ได้โปรดเอากับพ่อของเราที
ตอน 1
ได้โปรดเอากับพ่อเราที
ตอน ถ้าไม่มีแม่เราตายแน่ๆ
ณ.โรงเรียนอินเตอร์แห่งนึงในย่านใจกลางกรุง
มองตรงไปข้างหน้าเห็นน้ำพุใสพุ่งเลยสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า ละอองน้ำฝอยๆทอแสงแดดระยิบระยับเป็นสายรุ้งหลากสี
ผีเสื้อเกาะกุมพุ่มดอกไม้ที่กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว ยอดหญ้าในสนามกว้างปลิดปลิวไหวด้วยสายลมเย็นที่โชยแรง
นกน้อยหลายตัวบินพริ้วลงจากฟ้ามาจับบนกิ่งไม้ข้างตึกเรียน พวกมันส่งเสียงร้องคุยกันเจื้อยแจ้วไพเราะเพราะพริ้งเสนาะหู
มองผ่านหน้าต่างเข้าไปเห็นเด็กชายหญิงสามคนกำลังนั่งเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ด้วยกันสามพี่น้อง
ตรงข้ามโต๊ะเป็นคุณครูสาวสวยที่กำลังนั่งไขว่ห้างกอดอกตัวเอง หล่อนกำลังเพ่งมองเด็กๆ
เจนคนพี่สาวนั่งขวาสุด นีโอน้องชายคนรองนั่งซ้ายสุด ส่วนจานีสน้องสาวสุดท้องนั่งตรงกลางเอาสองมือเกาะขอบโต๊ะ
ใบหน้าสลอนของเด็กทั้งสามคนบ่งบอกเลยว่ากำลังมีปัญหาใหญ่ ทั้งหมดตัวแข็งเกร็งหายใจฟึดฟัดราวกับมีอะไรยัดแน่นอยู่ในอก
เจนกำหมัดไว้แน่นจนมือสั่น จานีสใช้มือจิกขอบโต๊ะจนเป็นรอยเล็บยาว ริมฝีปากนีโอสั่นขมุบขบิบราวกับคันยิบๆ เหมือนเขาอยากจะพูดจะพ่นอะไรออกมา
อะแฮ่ม! คุณครูตุ๊กตากระแอมไอแต่พองาม หล่อนกำลังส่งสัญญาณให้เด็กๆรู้ว่านี่มันเป็นเวลาพักเที่ยงและเป็นเวลาพักผ่อนของเธอเอง
"เอาเลยนีโอ" เจนหันมาบอกน้องชายแล้วยักคิ้วข้างเดียวให้จานีสน้องสาวคนสุดท้องต่อ
"คำว่าวีรบุรุษยังน้อยไปถ้าจะใช้กับคุณพ่อของผมน่ะนะ ผมหมายถึงคำนั้นเลย" เด็กชายป.2เอ่ยออกมาทั้งยังชูไม้ทำมือประกอบท่าทาง
"ใช่แล้วค่ะครู พ่อหนูเป็นสุภาพบุรุษที่อบอุ่นที่สุด" พี่สาวคนโตรีบเสริมน้องชาย
เห้อออ! ครูตุ๊กตาถอนหายใจแรง ใบหน้าเจื่อนๆของเธอบ่งบอกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เด็กทั้งสามมาจีบเธอให้กับคุณพ่อ
"พ่อหนูสายเปย์ ครูอยากได้ของเล่นอะไรพ่อซื้อห้ายหมด" จานิส น้องวัยอนุบาลพล่ามด้วยสำเนียงแปลกๆ ทั้งยังส่งสายตาวิงวอนแบบวิ๊งค์ ๆ ใส่ใบหน้าเรียวสวยของคุณครู
"วันก่อนครับครู คุณพ่อเห็นคนโดนนักเลงมาหาเรื่อง" เสียงแจ๋วๆของนีโอรุกคีบต่อ
"แล้ววว" ครูตุ๊กตาเอ่ยถามอย่างใคร่รู้
"พ่อผมชกพวกมันเลย สามรุมหนึ่งยังไหว" โนโอพล่าม
