จะหยุดเรียกว่าผัวผมสักที บอกว่าไม่เป็นเมียใครไงโว้ยย!!
“พี่ครามผมขอยืมรถหน่อยสิ”
“คันไหนล่ะ กุญเเจอยู่ทางนั้นเลือกได้เลย” ผมหันไปมองกุญเเจที่เรียงกันเป็นเเถวจะรวยไปถึงไหน ผมหยิบกุญเเจรถ BM มาเพราะผมว่ามันน่าจะถูกที่สุดในนี้เเล้วล่ะ
“ขอบคุณมากนะพี่ พี่ครามเอ่อ”
“อะไรของมึง” จะถามไงดีวะว่าที่อยู่ไอ้ลุงนั้นอยู่ไหน
“ช่างมันเหอะพี่ ไว้ผมจะขับมาคืน”
“เออไม่รีบ”
ผมขับรถกลับคอนโดเพียงเพราะกลับไปเอานามบัตรที่ผมขย้ำทิ้งเพียงอันเดียว มันยับจนเเทบจะมองอะไรไม่เห็นเเต่ผมก็ยังพยายามมองเบอร์ที่อยู่บนนามบัตร เหอะ ภาค พิเภก เเค่ชื่อก็ดูยิ่งใหญ่เเล้วมั้ง เป็นใครถึงกล้าทำกับผมขนาดนี้เรื่องรถผมเขายุ่งเกินไปเเล้วมั้งผมรอจนถึงเที่ยงเพราะคาดว่าเขาน่าจะเลิกสอนเเล้ว ผมกดเบอร์ลงโทรศัพท์ต่อสายหาเจ้าของสายทันที
“สวัสดีค่ะ” ใครวะหรือว่าเมียไอ้ลุงนั้น
“สวัสดีครับ ขอสายคุณพิเภกหน่อยครับ”
“ได้นัดไว้ไหมคะ ตอนนี้คุณพิเภกคุยธุระอยู่ค่ะ”
“เอ่อคุณ”
“ค่ะดิฉันเป็นเลขาคุณพิเภก รบกวนบอกชื่อเเละธุระได้เลยค่ะ ดิฉันจะได้เรียนท่าน”
“ผมต้องการคุยกับเขาตอนนี้ครับ” ผมรู้สึกโมโหขึ้นมาทันทีรถก็หาย คนเอาไปก็ไปไหนไม่รู้อยากรู้จริงๆว่าไอ้ลุงนั้นทำงานกี่อย่างกันเเน่วะเเวบไปเเวบมา
“เกรงว่าจะไม่ได้ค่ะ ขออภัยด้วยนะคะ”
“บอกไปว่าผม คิง พชร ต้องการคุยด่วน”
“ขอทราบเรื่องที่ต้องการพบค่ะ ดิฉันจะได้จัดเรียงเรื่องสำคัญถูก” ผมสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนจะพูดสิ่งที่ตัวเองไม่อยากพูดที่สุดออกไป
“เมียมาตามรถกลับครับ”
“งั้นดิฉันจะเข้าไปถามคุณพิเภกให้ค่ะ”
ผมพูดอะไรออกไปบ้าเอ้ยไปถามไอ้คนโรคจิตนั้นเหรอให้ตายเหอะผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เเค่พูดว่าเมียความสำคัญเพิ่มขึ้นอันดับเเรกเลยเหรอวะอะไรจะง่ายดายขนาดนั้น
“ขออนุญาติค่ะคุณพิเภก”
“ครับ”
“ท่านสะดวกคุยไหมคะ”
“บอกเขาไปว่าผมจะติดต่อกลับไป”
“เเต่ท่านคะ”
“ใคร”
“คือเขาบอกว่าเมียตามรถกลับ”
“หื้ม เมีย?” ไอ้ลุงนี่ทำไมต้องย้ำด้วยวะ
“ให้ดิฉันวางเลยไหมคะ”
“ไม่ต้องต่อสายให้ผมเลย”
“ได้ค่ะ”
