ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย นายหัวขาปรานีหนูหน่อย

นายหัวขาปรานีหนูหน่อย

นายหัวอารัณย์เคยพยายามหักห้ามใจโดยอ้างว่าเพลงขวัญยังเด็กเกินไปและไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติ แต่สุดท้ายเขากลับพ่ายแพ้ต่อความต้องการและลุ่มหลงในรสชาติของหญ้าอ่อนจนถอนตัวไม่ขึ้น แม้ฝ่ายหญิงจะอ้อนวอนขอความปรานีเพราะร่างกายเริ่มรับไม่ไหว แต่การตอบสนองที่สวนทางกับคำพูดของเธอกลับยิ่งกระตุ้นให้ชายหนุ่มอยากครอบครองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักพอ บทพิสูจน์ความอดทนครั้งนี้จะสิ้นสุดลงที่ตรงไหน เมื่อความปรารถนาอันเร่าร้อนของเขาดูเหมือนจะไม่มีวันจางหายไปง่ายๆ
ตอน
แชร์

ตอน 2

บ้านเดี่ยวยกสูงซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าสวนยางพาราและสวนเงาะนับรวมๆ เกือบจะ 2000 ไร่ เจ้าของบ้านกำลังนั่งจิบกาแฟขณะนั่งอ่านข่าวสารผ่านทางหน้าจอแท็บเล็ต

อารัณย์หรือนายหัวอารัณย์เป็นชายหนุ่มวัย 32 ปี เขาเคยแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน แต่ก็มีความสุขอยู่เพียงแค่ปีกว่า เนื่องจากภรรยาทนอยู่ในสวนที่อยู่ห่างไกลความเจริญไม่ได้ แม้ว่าที่นี่จะอยู่ห่างจากตัวเมื่องไม่ถึง 80 กิโลแต่เธอก็บ่นว่าไกล เธอให้เขาขายทุกอย่างที่นี่ทิ้งแล้วไปใช้ชีวิตที่กรุงเทพ แต่อารัณย์ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะนี่เป็นสมบัติที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็อยู่คนเดียวมาตลอด

การอยู่คนเดียวก็ได้เหงาเท่าไหร่เพราะในแต่ละวันเขามีงานให้ต้องรับผิดชอบทั้งสวนยางพารา สวนเงาะและยังมีโรงงานแปรรูปยางพาราซึ่งนอกจากจะนำน้ำยางในสวนตัวเองมาแปรรูปแล้วก็ยังรับซื้อน้ำยางจากชาวบ้านอีกด้วย

“นายหัวครับวันนี้จะเข้าไปในเมืองไหมครับ” กล้าลูกน้องคนสนิทถามผู้เป็นนายที่วันหยุดมักจะเข้าในเมืองอยู่เป็นประจำ

“อาทิตย์นี้ไม่ไป นายมีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าครับนาย” กล้าตอบแต่ไม่กล้าสบตาเจ้านายและอาการมีพิรุธนี้อารัณย์ก็มองออก

“บอกมาตามตรงว่ามีอะไร นายทำงานกับครอบครัวฉันมาเกือบ 10 ปีทำไมฉันจะดูไม่ออกว่านายกำลังปิดบังอะไรอยู่”

“ถ้าผมบอกนายหัวห้ามดุผมนะ”

“ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว่าใครเป็นเจ้านาย ใครเป็นลูกน้องกันแน่ จะบอกมาดีๆ หรือจะให้ฉันเตะก้นนายก่อน”

“อย่านะครับนายหัว ถึงผมจะตัวเล็กกว่าแต่ผมก็สู้คนนะครับ” กล้าเป็นชายไทยที่รูปร่างสมส่วน แต่ถ้าเทียบกับนายหัวอารัณย์แล้วก็ถือว่าเขาตัวเล็กว่ามากเพราะอีกฝ่ายนั้นสูงถึง 186 ซม.