"ปุ้ง! ๆ ๆ พ่อผมชกมัน เตะมันครับครู มวลมัดกล้ามโตๆส่งพลังทั้งหมดไปยังใบหน้าของหัวหน้าพวกมัน" นีโอชกกำปั้นใส่อากาศด้วยหน้าตาที่ขึงขังเสียเหลือเกิน
"แล้วมันก็มาอีกสองคนค่ะครู มันมาช่วยเพื่อนมัน" เจนเสริมต่อ
"มันชักมีดออกมาด้วยครับ ทั้งสองคนเลย" นีโอพล่ามแบบไม่ปล่อยให้ครูสาวพักหายใจ
"แล้วเป็นไง พ่อเจ็บไหม" ครูตุ๊กตาถามอย่างลุ้นระทึก
"โนว ๆ ๆ พ่อผมตีลังกากลับหลังสามตลบ มันวิ่งตามมา พ่อผมถีบคนนึงกระเด็นใส่ถังขยะ" นีโอเอ่ย
"โครมมม" จานีสพากย์เสียงจนน้ำลายกระเซ็นออกจากปาก นีโอสูดหายใจลึกก่อนจะโม้ต่อ
"ตุ๊บตั่บ ๆ มันแทงเข้ามา พ่อผมหักข้อมือแล้วทุ่มคนสุดท้ายลงไปกองงงง"
เรื่องราวมันชักจะแปลกๆเหมือนในหนังแปลงร่างที่พวกเขาและเธอดูเมื่อคืน กระนั้นคุณครูคนสวยก็ยังตั้งใจฟังอยู่
ปั้งงงง! มือน้อยๆของจานีสฟาดลงบนโต๊ะ ครูสาวถึงกับสะดุ้งโหยง
"ใช่แย้ว" เสียงเด็กอนุบาล
อื้อ! ครูเงยหน้าขึ้น
หือ! ครูก้มหน้าลง
"พวกมันหนีอย่างหมาเลยค่ะครู" เจนสรุป
"ใช่ครับครู พ่อผมน่ะสุภาพบุรุษตัวพ่อเลย ช่วยคนๆนั้นไว้ได้เลย" นีโอจบเรื่อง
"แล้ว แล้วตกลงคุณครูจะเดทกับพ่อหนูได้ยังคะ" จานีสเงยหน้าสูง ก่อนจะยิงเสียงใสแจ๋วถาม
"เอ่อ คือครู คือ ครูยังไม่อยากมีแฟน" ครูตุ๊กตาตอบ
"ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้เป็นแฟนกันนี่คะ เราแค่อยากให้ครูเจอของดี" เจนกล่าวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มที่มุมปาก
"นะครับ นะ แค่ไปเดทกับพ่อผมเอง" นีโอพูดแล้วก็คอตกคอพับ เหงื่อของเขาแตกพลั่กเหมือนกับใช้พลังงานในการโม้ไปเยอะมาก
"นะคะคุณครูคนจ๋วย หนูจะไม่มายุ่งอีกเลย" จานีสเกาะขอบโต๊ะ เธอเอาหน้ากลมๆลงมาวางแนบหลังมือตัวเองแล้วยิงสายตาอ้อนวอนแบบสุดขีด
"ก็ได้ ๆ วันเสาร์นะ แค่ดื่มกาแฟ อ่อ แล้วก็ไม่อยู่แบบสองต่อสอง โอเคไหม" คุณครูใจอ่อนจนได้ ไม่รู้ว่าเธอตอบปัดๆไปหรือว่าหิวข้าวจนท้องกิ่ว
เย้! ๆ ๆ ฮ่า! ๆ ๆ เด็กสามคนกระโจนลงจากเก้าอี้แล้วเกาะกอดกันกระโดดโลดเต้นสุดเหวี่ยง
ราวกับฝนตกในทะเลทรายจนชุ่มฉ่ำก็ไม่ปาน หรือเทียบได้ว่าสวรรค์มาโปรดแบบเห็นๆ
ตุ๊บ! ๆ ๆ ๆ เด็กสามคนวิ่งออกไปฉลองความสำเร็จกันด้วยไอศรีมแท่ง ทิ้งคุณครูสาวสวยนั่งงงอยู่คนเดียว
หลังจากที่โดนตื้อมานานเป็นแรมเดือน
ฉันจะได้เจอกับพ่อของพวกเด็กๆแล้วจริงๆ หรือ?
คุณอาจจะชอบ