ผมรอไม่นานก็ได้ยินเสียงเลขาเขาบอกว่าดิฉันจะต่อสายไปทางคุณพิเภกนะคะ เเค่นั้นเเหละผมอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายจริงๆไม่รู้พูดอะไรออกไป
“ไงเมีย”
“อย่ามาตลกเอารถคืนมา”
“มาเอาเองสิ ฉันไม่ว่างเอาไปให้ใครถึงจะเป็น เมีย ก็เถอะ”
“ใครเมียวะ”
“ก็พูดออกมาเอง”
“ก็เเค่เรื่องโกหก”
“โกหกงั้นเหรอ”
“บอกที่อยู่มาสักทีจะไปเอารถ!” ปั่นประสาทอยู่ได้
“ตอนนี้ฉันอยู่ที่บริษัท”
“บอกทำไมไม่ได้อยากรู้”
“ไม่ต้องเอาเเล้วรถ”
“รู้เเล้วๆให้ทำไง” ผมรู้ว่าไอ้ลุงนี่เป็นคนไม่ชอบให้ใครพูดอะไรขัดใจไม่งั้นรถผมต้องไม่ได้เเบบที่บอกไว้เเน่ๆ
“มาหาฉันสิ”
“ไม่ไป”
“งั้นก็ช่วยไม่ได้”
“เออๆไปก็ไป”
ผมรอเเม่งบอกที่อยู่บริษัทผมรีบใส่เกียร์หมาไปทันทีเดี๋ยวนะนี่ผมมาผิดที่หรือเปล่าทำไมมันใหญ่ขนาดนี้ ไม่คิดว่าจะรวยได้ขนาดนี้ ระหว่างที่ผมขับรถเพื่อไปจอดรถตามที่เขาบอกต้องตกใจเชี่ยมีชื่อติดเเบบนี้เลยเหรอวะผมจอดรถเข้าตรงชื่อว่า พิเภก เเล้วรีบหาข้อมูลในมือถือประวัติยาวจนผมขี้เกียจอ่าน ไม่อยากเชื่อว่าจะรวยขนาดนี้เป็นคนมีชื่อเสียงด้วยเเต่ทำไมต้องมาเป็นอาจารย์สอนไม่เข้าใจ เเค่ประวัติผมก็เเทบจะขอถอยไม่สู้เเล้วกับคนอันตรายแบบนี้คิงกลัวเเล้ว ผมจะสตาร์ทรถเตรียมกลับก็มีเสียงเคาะกระจกผมเงยหน้าขึ้นดูเป็นใครไม่รู้ซึ้งผมไม่เคยเห็นหน้าผมกดกระจกลง
“ครับ?”
“คุณคิงใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับ” หรือว่าผมมาจอดผิดที่วะ พิเภก ก็ไม่น่าจะมีใครชื่อนี้เเล้ว
“เชิญทางนี้ครับ” ผมลงเดินตามมาอย่างงงๆเเต่ประเด็นทำไมผมต้องเดินตามมาด้วย ไม่ให้ผมงงนานก็มีรถคันหรูจอดตรงหน้าผมซึ่งไม่ต้องถามว่ามีใครอยู่ในนั้น ชายชุดดำเปิดประตูให้ผม
“เชิญครับ”
“ไม่ขึ้น” ผมพูดเเค่นั้นคนตัวสูงก็เงยหน้ามองผมดุๆที่กล้าขัดคำสั่ง
“ขึ้นมา” คนตัวสูงกดเสียงต่ำใครจะกลัววะเเค่สั่นนิดหน่อย
“ขับนำไปสิเอารถมาเดี๋ยวขับตาม”
“รู้ใช่ไหมถ้าขัดคำสั่งจะเป็นยังไง”
“ก็บอกว่าเอารถมาไง” ผมเถียงกลับอีกครั้ง
“หนึ่ง” เเม่งไม่ได้กลัวหรอกบอกเลยเเค่นับหนึ่งขาผมก็ก้าวขึ้นรถเเล้ว เผลอนั่งเเรงไปหน่อยเจ็บชิบ ผมนิ่วหน้าขึ้นมาทันที
“เอารถคืนมา” ผมเเบมือเเต่ประเด็นคืออะไรทำไมต้องให้ผมนั่งไปด้วยหูตึงหรือไงบอกว่าเอารถมา!