“งั้นก็พูดมา อย่าให้ฉันต้องหงุดหงิดนะ”

“คุณจีสั่งให้ผมโทรบอกเธอถ้านายหัวจะเข้าไปในเมือง”

“ถึงว่าล่ะ ฉันไปในเมืองทีไรเจอคุณจีที่ร้านกาแฟตลอด ที่แท้ก็มีหนอนบ่อนไส้นี่เอง”

“โธ่ นายหัวอย่าเรียกว่าหนอนบ่อนไส้แบบนั้นสิครับ”

“แล้วจะให้ฉันเรียกว่าอะไร”

“เรียกผมว่ากามเทพ”

“ถุย! กามเทพ เดี๋ยวกามเทพจะได้ไปคุยกับเทพจริงๆ ละมั้ง”

“นายไม่ชอบคุณจีเหรอครับ ผมว่าเธอสวยกว่าทุกคนแถวนี้เลยนะครับ บ้านก็รวย พูดจาก็เพราะแล้วเธอยังชอบนายมากๆ ด้วยนะครับ”

“แต่ฉันไม่ได้ชอบคุณจี พวกนายก็เลิกคิดจะจับคู่ฉันกับคุณจีเลย ถ้าขืนยังเข้ามาวุ่นวายมากฉันจะไปสั่งปุ๋ยเจ้าอื่นและให้พวกนายเข้าไปขนเองดีไหม”

“อย่านะครับนายหัว แบบนั้นพวกผมก็เหนื่อยแย่สิ สั่งปุ๋ยจากบ้านคุณจีต่อเถอะครับ” กล้ารีบร้องห้ามเจ้านายเพราะไม่อยากจะขนปุ๋ยเองให้เหนื่อย เนื่องจากที่ร้านคุณจีรนันท์มีบริการส่งและพวกเขาไม่ต้องช่วยสักนิด

“นายหัวครับ ผมขอถามอีกข้อนะ”

“ว่ามา”

“นายหัวไม่ชอบคุณจีแล้วนายหัวชอบผู้หญิงแบบไหนครับ ผมว่านายหัวเป็นโสดนานเกินไปแล้วนะครับ ผมอยากเห็นนายหัวมีความสุข”

“แล้วทุกวันนี่ฉันทุกข์อยู่หรือไง”

“แหม นายหัวก็รู้ว่าผมหมายถึงเรื่องอะไร”

“ฉันจะชอบแบบไหนมันก็เรื่องของฉันนายไม่ต้องมาอยากรู้หรอก”

“แล้วนายหัวไม่คิดจะหานายหญิงมาอยู่ที่สักคนล่ะครับ” กล้าไม่เคยเห็นนายหัวพาใครมาที่บ้านหลังนี้ตั้งแต่เลิกกับคุณผู้หญิงเมื่อ 4 ปีก่อน

“หามาให้ปวดหัวทำไม ใครจะอยากมาอยู่ในที่แบบนี้”

“แล้วถ้าผู้หญิงเขาอยากมาหา มาอยู่ด้วยล่ะครับนาย”

“ไม่ละ อยู่แบบนี้สบายกว่าเยอะ แล้วนายมานั่งซักฉันอยู่แบบนี้แสดงว่าไม่เข้าเมืองใช่ไหม”

“เข้าสินายหัว ผมนัดกับแฟนว่าจะพากันไปดูหนัง งั้นผมไปก่อนนะนายเดี๋ยวจะมีทันรถลุงจวบ”

ลุงจวบที่กล้าพูดถึงคือเจ้าของรถสองแถวที่จะวิ่งเข้าเมืองวันละ 2 รอบซึ่งถ้าใครพลาดก็ต้องรอวันต่อไปหรือไม่อย่างนั้นก็ต้องขี่จักรยานยนต์ไปเอง

เมื่อกล้าลงไปจากบ้านแล้วอารัณย์ก็เก็บแก้วกาแฟเตรียมจะเดินเข้าบ้านเพราะแดดเริ่มจะแรงขึ้น แต่พอลุกจากเก้าอี้ก็เห็นว่าเขากำลังมีแขกมาเยือน

หลานสาวของยายนวลปรางที่เขามีโอกาสได้เจอในงานศพเมื่อวันก่อนแต่ไม่ได้ทักทายอะไรมากเพราะเธอเอาแต่นั่งร้องไห้จนเขาต้องเป็นคนคอยรับแขกให้

