บ่วงร้ายพันธนาการรักจิ้งจอกบรรพกาล

“ คุณหนูเจ้าคะคุณหนู”

“ ชู่ว..เสี่ยวชิง เหตุใดเจ้าถึงชอบโวยวายเสียงดังนัก ป่านนี้สมุนไพรของข้าคงจะวิ่งหนีไปหมดแล้ว เพราะเจ้าคนเดียวเลย”

ฟางเซียนที่กำลังเดินหาเก็บสมุนไพรและผลไม้ป่าเพื่อนำมาทำยาสมุนไพร ได้ตำหนิสาวใช้ตนเองเล็กน้อย เมื่อถูกเสียงของสาวใช้รบกวนตลอดทาง

“ คุณหนูก็พูดไปเรื่อยนะเจ้าคะ พวกมันก็เป็นแค่สมุนไพรพวกมันจะมีขาวิ่งหนีคุณหนูได้อย่างไรเจ้าคะ”

“ สมุนไพรก็มีชีวิตเหมือนกัน เจ้าอย่าได้ดูถูกพวกมันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกมันจะช่วยชีวิตคนได้อย่างไร”

“ คุณหนูอย่ามาโกหกข้าเลยเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าคุณหนูอาจจะอยู่ในป่าเขานานมากจนเกินไป จนลืมว่าตัวเองเป็นใคร”

“ เสี่ยวชิง เหตุใดเจ้าถึงพูดมากนัก ข้าไม่มีวันลืมว่าข้าเป็นใคร”

“ ไม่ลืมก็ดีแล้วเจ้าค่ะ พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะคุณหนู ป่านนี้ฮูหยินรองคงจะชะเง้อมองหาคุณหนูแล้ว”

เสี่ยวชิงกังวลว่าฮูหยินรองจะออกมายืนรอที่หน้าบ้านจนต้องลมหนาวล้มป่วยเหมือนครั้งที่แล้วมาอีก

“ ข้ารู้…เสี่ยวชิงเจ้าดูนั่น”

เท้าเล็กของฟางเซียนกำลังจะเดินผ่านลำธารเหมือนทุกครั้งแต่ครั้งนี้นางกลับพบคนหนึ่งนอนสลบอยู่ริมแม่น้ำมีบาดแผลเต็มตัวไปหมด

“ นั่นคนหรือศพเจ้าคะ ข้าว่าเขาจะต้องตายแล้วแน่เจ้าค่ะนอนขึ้นอืดขนาดนั้น”

“ เจ้านี่ปากเสียจริงเชียว รีบมาดูเร็วเข้า”

ฟางเซียนใช้นิ้วอังจมูกเพื่อสัมผัสลมหายใจของชายที่นอนนิ่งอยู่ เมื่อนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบานางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“ ยังไม่ตายอีกหรือเจ้าคะ”

“ โชคดีที่ยังไม่ตาย”

ฟางเซียนมองหยกประดับเอวของชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ คงจะรำรวยอยู่บ้างช่วยไปก็คุ้มเสียอยู่บ้าง

“ สภาพเหมือนขอทานเช่นท่านคงจะมีฐานะไม่น้อย หยกน้ำดีล้ำค่ายิ่งนัก”

“ คุณหนูเจ้าคะ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงพึมพำของคุณหนูเสี่ยวชิงก็รู้สึกเป็นกังวลกลัวคุณหนูของตนเองจะเสียสติไปซะก่อน เมื่อเห็นคนไข้แล้วคิดอยากจะลองยาอีก

“ มาเถอะเสี่ยวชิง ข้าเห็นว่ามีกระท่อมพักล่าสัตว์อยู่แถวนี้พวกเราจะรักษาแผลให้เขาที่นั่นกัน”

“ แต่ว่า…”

เมื่อคิดถึงฮูหยินรองที่คอยคุณหนูกลับบ้านอย่างใจจดใจจ่อเสี่ยวชิงก็ยิ่งลังเล กลังว่าจะทำให้ฮูหยินรองกังวลเกินกว่าเหตุ