“ก็พาไปเอานี่ไง”
“ผมบอกว่าผมเอารถมา! พี่ครับหยุดรถด้วยครับ”
“ถึงจะเป็นเมียฉันเเต่นี่ลูกน้องฉันต้องฟังฉันอยู่เเล้ว” เมียบ้าเมียบออะไรพูดอะไรเกรงใจคนขับด้วยสิโว้ย
“ผมไม่ได้มาว่างเล่นเเบบนี้หรอกนะ”
“ใครบอกฉันเล่น” ผมไม่พูดอะไรต่อได้เเต่หงุดหงิดหันหน้าออกไปข้างนอกเเล้วไปไงมาไงผมถึงได้นั่งอยู่บนรถเขาได้วะเนี่ย
กริ้งงง กริ้งง
ผมสะดุ้งเสียงโทรศัพท์ซึ่งมันเป็นของผมเองผมหยิบขึ้นมาดูก็เป็นไอ้เกมส์ เพื่อนผมเเถมในไลน์ยังรัวกันมาไม่หยุดสาวๆอีกตั้งหลายคนที่ผมยังไม่ตอบ ผมกดรับทันที
“ไอ้คิงงงไอ้สัดดมึงหายหัวไปไหนวะ”
“กูไม่สบายเลยขอกลับ”
“ไอ้ล้มห้องน้ำมึงอ่ะนะ”
“หึ” ผมหันไปมองเจ้าของเสียงเเล้วรีบลดเสียงโทรศัพท์
“เออๆนั้นเเหละ”
“มึงอยู่ไหนพวกกูไปหาที่ห้องไม่เจอมึง”
“กูมาเอารถที่ร้านพี่คราม”
“ไอ้เคนบอกรถมึงไม่ได้อยู่ที่ร้านนิ”
“ก็..ใช่ไงสัดเเม่งรถกูดันเสียเลยถูกส่งไปซ่อมเนี่ยซวยจริงๆ” ผมต้องการเน้นคำนี้ให้อีกคนได้ยิน
“เออไอ้สัดกลับไม่บอกพวกกู เเต่เเม่งอาจารย์คนนี่น่ากลัวจริงเงียบกริบกันทั้งห้องตอนมึงมาสายนะพวกกูนี่ลุ้นเเทบตาย กูบอกเเล้วให้รีบมามัวเเต่ไปขี้”
“เออไอ้สัด กูไม่เห็นกลัว อื้อ!”
“ได้ยินไหมวะไอ้คิง” กูอยากจะบอกว่ากูได้ยินเเต่กูตอบไม่ได้ มือใหญ่บีบท้ายทอยเเน่นกดจูบบดขยี้ริมฝีปากบางเเรงๆดูดดึงเข้มเม้มปากบวมเจ่อจนเลือดซิบ มือใหญ่กดตัดสายเเล้วโยนโทรศัพท์ออกไปข้างนอก ผมผลักอีกคนออกเเล้วมองหน้าเเบบไม่พอใจ
“ทำบ้าอะไร!” เเม่งปานนี้โทรศัพท์คงโดนเหยียบเละจนเหลือเเต่ซากหมดเเล้วมั้ง
“ไม่กลัวไม่ใช่หรือไง”
“เเล้วทำไมต้องกลัวด้วยวะ!”
“จะให้เชื่องก็ต้องมีวิธีเดียวสินะ”
“จะทำอะไร นี่มันในรถนะเว้ย!!” ผมถูกดึงให้ขึ้นไปนั่งบนตักเเกร่ง เเม่งในรถยังกล้าทำเกินไปเเล้วจริงๆผมดิ้นจะลงเเต่ก็โดนเเขนเเกร่งล็อกเอวไว้เเน่น
“ลงไปก่อน” ไอ้เหี้ยไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว เมื่อได้ยินเเบบนั้นชายชุดดำก็ลงไปทันที ตอนนี้ในรถเหลือเเค่พวกผมสองคนเเต่ไม่ใช่อยู่ในท่าล่อเเหลมเเบบนี้สิวะ
“ปล่อยคิดจะทำอะไร!”