จะว่าไปแล้วเขากับเธอก็ไม่ค่อยเจอกันบ่อยนัก เพราะเธอเข้าไปเรียนที่กรุงเทพ หญิงสาวดูแปลกตาไปมาก จากเด็กตัวเล็กๆ ที่ตามยายมาทำงานบ้านกลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง ร่างกายของเธอดูอวบอิ่ม ยิ่งสวมเสื้อยืดรัดรูปและกางเกงยีนตัวสั้นก็ยิ่งเน้นให้เห็นเอวคอดและสะโพกกลมกลึงอีกทั้งขาก็ยังขาวเรียวน่ามอง นานมากแล้วที่อารัณย์ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบนี้ ผิวขาวขึ้นกว่าเดิมอาจจะเพราะไม่ค่อยได้ออกแดดเหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก พวงแก้มแดงระเรื่อคงเพราะเพิ่งปั่นจักรยานมาเหนื่อย

พอเธอเดินเข้ามาใกล้เขาก็เห็นว่าใบหน้านั้นสวยหวาน โครงหน้ารูปไข่ ริมฝีปากอิ่มสีชมพู คิ้วเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบอีกทั้งขนตาก็งอนงาม ขับดวงตากลมโตนั้นให้ดูน่ามองมากขึ้นจนเขาเผลอจ้องจนเจ้าตัวเดินมาใกล้แล้วยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะนายหัว”

“สวัสดีเพลงขวัญมาหาฉันถึงบ้านมีธุระอะไรหรือเปล่า” นายหัวถามอย่างแปลกใจ

“แน่นอนค่ะและเป็นธุระสำคัญด้วยสิ”

“เข้าไปในบ้านก่อนสิ ตรงนี้แดดมันร้อน” นายหนุ่มเดินนำเข้ามาภายในบ้านแล้วผายมือให้เธอไปนั่งรอที่ห้องรับแขกส่วนตัวเองนั้นเดินเอาแก้วกาแฟมาวางลงอ่างล้างจากก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบน้ำขวดเล็กติดมือไปสองขวด

