ห้องฮันนีมูนซ่อนกลกล้องวงจรปิด

พิมพ์ชนก POV:

หลังจากเหตุการณ์คืนนั้นที่โรงแรม ทุกอย่างในชีวิตของฉันก็ดูเหมือนจะดีขึ้น

แม่ได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง เงินทองไม่ใช่ปัญหาใหญ่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

ฉันลาออกจากงานจ้างทั่วไป และกลับมาตั้งหน้าตั้งตาหางานประจำที่มั่นคง

ด้วยประสบการณ์ผู้ช่วยพยาบาลและวุฒิการศึกษาที่ฉันพยายามเรียนมาตลอด ฉันได้รับโอกาสที่ดี

ฉันได้งานธุรการที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

บริษัทแห่งนี้มีชื่อเสียงและมั่นคงมาก เงินเดือนก็ดีกว่าที่ฉันเคยได้มาหลายเท่าตัว

ฉันทุ่มเททำงานอย่างหนัก อยากให้ชีวิตมั่นคงเสียที

ฉันทำงานที่นี่มาได้ประมาณหกเดือนแล้ว

ทุกอย่างราบรื่นดี ฉันปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมงานและระบบงานได้เร็ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง เลขานุการของประธานบริษัทประกาศลาออกอย่างกะทันหัน

ตำแหน่งเลขานุการประธานบริษัทเป็นตำแหน่งสำคัญและมีอำนาจมาก

ฉันเองก็ไม่ได้คิดว่าจะได้มีโอกาสใกล้ชิดกับตำแหน่งนั้น

แต่แล้ว ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายบุคคลให้ไปสัมภาษณ์ในตำแหน่งนั้น

ฉันประหลาดใจมาก แต่ก็เตรียมตัวไปอย่างดีที่สุด

วันสัมภาษณ์ ฉันเดินเข้าไปในห้องประชุมใหญ่

ประธานบริษัทนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ

เธอคือคุณหทัย โกศล ผู้หญิงที่ฉันเคยติดต่อด้วยทางโทรศัพท์ในคืนนั้น!

ฉันจำเธอได้ทันที แม้จะเห็นแค่รูปในเว็บไซต์บริษัท

ใบหน้าของเธอสวยคม อายุประมาณสี่สิบ แต่ดูสง่างามและมีอำนาจมาก

หัวใจฉันเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ และไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมา

คุณหทัยมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

เธอพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาด

"สวัสดีค่ะคุณพิมพ์ชนก ดิฉันหทัย ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

ฉันตอบกลับไปอย่างสุภาพ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

"สวัสดีค่ะคุณหทัย ดิฉันพิมพ์ชนกค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ"

ตลอดการสัมภาษณ์ คุณหทัยถามคำถามเกี่ยวกับประสบการณ์และทัศนคติในการทำงานของฉัน

ฉันตอบไปตามความจริงและสิ่งที่ฉันคิด

ฉันพยายามไม่มองไปที่เธอตรงๆ เพราะกลัวว่าเธอจะเห็นแววตาที่หวาดหวั่นของฉัน

หลังจากสัมภาษณ์เสร็จ คุณหทัยบอกว่าจะแจ้งผลให้ทราบภายในหนึ่งสัปดาห์

ฉันเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยความรู้สึกสับสนปนโล่งอก

ฉันภาวนาขอให้เธอไม่จำฉันได้

แต่ลึกๆ แล้ว ฉันก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

สองวันต่อมา ฝ่ายบุคคลโทรมาแจ้งว่าฉันได้งานตำแหน่งเลขานุการประธานบริษัท

ฉันควรจะดีใจ แต่มันกลับมีความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในใจ

วันแรกของการทำงานในตำแหน่งใหม่ คุณหทัยเรียกฉันเข้าไปในห้องทำงานของเธอ

ห้องทำงานของเธอกว้างขวางและทันสมัยมาก

เธอแนะนำให้ฉันรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้อง

"นี่นภดลค่ะ สามีของดิฉันเอง" คุณหทัยยิ้มเล็กน้อย

หัวใจฉันแทบหยุดเต้น

ผู้ชายคนนั้น... คือชายหนุ่มในคืนนั้น!

นภดลดูดีมากในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาหล่อเหลา สุภาพ และมีรอยยิ้มที่อ่อนโยน

แต่ในวินาทีที่เขามองมาที่ฉัน ดวงตาของเราประสานกัน

ฉันเห็นความตกใจและสับสนในแววตาของเขา ไม่ต่างจากฉันเลย

โชคดีที่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา

ฉันพยายามรวบรวมสติทั้งหมดไว้

"สวัสดีค่ะคุณนภดล ดิฉันพิมพ์ชนกค่ะ" ฉันพูดเสียงแผ่วเบา

เขายิ้มตอบกลับมา แต่รอยยิ้มนั้นดูแข็งเกร็งและเหมือนจะพยายามปิดบังบางอย่าง

คุณหทัยดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อย

แต่เธอก็ไม่ได้ซักถามอะไร

เธอยังคงยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อว่า "คุณนภดลก็ทำงานที่นี่ค่ะ แต่จะดูแลโปรเจกต์พิเศษบางอย่าง"

ฉันมองไปที่คุณหทัย

รอยยิ้มของเธอดูเหมือนจะมีความหมายแฝงบางอย่าง

ราวกับว่าเธอรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

ฉันรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง

นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

คุณหทัยจงใจให้ฉันมาเจอกับสามีของเธอ

เธอจงใจให้ฉันมาทำงานในตำแหน่งนี้

ฉันรู้สึกเหมือนถูกจับตาดูตลอดเวลา

หลังจากวันนั้น คุณหทัยก็มักจะสร้างสถานการณ์ให้ฉันกับนภดลได้ใกล้ชิดกัน

บางครั้งก็ให้ฉันเข้าไปรายงานเรื่องงานกับเธอในห้องที่มีนภดลอยู่ด้วย

บางครั้งก็ให้ฉันพาเอกสารไปให้นภดลเซ็นถึงที่ทำงานของเขา

ฉันพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาหรือพูดคุยกับนภดลให้มากที่สุด

แต่เขาก็มักจะยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนเสมอ

รอยยิ้มนั้นทำให้ฉันรู้สึกผิดและสับสนมากขึ้นไปอีก

ฉันไม่รู้ว่านภดลรู้เรื่องคืนนั้นมากน้อยแค่ไหน

แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าเขาก็คงตกเป็นเหยื่อ ไม่ต่างจากฉัน

ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อแม่ ตอนนี้เพิ่มความรู้สึกผิดต่อนภดลเข้าไปอีกคน

ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหทัยต้องการอะไรจากเรื่องทั้งหมดนี้

แต่ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่บิดเบี้ยวจากตัวเธอ

เธอเหมือนนางพญาที่สง่างาม แต่จิตใจของเธอกลับโหดเหี้ยมและชอบควบคุม

ฉันต้องอดทนไว้

ต้องทำงานที่นี่ให้ดีที่สุด เพื่อแม่ของฉัน

และเพื่อรักษาสถานะของตัวเองไว้

ฉันไม่รู้เลยว่าเกมส์ที่คุณหทัยกำลังเล่นอยู่มันคืออะไร

แต่ฉันสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

และฉันก็ไม่รู้เลยว่า ฉันจะรับมือกับมันได้นานแค่ไหน

กระทั่งวันหนึ่ง คุณหทัยเรียกฉันเข้าไปในห้องทำงานของเธอ

"พิมพ์ชนกคะ ดิฉันมีงานสำคัญที่จะต้องให้คุณไปดูแล" เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่

"อะไรคะคุณหทัย" ฉันถามด้วยเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด

"ดิฉันอยากให้คุณไปดูงานที่ต่างจังหวัดสักสองสามวันค่ะ เป็นโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ใหม่ที่เรากำลังจะพัฒนา" เธอพูดพลางยิ้มบางๆ

ฉันพยักหน้า รับทราบ

"ขอให้คุณช่วยเตรียมตัวให้พร้อมเดินทางพรุ่งนี้นะคะ"

ฉันตอบรับด้วยความกระตือรือร้น

"อ้อ... แล้วคุณนภดลก็จะไปกับคุณด้วยนะคะ เขาจะไปช่วยดูในส่วนของดีไซน์" คุณหทัยพูดเสริมขึ้นมาอย่างเนิบๆ

คำพูดนั้นทำให้ฉันชาวาบไปทั้งตัว

ฉันมองไปที่คุณหทัย ใบหน้าของเธอยังคงยิ้มแย้ม

แต่แววตาของเธอ... มันเต็มไปด้วยบางสิ่งบางอย่างที่น่าขนลุก

ฉันรู้สึกเหมือนถูกผลักเข้าสู่กับดักอีกครั้ง

และครั้งนี้ ฉันไม่รู้เลยว่าฉันจะหนีรอดไปได้อย่างไร