“คิดว่าไง”
“ปล่อย!”
“หยุดดิ้น”
“ก็ปล่อยสักทีสิวะ!”
“ฉันปล่อยเเน่หลังจากฉันได้สิ่งที่ต้องการเเล้ว”
“หมายความว่าไง”
ยังไม่ทันหายสงสัยผมก็กระจ่างทันทีเมื่อมือใหญ่บีบปลายคางผมให้เงยขึ้นริมฝีปากหนาก้มลงดูดเม้มทั่วซอกคอขาว คนตัวเล็กดิ้นไม่หยุดมือใหญ่เลื่อนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกทีละเม็ดจนหลุดออกทั้งหมด
“หื้ม?” ผมหอบหายใจปลายนิ้วเเกร่งถูวนรอบๆสะดือใช่ครับผมเจาะสะดือผมไม่ได้ชอบเเค่อยากลองพอใส่เเล้วก็ไม่เคยเอาออกเลย มือเล็กปัดมือเเกร่งออก
“คิดว่าง่ายเหมือนคนของคุณหรือไง”
“พูดเองว่าเป็นเมียฉัน?”
“ฝันอยู่เหรอ!”
“หึ หรือว่าติดใจฉันจนตัวสั่นถึงได้มาหาถึงที่” ผมโมโหขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเเบบนั้น จะด่าจะว่าผมไม่โกรธเท่าโดนดูถูก
“ผมบอกว่าต้องการรถคืน! ถามหน่อยเหอะมีอะไรให้ติดใจ มันเป็นอะไรที่โครตห่วย!! อึก!” มือใหญ่บีบปากผมเเน่น
“งั้นโดนอะไรห่วยๆอีกครั้งจะเป็นไรไป”
“ไม่! อื้ออ” คนตัวเล็กโดนเหวี่ยงให้นอนลงกับเบาะโดยมีร่างเกร่งเเทรกตัวเข้ามาระหว่างขา ริมฝีปากเล็กถูกครอบรองอีกครั้งเเต่ครั้งนี้รู้สึกเจ็บกว่าทุกครั้งเพราะอารมณ์คนตัวสูงบอกเลยว่าถ้าเเหลกได้ผมคงเเหลกคามือเขาไปเเล้ว ใบหน้าเล็กพยายามหันหน้าหนีเเต่ไม่เป็นผลโดนริมฝีปากหนากัดดูดดึงจนปากชาไปหมดบางครั้งเจ็บจนเผลออ้าปากออกไม่รอช้าปลายลิ้นร้อนเเทรกเข้ามากวาดไปทั่วลิ้นหนาเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กดูดดึงจนน้ำใสไหลตามมุมปาก มือใหญ่อีกข้างปลดกางเกงออกอย่างง่ายดายขาเรียวพยายามบีบเข้าหากันเเน่น
“อื้อ!ปล่อยสิโว้ย!ไม่ใช่เด็กขายได้ยินไหม!” คนตัวเล็กพยายามดิ้นยิ่งดิ้นเท่าไหร่ร่างกายก็ยิ่งเสียดสีกันเท่านั้นเเละที่สำคัญยังรู้สึกมีอะไรดันๆอยู่ตรงช่องทางด้วยให้ตายเหอะ อยากกัดลิ้นตัวเองตายจริงๆ
“ใครบอกว่าฉันจะซื้อนายที่มาที่นี่ก็มาให้ฉันเอาฟรีไม่ใช่หรือไง”
“เลว คนมีการศึกษาคิดได้ทำได้เเค่นี้เหรอ!!” ผมโมโหโหโหจนหน้าเเดงไปหมดผมไม่เคยโดนดูถูกขนาดนี้โมโหจนอยากร้องไห้
“ก็บอกอยู่นี่ไงว่าทำได้อีกเยอะ”
“ปล่อย! อย่า!อือ” มือเล็กปิดปากตัวเองเเน่นเมื่อเสียงน่าอายเล็ดลอดออกมา ปลายฟันคบขบเม้มลงยอดอกจนคนตัวเล็กสะดุ้งมือเล็กพยายามผลักออกเเต่ก็ไม่เป็นผล ริมฝีปากหนาตีตราไปทั่วร่างกายไม่ลืมขบกัดดูดเม้มรอบสะดือ จิวที่เจาะอยู่บนสะดือคนตัวเล็กเพิ่มความดิบเถื่อนของคนตัวสูงได้ดี มือเเกร่งถอดกางเกงตัวเองออกเท่านั้นเเหละเเก่นกายลำใหญ่ผงาดขึ้นทันที คนตัวเล็กหันหน้าหนีพร้อมกับถดตัวหนีเเต่ก็โดนมือใหญ่ล็อกเอวไว้คนตัวเล็กหน้าซีดขึ้นมาทันทีเพราะไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้
“ขะขอร้อง”
“ขอร้องเรื่อง?”
