วางใจเถอะมารดาเป็นคนดีแล้ว

อาหวังข้ารับใช้คนสนิทของหยางอ๋อง นึกถึงใบหน้างามแต่จิตใจดำของพระชายา มันช่างสวนทางกันยิ่งนัก บังคับเด็กแฝดกินข้าวหมาได้ลงคอ สตรีนางนั้นสมควรได้แล้ว

จวนหยางอ๋องในวันนี้ยามบ่าย ข้ารับใช้ต่างยางกรายเข้ามาในเรือนใหญ่ ทำให้หลี่ซินพลันมองอย่างตกใจ

"พระชายายังไม่ตาย" คนพวกนั้นเห็นหลี่ซินเสวยอาหาร ทำให้ตกใจไม่น้อย

"ข้าจะตายได้อย่างไรเล่า แค่เป็นลมสลบไปหนึ่งวันเต็ม"

"พวกเจ้าไสหัวไปให้หมด" อีอีไล่คนพวกนั้นออกไป แทนเจ้านาย

หลี่ซินถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ หยางอ๋องคิดว่านางโดนยาพิษตายไปแล้วกระมัง ถึงได้ส่งคนพวกนั้นมาเก็บศพนาง มืองามที่จับตะเกียบอยู่ถึงกับสั่นระลึกเลยทันที

ค่ำคืนนั้นในค่ายทหารในเมืองจิน สาวงามเต้นรำรอบกองไฟ หยางอ๋องยกจอกสุราเข้าปาก อาหวังได้รับพิราบสื่อสารจากเมืองชิง มอบให้หยางอ๋อง

ทันทีที่คลี่ดูกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาหยางอ๋องพลันมีประกายไฟออกมา

สารเลวนัก นางยังไม่ตาย!!!

บรรยากาศยามเช้าในฤดูหนาวช่างหนาวเสียจริง เปลือกตางามพลันขยับขึ้นมา เห็นอีอียืนข้างโต๊ะเตี้ย มีอ่างสำริดทองคำวางด้านบน

"พระชายาล้างหน้าเพคะ" แม้อีอีจะไม่มีจมูกแต่ยามที่สาวใช้ยิ้มพลันมีลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำให้ดูน่ารักเสียจริง

น้ำเย็นจัดในฤดูหนาวทำให้หลี่ซินพลันสดใสกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้างเล็กน้อย จากนั้นให้อีอีนำชุดที่จะสวมใส่ในวันนี้ออกมา หลี่ซินมองชุดในตู้ไม้ มีแต่สีสันฉูดฉาด คือสีแดงเป็นหลัก

ดูท่าหลี่ซินคนเดิมคงจะชอบสีแดงมากกระมัง สายตาของหลี่ซินมองไปทางชุดสีชมพูอ่อนลายดอกอวี้หลัน

"เอาชุดนี้แล้วกัน"

"เพคะ ปกติพระชายาสวมแต่สีแดงแทบทุกวัน ยามนี้จะสวมผ้าสีอ่อน ๆ"

"อย่าพูดมาก"

หลังจากแต่งกายเสร็จแล้ว หลี่ซินนั่งแต่งหน้า มองคันฉ่องสีเหลืองทอง นางทาแป้งหอมอ่อน ๆ ไม่หนาเตอะเหมือนเมื่อก่อน อีกทั้งทาชาดไร้สีหรือสีขาวให้ริมฝีปากอวบอิ่ม

"พระชายาไม่แต่งหน้าเข้มเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"อีอีมองพระชายาแล้วคลี่ยิ้ม

"ข้าอยากเดินชมรอบจวนอ๋อง"

"เพคะ"

ในความทรงจำของหลี่ซินนั้น นางไม่ค่อยสนอะไรนักในจวนอ๋อง นางสนเพียงการได้กลั่นแกล้งเด็กแฝดสองคนนั้น หลี่ซินอยากจะเจอเด็กสองคนนั้นจริง ๆ

ยามนี้อีอีพาเจ้านายมาที่ท้ายจวน หลี่ซินปรายตามองเห็นเด็กแฝดสองคน ชายหญิงเล่นตุ๊กตาปั้นที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นางรีบย่างกรายเข้าไปดู

เด็กสองคนนั้นหน้าตาน่ารัก น่าชังมาก พอพวกเขาเห็นหลี่ซินถึงกับทิ้งตุ๊กตาไม้ เด็กผู้ชายยืนขวางหลี่ซินไว้

"ท่านแม่อย่าทำร้ายพวกข้าเลย" เสี่ยวเปาเอ่ยขึ้นด้วยความหวาดกลัว เสี่ยวเปยหลบข้างหลังพี่ชายฝาแฝด

หลี่ซินพลันยิ้มให้เด็กน้อยทั้งสอง มืองามกำลังจะลูบหัวเสี่ยวเปา

"พระชายาจะทำอันใด" แม่นมจางรีบวิ่งมาทันทีพร้อมทิ้งชามขนมที่นำมาจากโรงครัว คาดไม่ถึงว่านางไปโรงครัวครู่เดียวพระชายาจะหาเรื่องเด็กสองคนนี้เสียแล้ว

หลี่ซินรีบชักมืองามกลับมาทันที นางยังไม่ทันได้สัมผัสแม้กระทั้งปลายผมของเด็กน้อย แม่นมจางโอบกอดท่านหญิงน้อย ท่านชายน้อยไว้ ตามคำสั่งหยางอ๋อง แม่นมจางดูแลสองคนนี้เท่าชีวิต เหตุใดสตรีนางนี้ถึงฟื้นขึ้นมาได้ พ่อบ้านจางลงมือหนักแล้วแท้ ๆ

หลี่ซินรับรู้ได้ถึงสายตาไม่เป็นมิตรมองมาที่นางอย่างรังเกียจ ดูท่าหลี่ซินคนเดิมวีรกรรมจะเยอะเหลือเกิน

"ข้าไม่ได้ทำอะไรพวกเขาเลย" หลี่ซินมองแม่นมจาง แม่นมจางไม่มีทางเชื่อเป็นอันขาด