วิวาห์รักสวมรอยแค้น

บทที่1.น้ำตาหยดสุดท้าย

เสียงสะอื้นดังท่ามกลางความเงียบ น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบน้ำ เจ็บไปทั้งตัวยังไม่เท่าหัวใจที่แหลกละเอียด ความรักของตนเองไม่มีค่าเท่ากับผู้หญิงคนใหม่ ชีวิตสมรสอับปางลงในเวลาแค่ห้าปี ยี่หวาพยายามทนทุกอย่าง แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพื่อประคับประคองชีวิตสมรสนี้ไว้ให้นานที่สุด เธอห่วงลูกที่กำลังโตวันโตคืน ห่วงว่าเขาจะตกที่นั่งลำบาก ไม่มีใครเหลียวแลหากสิ้นตนเองปกป้อง

อือ...

มือผอมบางยกปาดคราบน้ำตา พยายามอดทนอีกครั้ง วันนี้ยังไม่ดีขึ้น ในอนาคตสักวันปกป้องจะต้องรู้ว่าเธอภักดีกับเขาแค่ไหน แต่...เธอนั่นแหละจะทนได้อีกกี่วัน ในเมื่อสามีของเธอ ขยันเหลือเกินที่จะพา ‘ผู้หญิงใหม่’ เข้ามาย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอ

ไฟจากด้านนอก ทอแสงลอดรอยแยกของผ้าม่าน ทำให้ยี่หวาพอจะคลำทางเดินกลับไปที่ห้องพักตัวเองได้ เธอแอบออกมาร้องไห้ด้านนอก เพราะไม่อยากให้บุตรชายได้ยิน ปกปักย่างเข้าสามขวบครึ่ง ความจริงควรเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว แต่เพราะบิดาไม่ใส่ใจ และพยายามบีบบังคับให้ยี่หวายอม ‘หย่า’ เขาตัดรายจ่ายจนยี่หวาไม่มีสตางค์พาบุตรชายไปโรงเรียน เธอพยายามอดทน ยังไงเสียพออายุตามกำหนดอาจจะเอ่ยปากขอสตางค์จากมารดาตนเอง พาปกปักไปเข้าโรงเรียน เป็นเพราะเธอคิดสั้นๆ ยอมลาออกจากงานมาเลี้ยงลูกเอง ตอนนั้นปกป้องยังรักและเมตตาเธออยู่ เขาไม่เคยเหลวไหล จนกระทั่ง...ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิต ฉันทา เอกกมล บุตรสาวเศรษฐีที่มาติดต่องานราชการ บังเอิญเจอกับนักพัฒนาหนุ่ม แต่เขาดันมีพันธะเสียแล้ว

แรกๆ ยี่หวาก็ไม่ได้คิดระแวง เนื่องจากสามีของเธอและฉันทา ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยครั้ง

จนเริ่มมีคนเตือน เธอเลยจับสังเกต ความจริงที่ได้รู้ ทำเอายี่หวาเข่าอ่อน มันสายเกินไปแล้ว ปกป้องถลำไปทั้งตัว เขาหันมาคาดคั้นเธอ และพยายามขอแยกทาง ซึ่งยี่หวายังไม่ยินยอม

“แม่ควรทำยังไงดี?” พยายามกลั้นสะอื้นไว้แล้ว แต่เมื่อมองหน้าลูก รอยน้ำตาในหน่วยตาก็รื้นขึ้นมาอีก กระบอกเธอร้อนผ่าว น้ำตาทำท่าจะหยด ยี่หวายกปลายนิ้วเกลี่ยรอยน้ำตาใต้เปลือกตา ก่อนจะลูบศีรษะของบุตรชายเบาๆ เสียงครางงึมงำของปกปัก ยี่หวาเลยชักมือกลับ เอนตัวลงนอน พยายามข่มใจปิดเปลือกตา แต่ร้อนรุ่มเกินกว่าจะทนได้

เสียงสามีตะโกนใส่หน้าตอนบ่าย เขาฉุนเฉียวเมื่อมาถึงบ้าน หลังจากด่าเธอจนสาแก่ใจ ก็หุนหันออกไปด้านนอก ยี่หวารู้ดี ปกป้องไปที่ไหน เธอตามสืบมาระยะหนึ่งแล้ว จนกระทั่งเจอ ‘รังรัก’ ของเขาทั้งสองคน ผู้ชายแสนดีคนเดิม ตายจากเธอไปแล้ว เหลือทิ้งไว้แค่ผู้ชายแสนเลวที่ย่ำยีเธอทั้งตัวและใจ

คำสัญญาในวันที่รับเธอมาดูแลเขาลืมหมดสิ้นแล้วสินะ

คำมั่นที่รับปากแม่ของเธอไว้ ก็คงไม่ต่างกัน

มือที่วางไว้เหนือเนินหน้าผากหนักอึ้ง อนาคตที่ควรสดใสดับแสงลง หากไม่ติดบุตรชาย ยี่หวาไม่เสียดายชีวิตตัวเองเลย เธอทนแบกรับความปวดร้าวแบบนี้ไม่ไหวแล้วล่ะ หัวใจเธอกลัดหนองเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม

“เฮ้อ”

เสียงถอนใจดังแผ่วๆ ดวงตามองฝ้าเพดานและพยายามหาทางออกให้ตัวเอง เธอควรอดทนให้มากๆ พยายามไม่สนใจท่าทีคุกคามของสามี อย่างน้อยเธอก็มาแบบถูกต้อง เธอมีทะเบียนสมรสเป็นพยาน

สมัยนี้ผู้คนมีจริยธรรมในใจน้อยลงเรื่อยๆ เรื่องศีลธรรมค่อยๆ หายไปจากหัวใจคน สังคมเริ่มเสื่อมถอย คนแก่งแย่งกันจนกลายเป็นเรื่องปกติ ยอมก้มหัวให้กับวัตถุ ยกย่องคนที่อำนาจบารมี หาใช่นิสัยหรือความดีงาม

ไม่มีใครพูดตำหนิต่อหน้าฉันทาตรงๆ เพราะหล่อน...รวย

อย่างมากก็แค่นินทาลับหลัง ซึ่งฉันทาไม่แคร์อยู่แล้ว

บุตรสาวคนเดียวของผู้นำชุมชนระดับอำเภอ เป็นนายทุนที่แม้แต่ข้าราชการระดับสูงยังต้องนอบน้อมเวลาอยู่ต่อหน้าเสี่ยปรีชา ชายผู้นี้มีธุรกิจสีเทาที่สร้างรายได้มหาศาล แถมเกี่ยวโยงกับคนระดับบริหารเกือบทุกตำแหน่ง ผลประโยชน์แบบนั้นจะมีคนใดกล้าปฏิเสธล่ะ กลิ่นเงินหอมหวานจนยอมปล่อยวางศักดิ์ศรี

“ฉันเกลียดเธอ ฉันอยากแช่งให้เธอตายโหง ตายห่า...แต่”

ไม่เคยมีใครตายเพราะถูกแช่งชักหักกระดูก ยี่หวารู้ดีอยู่แก่ใจ เธอเสียอีกที่จะตายก่อน เพราะบ่มเพาะความตรอมตรมไว้ในใจนับแต่วันแรกที่รู้เรื่องบัดสีที่ฉันทากับสามีสร้างไว้