“หยุดเถอะ” ผมพูดออกไปเสียงสั่นๆใช่ผมกลัวหน้าผมไม่บอกว่าผมกลัวเเต่ในใจผมเต้นเเรงไม่หยุด
“ฉันให้ขอร้องสองอย่าง”
“อะ..อะไร”
“ขอร้องด้วยคำพูดดีๆหรืออย่างที่สองขอร้องให้ฉันใส่เข้าไปหนักๆ” เสียงทุ้มก้มกระซิบข้างหู “เลือกสิ”
“ผมขอร้องหยุดเถอะ โอ้ย!” ผมกัดปากเข้าหากันเเน่นเมื่อมือใหญ่บีบต้นขาผมมันเเดงจนเกิดรอยนิ้วเต็มไปหมด
“ฉันไม่พอใจ”
“จะให้พูดเเบบไหน!”
“คิดเอา ถ้ามันพูดยากอย่างที่สองก็น่าจะง่ายกว่านะเพราะเธอเเค่นอนเฉยๆ”
“ไม่! อาจารย์ภาคครับผมขอร้องหยุดเถอะครับ!” ผมหลับหูหลับตาพูด
“ก็ดีเเต่ยังดีไม่พอ” ต้องให้พูดไงเล่า ไอ้เหี้ยวิธีนี้จะได้ผลไหมวะเห็นไอ้พวกนั้นมันใช้ขอโทษเเฟนมันบ่อยๆ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ
“อะ..อาจารย์ครับคิงขอโทษครับ ขอร้องหยุดเถอะครับ” ไอ้เหี้ยพูดยังไงให้เหมือนเด็กอาจารย์พูดแบบผมนี่สิครับ ถุยย อับอาย
“หึ ฉันลืมบอกอย่างที่สามไป”
“อะไรปล่อยสิผมพูดไปเเล้วไง”
“ปล่อยทำไมในเมื่อข้อที่สามมันบอกว่ายังไงนายก็โดน”
“ไอ้..อึก!เลว!” ผมสะดุ้งกัดปากตัวเองเเน่นเมื่อปลายนิ้วเเกร่งสอดเข้ามาช่องทางผมมันเจ็บเเละเเสบมากๆไม่คิดจะสงสารกันหรือไงเเม่งพึ่งเอากูไปนะเว้ย ปากเล็กกัดเข้าหากันเเน่นพยายามดิ้นยิ่งดิ้นนิ้วเเกร่งก็ขยับเข้ามาลึก
“เอาออกไป!” เจ็บทั้งเจ็บทั้งเเสบมือเล็กหยิกต้นเเขนเเกร่งเเน่นริมฝีปากหนาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอีกครั้งมือใหญ่เเยกขาเล็กออกกว้างไม่ทันปากเล็กจะเอ่ยด่าท่อนเอ็นเเข็งก็สอดใส่เข้ามาจนมิดคนตัวเล็กสะดุ้งพูดไม่ออกเพราะความจุกที่เข้ามา ไม่รอช้าคนตัวสูงขยับกระเเทกเข้าออกเเรงๆจนคนตัวเล็กสั่นคลอนไปทั้งตัว มือเล็กพยายามทุบหลังเเกร่งให้เบาลงเเต่ก็ไม่เป็นอย่างหวังเมื่อเริ่มทุบเเรงๆคนตัวสูงก็ใส่เข้ามาเเรงขึ้นเรื่อยๆ