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย เพลิงแค้นภรรยา ราชวงศ์เป็นเถ้าถ่าน
8.6
ในวันครบรอบการจากไปของลูกชาย ฉันกลับพบสามีอยู่กับชู้รักที่กำลังตั้งครรภ์ในบ้านพักของเรา เขาไม่เพียงส่งการ์ดแต่งงานใหม่มาเย้ย แต่ยังทิ้งคลิปเสียงตราหน้าว่าฉันเป็นผู้หญิงที่มีมลทินจากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ซ้ำร้ายเขายังสารภาพว่าแอบทำให้ฉันเป็นหมันเพื่อหวังสร้างทายาทที่บริสุทธิ์กับหญิงอื่น เขาฝันถึงการสร้างราชวงศ์ที่รุ่งโรจน์ แต่ฉันจะขอบุกไปงานวิวาห์ครั้งนี้เพื่อเผาทำลายทุกอย่างให้กลายเป็นเถ้าถ่านด้วยมือของฉันเอง
หน้าปกนวนิยาย แม่ทูนหัวโคตรเลิศ
8.0
เฉียววานทายาทมหาเศรษฐีผู้ผ่านการฝึกลับจากรัฐบาลล้มเหลวในการหาครอบครัวบุญธรรมถึงสามครั้ง จนกระทั่งตระกูลฮั่วรับเธอไปดูแลพร้อมมอบความรักและทรัพย์สินให้อย่างมหาศาล ท่ามกลางข่าวลือว่าเธอไร้ความสามารถ เฉียววานกลับเผยตัวตนจริงในฐานะศาสตราจารย์อัจฉริยะ บอสใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล และแฮกเกอร์ระดับโลกที่ทุกคนต้องสยบ ขณะที่ความลับถูกเปิดเผย กู้ซือหานหนุ่มทรงอำนาจก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นสามีพร้อมข้อเสนอสุดเย้ายวนใจให้เธอกลับไปสร้างครอบครัวกับเขา
หน้าปกนวนิยาย ใครบอกว่าเป็นเรื่องงดงามโรแมนติก
8.8
ใครบอกว่าเป็นเรื่องงดงามโรแมนติก:ทุกคนต่างพูดว่า ลู่เฉิน ประธานเย็นชาคนนี้รักเพียงเหยียนเจียคนเดียว แต่ในวันครบรอบแต่งงานเจ็ดปี ลู่เฉินถูกวางยา และไปร่วมเตียงกับคนอื่น รอเธอมาถึงที่เกิดเหตุ ภายในห้องเต็มไปด้วยร่องรอยของความรัก บนพื้นกระจัดกระจายไปด้วยชุดชั้นในที่ถูกฉีกขาด ลู่เฉินคุกเข่าตรงหน้าเธอ แทงลงไปบนหน้าอกของตัวเองเจ็ดครั้ง สาบานว่าจะไม่หักหลังเธอตลอดไป ตั้งแต่วันนั้น ลู่เฉินก็พยายามชดเชยทุกอย่างให้อย่างสุดความสามารถ แต่ในใจของเธอรู้ดีว่า พวกเขาไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว จนกระทั่งรูปหนึ่งปรากฏขึ้น เหยียนเจียตัดสินใจจากไปไม่กลับมาอีก เรื่องราวเริ่มต้นจากชีวิตที่ดูเหมือนปกติ แต่แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยรอยร้าวของความสัมพันธ์และความลับที่ถูกซ่อนเอาไว้ ตัวเอกต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ซึ่งทำให้ชีวิตของเธอ/เขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อความจริงค่อย ๆ ถูกเปิดเผย ความไว้ใจถูกทำลาย ความรักกลายเป็นพันธนาการ และความแค้นเริ่มก่อตัวขึ้น ทุกตัวละครต่างมีแรงจูงใจของตนเองที่ผลักดันให้เรื่องราวดำเนินไปสู่จุดแตกหัก ท่ามกลางความขัดแย้ง ตัวเอกต้องเติบโตและเลือกเส้นทางของตนเอง ระหว่างการให้อภัยหรือการล้างแค้น ระหว่างการยึดติดอดีตหรือการเริ่มต้นใหม่ เรื่องราวเต็มไปด้วยการหักมุม การเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ซึ่งค่อย ๆ คลี่คลายไปพร้อมกับแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น ท้ายที่สุด ทุกการตัดสินใจนำไปสู่บทสรุปที่เปลี่ยนชีวิตของทุกคน และสะท้อนถึงพลังของความรัก ความสูญเสีย และการเติบโตภายในจิตใจ
หน้าปกนวนิยาย ท่านประธานหยุดทรมานภรรยา—เธอเป็นตัวท็อปวงการแพทย์แล้ว!
9.0
ตลอดสามปีที่แต่งงานอย่างลับๆ เหอซือชิงทุ่มเทใจให้หลู่เป่ยหลินมาตลอด แต่เขากลับมอบหัวใจให้เพียงคนรักเก่าที่หวนคืนมา เมื่อความเจ็บปวดถึงขีดสุด เธอจึงขอหย่าเพื่ออิสรภาพ ทว่าเขากลับปฏิเสธและพยายามกักขังเธอไว้จนสูญเสียเธอไปในที่สุด เมื่อพบกันอีกครั้ง เธอกลายเป็นศัลยแพทย์ชื่อดังผู้รุ่งโรจน์และลืมเลือนเขาไปจนหมดสิ้น หลู่เป่ยหลินที่โหยหาจึงเริ่มแผนการตื๊อเมียเก่าอย่างเผด็จการเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำรักครั้งนี้ให้กลับมาอีกครั้งโดยไม่ยอมลดละแม้แต่นิดเดียว
หน้าปกนวนิยาย อุบายรักบำเรอมาร
9.5
เมื่อขวัญชีวาถูกชายที่ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสกลับมาเรียกร้องขอรอยยิ้มอย่างหน้าไม่อาย ความอดทนของเธอจึงถึงจุดสิ้นสุด เธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกสมเพชในความไร้จิตสำนึก ทั้งที่สิ่งที่เขาเคยทำกับเธอนั้นเลวร้ายเกินกว่าจะได้รับสิทธิ์แม้เพียงแค่การมองหน้ากันด้วยซ้ำ ท่ามกลางความเจ็บปวดในอดีตที่ยังคงฝังรากลึก เธอต้องเผชิญหน้ากับความกล้าหน้าทนของคนใจร้ายที่พยายามกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งโดยไม่สำนึกถึงความผิดที่ตนเองได้ก่อไว้เลยแม้แต่น้อย