ชาติใหม่ไม่โง่รัก! ผัวเลว เมียน้อย ลูกมันเลี้ยงเองสิ

บทที่ 1

คุกเข่าที่ศาลบรรพชน

ปวดหัวจนแทบระเบิด

ความเจ็บปวดแล่นทะลุถึงหัวใจ

อวิ๋นชูค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

ใบหน้าหนึ่งค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า เป็นบุตรชายคนโตของตระกูลเซี่ย เซี่ยซื่ออัน

ภาพเหตุการณ์ก่อนที่นางจะสลบไปผุดขึ้นในความทรงจำทีละฉาก ตระกูลอวิ๋นถูกยึดทรัพย์ ปู่ฆ่าตัวตาย พ่อแม่ถูกจับขัง สมาชิกตระกูลอวิ๋นกว่าร้อยคนถูกตัดสินประหารชีวิต...

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะคนตรงหน้านี้

นางไม่ทันคิด ยกมือขึ้นตบเข้าที่หน้าเขาอย่างแรง

เซี่ยซื่ออันไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนล้มลงกับพื้น

"ท่านแม่?"

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

อวิ๋นชูก็ตกตะลึงอย่างที่สุด

นางเพิ่งรู้ตัวว่า เซี่ยซื่ออันตรงหน้านี้ดูเยาว์วัยไร้เดียงสา ไม่มีบรรยากาศของผู้ทรงอำนาจสูงศักดิ์แม้แต่น้อย

เซี่ยซื่ออันวัย 26-27 ปี ทำไมถึงดูเด็กลงขนาดนี้

นางมองมือตัวเอง ผิวขาวดั่งกระเบื้องเคลือบ ไม่มีรอยแผลไฟไหม้แม้แต่น้อย

ความคิดประหลาดผุดขึ้นในสมอง

เซี่ยซื่ออันลุกขึ้นยืน ประสานมือคำนับ: "ลูกทำผิดอะไรหรือ ขอท่านแม่โปรดบอก"

อวิ๋นชูริมฝีปากขยับ: "เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว?"

เซี่ยซื่ออันไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงถามเช่นนี้ แต่ก็ตอบอย่างเรียบร้อย: "สิบสองขวบ"

มือของอวิ๋นชูบีบแน่น

นางอายุมากกว่าลูกชายคนนี้แค่แปดปี ดังนั้น นางกลับมาในตอนที่อายุยี่สิบใช่หรือไม่

สายตานางตกลงบนใบหน้าของเซี่ยซื่ออัน การตบนั้นใช้แรงเกือบทั้งตัว ใบหน้าเขาแดงและบวม

แต่ก็ยังไม่อาจระงับความเกลียดชังแม้แต่หนึ่งในหมื่นส่วนในใจนาง

"อายุสิบสองแล้ว ยังไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน?" นางกดความเกลียดชังมหาศาลลงไป พูดเสียงนุ่ม "ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน คิดให้ดีว่าผิดตรงไหน!"

ดวงตาเซี่ยซื่ออันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขาอยู่ข้างกายมารดามาสี่ปี มารดาไม่เคยลงมือ แม้แต่คำพูดรุนแรงก็ไม่เคยมี

แต่วันนี้กลับ...

เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเจอกับสายตาเย็นชาน่าสะพรึงกลัวของอวิ๋นชู

เขาก้มหน้า: "ขอรับ"

คำสั่งของมารดา ต้องทำตาม

เขาหันหลังเดินออกไป

อวิ๋นชูโบกมืออย่างอ่อนล้า

สาวใช้สองคนในห้องไม่กล้าหายใจแรง ก้มหน้าเดินออกไปอย่างเงียบๆ

นางนั่งที่ขอบเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างที่ลานบ้าน ดอกไห่ถังที่ข้างกำแพง เป็นดอกไม้ที่นางปลูกในปีแรกที่แต่งเข้าจวนสกุลเซี่ย

คิดถึงชาติที่แล้วของนาง ช่างน่าสงสาร น่าขัน และน่าเศร้า

นางเป็นคุณหนูใหญ่จากภรรยาเอกของจวนแม่ทัพ เกิดมาพร้อมช้อนทอง

ปู่เป็นแม่ทัพใหญ่ พ่อก็เป็นแม่ทัพใหญ่ ตระกูลอวิ๋นได้รับความนิยมจากประชาชน เพราะกลัวว่าอำนาจจะมากเกินไป การแต่งงานของนางจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