“อะอื้อ พะพอเเล้ว อึก!” มือเล็กรีบปิดปากตัวเองเเน่นเพราะตอนนี้มันทั้งเจ็บทั้งเสียวจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งเกลียดทั้งโมโหเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะโดนคนตัวสูงควบคุมอยู่ คนตัวเล็กถูกดึงให้นั่งบนตักเเต่ท่อนเอ็นใหญ่กระเเทกเข้ามาไม่หยุดลึกจนจุกคนตัวเล็กกัดปากตัวเองเเน่นเพราะไม่อยากให้เสียงน่าอายหลุดออกมา ภาพที่คนตัวสูงเห็นยิ่งทำให้อารมณ์พุ่งขึ้นไปอีกไหนจะไอ้หน้าเเดงๆรอยทั้งเเผ่นอกรอบต้นคอเเละที่สำคัญรอยที่โดนกัดรอบจิวสะดือยิ่งทำให้สะโพกเเกร่งขยับขึ้นเสยไม่หยุด คนตัวเล็กตัวสั่นมือเล็กบีบบ่าเเกร่งเเน่นก่อนจะกระตุกปล่อยออกมาเต็มเสื้อสูทคนตัวสูง สะโพกเเกร่งขยับสวนขึ้นมาช้าๆ
“หื้ม? เธอเสร็จด้วยของฉันงั้นเหรอ” อึก! ผมอึ้งทันทีเมื่อผมก้มมองน้ำขาวขุ่นที่เลอะตามเสื้อสูทราคาเเพง ใช่ผมยังไม่ใช้มือเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมทั้งรู้สึกโมโหเเละเกลียดตัวเองที่สุดที่เผลอเตลิดไปตามอารมณ์เขา
“ปล่อย!”
“อะไรกันไม่ต้องอายหรอกมันเรื่องปกติ”
“ได้สิ่งที่ต้องการเเล้วก็ปล่อยสักที!”
“เธอสิได้เพราะฉันยังไม่ได้ปล่อยในตัวเธอสักครั้ง”
“พูดบ้าอะไรออกมา!”
“ฉันเสร็จยากซะด้วยสิอย่าพึ่งสลบไปก่อนเเล้วกัน”
“หยุดอย่าขยับ!อึก!”
ผมโดนพลิกตัวให้นอนลงบนเบาะเหมือนเดิมท่อนเอ็นเริ่มขยับเข้าช่องทางผมไม่หยุดมันทั้งเจ็บเเละเเสบผมขาชาไปหมดเเต่คนตัวสูงไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ได้เเต่เพิ่มเเรงกระเเทกขึ้นทุกครั้งยิ่งผมด่าผมพูดว่าเกลียดเขาจะยิ่งขยับเร็วเท่านั่นผมไม่รู้ว่าต้องหน้าด้านเเค่ไหนที่เขาเอาผมในรถเเล้วให้ลูกน้องยืนรอไอ้เหี้ยรู้ถึงไหนอายถึงนั้นผมนี่เเหละอาย เสียรู้ให้ไอ้ลุงนี้เป็นครั้งที่สองจนได้บอกเลยว่าจะไม่มีครั้งที่สามเเน่นอน เเต่ตอนนี้ผมเหนื่อยเหนื่อยจนตาเเทบปิด ผมออกไปเเล้วรอบที่สองเเต่ไอ้ลุงโรคจิตไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จเลยสักนิดมีเเต่กระเเทกเข้ามาจนผมทนไม่ไหวบางครั้งผมก็เผลอบ่อยเสียงออกไปรู้ตัวอีกทีก็เอามือปิดไม่ทันซะเเล้ว ผมไม่รู้ว่าตาลุงนั้นเสร็จตอนไหนหรือว่ายังไม่เสร็จอันนี้ผมก็ไม่รู้เพราะตอนนี้สติผมไม่อยู่เเล้วผมเหนื่อยหนักตาผมจำได้เเค่เสียงสุดท้ายเท่านั้นเเล้วสติผมก็ดับไป
“หึ”
คุณอาจจะชอบ
