วางใจเถอะมารดาเป็นคนดีแล้ว

"พระชายา โปรดเมตตา ท่านหญิงกับท่านชายด้วยเพคะ ที่ผ่านมาท่านโกรธจนให้พวกเขาต้องกินข้าวหมาถึงกับล้มป่วย" แม่นมจางคับแค้นใจเอ่ยทั้งน้ำตา ยามนี้แม่นมจางถึงกับคุกเข่าให้กับหลี่ซิน

"แม่นมจางลุกขึ้นเถอะ ข้าเห็นอาภรณ์ของเด็กพวกนี้ขาดนัก ข้าอยากจะให้คนตัดให้พวกเขาใหม่ เจ้าพาเด็กพวกนี้ไปหาพ่อบ้านจาง นำเบี้ยออกไปสองก้อนตัดชุดพวกนี้ให้เด็กสองคนนี้"

แม่นมจางแทบจะไม่เชื่อหู พระชายาเป็นคนโมโหร้าย เพียงแค่เห็นลูกเลี้ยงนางจะลงมือทันที หรือว่าการป่วยของนางจะทำให้นางสมองเสื่อม

"อึ้งอยู่ทำไมเล่า ไปสิ พระชายามีเมตตาขนาดนี้" อีอีเอ่ยแทนเจ้านาย ในใจข้ารับใช้ก็สงสัยเช่นกัน เหตุใดเจ้านายถึงใจดีกับเด็กสองคนนั้นยิ่งนัก

หลี่ซินมุ่งหน้ากลับมาที่เรือนใหญ่ ในสมองของนางคิดว่า หลี่ซินคนเดิมร้ายกาจจนเด็กแฝดทั้งสองคนหวาดกลัวมากจริง ๆ

นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป นางจะชดเชยความผิดทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม โดยการเป็นคนดี อีกทั้งนางยังไม่อยากโดนหยางอ๋องสังหาร

"พระชายา เหตุใดท่านต้องเมตตาสองคนนั้น" อีอีเอ่ยถามเจ้านายหลังรินน้ำชาเสร็จ หลี่ซินมองจอกน้ำชาที่มีกลิ่นชาหอมลอยขึ้นมา แล้วปรายตามองสาวใช้

"ข้าเพียงอยากเป็นคนดี ในเมื่อแต่งเข้ามาจวนอ๋องแล้ว ลูกของหยางอ๋องก็เหมือนกับลูกข้า แม้หยางอ๋องจะไม่รักข้าก็ตาม"

อีอีเข้าใจถึงหัวอกเจ้านาย นับแต่หยางอ๋องแต่งงานด้วย ในคืนเข้าหอหยางอ๋องเลือกที่จะทิ้งพระชายาให้โดดเดี่ยวเพียงลำพังหลายเดือนมานี้ พระชายาจึงทำร้ายเด็ก ๆ พอหายป่วยกลับกลายเป็นคนละคน จากคนใจร้อนเป็นคนใจเย็นขึ้นมาทันที

"ต่อไปนี้ ข้าจะปฏิบัติธรรมช่วงเย็น เจ้าไม่ต้องมารับใช้ข้า อีกอย่าง บอกแม่นมด้วยให้เด็กสองคนนั้นไปเรียนสำนักศึกษาได้ ข้าอนุญาต"

ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สั่งเด็กแฝดห้ามออกจากจวนไปเรียน ช่างน่าสงสารนัก หลี่ซินคนนี้ ทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กตาดำ ๆ

หลี่ซินมองอีอีออกจากเรือนแล้วปิดประตู ข่าวใหญ่ของจวนอ๋องคงไม่พ้นพระชายาตัดชุดให้ท่านหญิง ท่านชาย อีกทั้งอนุญาตให้กลับไปเรียนที่สำนักศึกษาได้ ทักคนในจวนต่างตกใจไม่น้อย

นางรึจะเป็นคนมีน้ำใจ เป็นไปมิได้เป็นอันขาด แม้แต่หยางอ๋องที่ได้รับพิราบสื่อสารอ่านข้อความเขายังตกใจ ใบหน้าหยางอ๋องครุ่นคิด สตรีนางนี้ต้องมีความบางอย่างที่เขามิรู้แน่นอน

"อาหวัง ส่งองครักษ์ไปสอดแนมที่จวนอ๋อง ข้าอยากรู้ สตรีนางนั้นคิดทำการอันใด" คนอย่างนางรึจะคิดดีกับคนอื่นไม่มีทาง...

สองวันผ่านไปแม่นมจางพาสองแฝดเข้ามาในเรือนใหญ่ หลี่ซินมองเด็กแฝด เสี่ยวเปากับเสี่ยวเปย แต่งกายชุดสำนักศึกษาหลวง

"เอาล่ะ แม่นมจางไปส่งพวกเขาที่สำนักศึกษาหลวงเถอะ รถม้าข้าให้คนจัดเตรียมไว้แล้ว" แม่นมจางไม่อยากจะเชื่อหู หญิงอารมณ์ร้ายผู้นี้ เป็นนางมารหรือเป็นเทพธิดา ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ

"ยังไม่ขอบคุณข้าอีก" หลี่ซินมองเด็กสองคน พวกเขาหันไปมองหน้าแม่นมจาง ด้านแม่นมจางพยักให้ทั้งสองคน

"ขอบคุณพระชายา" เด็กทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเบาหวิวด้วยความหวาดกลัว

หลี่ซินพลันถอนหายใจ

"ไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าเป็นคนดีแล้ว ต่อไปเรียกข้าว่าท่านแม่ ไม่ต้องเรียกพระชายาแล้ว" หลี่ซินเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ

แม่นมจางและเด็กสองคนต่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เด็กทั้งสองคนไม่พูดอันใด หลี่ซินสั่งให้แม่นมจางพาเด็กไปได้ เพราะทั้งสองคนคงตั้งใช้เวลาสักระยะหนึ่ง อีกทั้งหกเดือนผ่านมา เจ้าของร่างเดิมทำร้ายจิตใจเด็ก ๆ สารพัดอย่าง จะให้พวกเขาเชื่อใจนางคงจะยาก หลี่ซินได้แต่ถอนหายใจ

เพียงเวลาไม่กี่วันทำให้คนมองหลี่ซินใหม่ ทุกคนให้ความเคารพนาง ยามที่นางย่างกรายไปทางไหนของจวน

ได้ยินมาว่า สาวใช้โรงซักผ้าในจวนอ๋อง บิดาของนางป่วยหนัก หลี่ซินมอบเบี้ยให้ไปรักษา หยางอ๋องทราบข่าวจากองครักษ์เงา ที่เขาให้จับตาดูหลี่ซิน

"นางเสแสร้งต่างหาก"

"จับตาดูนางไว้"

ยามนี้หลี่ซินนั่งในเรือนอย่างสบายใจ ใกล้จะพลบค่ำแล้ว เด็กแฝดคงจะเลิกเรียนแล้วกระมัง

"อีอี เจ้าออกไปซื้อน้ำตาลปั้นมาสองอัน"