ท่านแม่เลือกมาสองปี ในที่สุดก็เลือกคู่ที่ดี จอหงวนแห่งปีนั้น เซี่ยจิ่งอวี้

ตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลยากจน นางถือว่าแต่งต่ำกว่าฐานะ ครอบครัวเห็นว่าการแต่งงานครั้งนี้ดีมาก จะไม่ถูกฮ่องเต้ระแวง และก็จะไม่ถูกญาติฝ่ายสามีรังแก

หลังคืนวิวาห์ นางก็ตั้งครรภ์ ทุกวันนางจินตนาการว่าลูกเกิดมาจะหน้าตาเป็นอย่างไร

แต่ไม่คิดว่า ตอนท้องแปดเดือน นางล้มลงเลือดออกมาก ลูกคลอดก่อนกำหนดและเสียชีวิต หมอบอกว่านางจะไม่มีทางตั้งครรภ์ได้อีก

การไม่มีบุตรเป็นหนึ่งในเจ็ดเหตุที่สามีอาจหย่าภรรยา แต่ตระกูลเซี่ยไม่เพียงไม่หย่า ยังดูแลนางอย่างดี ให้เกียรติที่ควรมีของภรรยาเอก

ตอนนั้นนางรู้สึกซาบซึ้งใจต่อตระกูลเซี่ย

ดังนั้น เมื่อรู้ว่าเซี่ยจิ่งอวี้มีลูกก่อนแต่งงาน นางไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใดๆ

เมื่อเซี่ยจิ่งอวี้เสนอให้เลี้ยงบุตรและธิดาจากภรรยาน้อยทั้งหมดในนามของนาง นางรู้สึกขอบคุณสามีที่ให้นางมีที่ยืนในตระกูลเซี่ย

คิดถึงตรงนี้ อวิ๋นชูแย้มยิ้มเยาะ

นางตายตอนอายุสามสิบสี่ปี ตระกูลเซี่ยมีทายาทมากมาย เรียกได้ว่ากิ่งก้านสมบูรณ์

เด็กเหล่านี้ ล้วนเป็นผู้ที่นางเลี้ยงดูและสั่งสอนด้วยตนเอง นางทุ่มเททั้งกายใจ เหนื่อยยากอย่างที่สุด แผลเป็นบนมือก็เกิดจากการช่วยชีวิตเด็กๆ... นางเป็นคุณหนูจวนแม่ทัพที่เรียนรู้การเป็นภรรยาที่ดี เรียนรู้การรับผิดชอบหน้าที่มารดาใหญ่ ทุ่มเททุกสิ่งที่ทุ่มเทได้ หวังเพียงให้เด็กๆ เติบโตอย่างปลอดภัย สร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล

จริงอยู่ พวกเขาทำได้

แต่หลังจากตระกูลเซี่ยกลายเป็นขุนนางใหญ่ของราชสำนัก กลับหันมาโจมตีตระกูลอวิ๋น

บุตรชายคนโตวางแผนสร้างคดีกบฏให้ตระกูลอวิ๋น

บุตรชายคนรองซ่อนหลักฐานไว้ในจวนตระกูลอวิ๋น

บุตรชายคนที่สามนำยาพิษมามอบให้นางผู้เป็นมารดาใหญ่ด้วยตัวเอง

บุตรชายคนที่สี่ ห้า และคนสุดท้อง... เด็กเหล่านั้นมองดูเฉยๆ ปล่อยให้นางดื่มยาพิษ

น้ำพิษเข้าสู่ท้อง เจ็บปวดถึงกระดูก

นางคิดว่าตัวเองตายแล้ว

แต่กลับมาในปีที่อายุยี่สิบ เซี่ยซื่ออันอยู่ข้างกายนางมาสี่ปีแล้ว

หลังจากเซี่ยซื่ออันถูกบันทึกในนามของนาง นางทุ่มเทความรักความเอาใจใส่มากมาย

หากไม่ใช่เพราะนางวางแผนปูทาง เซี่ยซื่ออันจะมีความสำเร็จในภายหลังได้อย่างไร จะมีโอกาสวางแผนทำร้ายตระกูลอวิ๋นได้อย่างไร