“ หากเจ้ายังกังวลเจ้าก็กลับไปก่อนแล้วเจ้าค่อยมาช่วยข้า”

“ เจ้าค่ะ แล้วข้าจะรีบมา”

เสี่ยวชิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ เร็วนักเด็กคนนี้”

เมื่อมาถึงฟางเซียนก็จัดที่นอนให้เขาเป็นเสื่อเก่าที่ยังพอใช้งานได้ ‘ ตามมีตามเกิดไปก่อนก็แล้วกัน รอดชีวิตได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว’

“ บาดแผลที่ร้ายแรงขนาดนี้ราวกับตั้งใจจะฆ่าท่าน ท่านเป็นใครกันแน่ หากท่านเป็นคนไม่ดีข้ารักษาท่านได้ ท่านก็ต้องตายด้วยยาพิษของข้าได้เหมือนกัน หึ”

สองมือคล่องแคล่วทำแผลให้กับชายหนุ่มพร้อมกับบ่นพึมพำ นางต้มยาและป้อนยาให้เขาด้วยความทุลักทุเลจนเสร็จ

“ เหนื่อยมาก หากท่านเนรคุณข้าในวันหน้าล่ะก็ ข้าจะทำให้ท่านรู้ซึ่งถึงความโหดร้ายที่คิดไม่ถึงเชียวล่ะ”

ฟางเซียนยืนยิ้มด้วยความพอใจเพราะนางไม่คิดที่จะช่วยใครฟรีอยู่แล้ว ทุกอย่างที่นางทำต้องได้รับผลตอบแทนมากกว่าที่ลงมือทำ

“ คุณหนูเจ้าค่ะ ข้ามาแล้ว”

“ เหตุใดเจ้าถึงมาช้านัก ข้าจัดการทุกอย่างเสร็จหมดแล้วกลับกันเถอะ”

“ แล้วเขาล่ะเจ้าคะ”

“ พรุ่งนี้เจ้าก็มาใส่ยาให้เขาก็แล้วกัน คืนนี้ก็ปล่อยให้นอนที่นี่ไปก่อนถ้าไม่ถูกหมาป่ากินก็ถือว่ารอด”

“ ไหงถึงเป็นข้าอีกแล้วล่ะเจ้าคะ ข้าไม่ได้อยากช่วยเขาสักหน่อย”

เสี่ยวชิงบ่นอุบอิบเมื่อจะได้ทำเรื่องที่ไม่อยากทำ เรื่องช่วยคนนางไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

“ พรุ่งนี้ข้าจะเขียนตำรา หรือเจ้าจะอยู่ช่วยข้าเขียน”

“ ไม่ๆๆเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าว่างอยู่พอดีข้าอยากจะใส่ยาให้เขาอยู่พอดี ข้ารับรอบได้เลยว่าเขาจะต้องหายในเร็ววันเป็นแน่”

เสี่ยวชิงรีบปฏิเสธทันควันเมื่อนึกถึงการเขียนตำราตำรับยาที่น่าเบื่อของคุณหนู

“ เปลี่ยนท่าทีเร็วนัก เจ้าเล่ห์นักเชียว”

ฟางเซียนยิ้มเมื่อท่าทีของเสี่ยวชิงน่าเอ็นดูยิ่งนัก

หลายวันต่อมาชายหนุ่มตื่นขึ้นก็ตกใจมาก ไม่นึกว่าตนเองจะรอดชีวิตจากคมดาบมาได้

“ ท่านตื่นแล้วหรือ”

“ เป็นเจ้าที่ช่วยข้า”

ชายหนุ่มมองเสี่ยวชิงที่จัดวางอาหารหอมกรุ่นที่ดูก็รู้ว่ายังร้อนอยู่เขาก็นึกคิดว่าเป็นนางที่ช่วยเหลือตนเอง