พูดถึงที่สุดแล้ว นางนั่นแหละที่ทำร้ายตระกูลอวิ๋น

อวิ๋นชูกลั้นน้ำตาเอาไว้

การที่ตระกูลอวิ๋นถูกยึดทรัพย์เป็นเรื่องอีกกว่าสิบปีข้างหน้า เมื่อนางได้เกิดใหม่กลับมา ก็จะไม่มีทางให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก

เซี่ยซื่ออันผู้ซึ่งในอนาคตจะสอบได้เป็นที่หนึ่งทั้งสามระดับ ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี และมีอำนาจใหญ่โต บัดนี้ก็เป็นเพียงเด็กอายุสิบสองปีเท่านั้น

ทุกอย่างยังทันการ

อวิ๋นชูจัดระเบียบความคิด ค่อยๆ หลับไป

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง แสงอาทิตย์สีส้มยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ราวกับความฝัน

"นายหญิง ท่านตื่นแล้วหรือ?"

ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว สาวใช้เลิกม่านเดินเข้ามา

"ครึ่งชั่วยามก่อน แม่นมโจวจากข้างกายเหล่าฮูหยินมาบอกว่า ให้นายหญิงไปที่อันโส่วถังเมื่อตื่น"

อวิ๋นชูมองสาวใช้สองคนที่เดินเข้ามา

จากสาวใช้ติดตัวสี่คนที่นางนำมาจากจวนแม่ทัพเข้าตระกูลเซี่ย มีเพียงทิงเฟิงและทิงเสวี่ยที่ยังคงอยู่ข้างกายนาง

ทิงอวี่กลายเป็นอี๋เหนียงอวี่ของเซี่ยจิ่งอวี้ในปีที่นางตั้งครรภ์

ภายหลังทิงซวงถูกคานที่ไหม้พังทับเสียชีวิตในคราวไฟไหม้จวนสกุลเซี่ย เพื่อช่วยชีวิตนาง

อวิ๋นชูมองกระจก ทิงซวงกำลังช่วยนางแต่งหน้า พูดด้วยความกังวล: "นายหญิง เหล่าฮูหยินเรียกท่านคงเป็นเรื่องคุณชายใหญ่ ท่านให้คุณชายใหญ่คุกเข่าที่ศาลบรรพชน ยังไม่ทันครบหนึ่งเค่อ เหล่าฮูหยินก็ให้คุณชายใหญ่ลุกแล้ว คราวนี้คงจะเอาเรื่องแน่"

อวิ๋นชูยิ้มน้อยๆ: "ข้าหิวแล้ว ยกอาหารมาก่อน"

ชาติที่แล้วนาง เพราะไม่มีบุตร จึงรู้สึกผิด เมื่อเหล่าฮูหยินเรียกพบ แม้จะป่วยก็ต้องฝืนไปให้ได้

เกิดใหม่มาแล้ว หากนางยังระมัดระวังเหมือนเดิม คิดถึงแต่ตระกูลเซี่ยเป็นอันดับแรก แล้วจะเกิดใหม่มาทำไม

ทิงซวงรีบให้คนยกอาหารมาเสิร์ฟ

มองดูอาหารเต็มโต๊ะ อวิ๋นชูรู้สึกเจริญอาหารขึ้นมา

หลังกินอิ่มแล้ว นางเปลี่ยนชุด จึงมุ่งหน้าไปอันโส่วถัง

ชาติที่แล้วเหล่าฮูหยินสิ้นอายุขัยอย่างสงบหลังจากเซี่ยซื่ออันเข้ารับตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี ผู้คนมาไว้อาลัยจนธรณีประตูแทบพัง นับว่ารุ่งโรจน์ที่สุด

แต่ตอนนี้ เซี่ยจิ่งอวี้เป็นเพียงขุนนางขั้นห้า เซี่ยซื่ออันเพิ่งอายุสิบสองปี

ตระกูลเซี่ย ยังเป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจในเมืองหลวงเท่านั้น