หนีรักพระชายาตัวร้าย

เสียงคอ

"อาการป่วยมาเร็ว ดูหนัก แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ กินยาแก้หวัดสักสองสามชุดให้ขับเหงื่อระบายความเย็นออกก็หาย"

ตรวจชีพจรเสร็จ หมอเฒ่าก็สรุปออกมา

ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิที่อากาศยังหนาวเย็น เป็นช่วงที่คนเป็นไข้หวัดกันมาก ในกล่องยาของเขาจึงเตรียมยาที่ปรุงสำเร็จไว้แล้วหลายชุด

"ข้าจะจ่ายให้ก่อนสามชุด หนึ่งชุดกินสองมื้อ หลังอาหารเช้าเย็น รวมค่ารักษาทั้งหมด..."

ซ่งอิงรีบบีบชายเสื้อแน่น หัวใจเต้นเร็วขึ้น ดวงตากลมโตจ้องหมอด้วยความตึงเครียด ขออย่าเกินห้าตำลึงเลยนะ ขออย่า ขออย่า ขออย่า!!!

"ร้อยสิบเหวิน ในนั้นเป็นค่ารักษาห้าสิบเหวิน ยาสามชุด ชุดละยี่สิบเหวิน"

ร้อยสิบเหวิน...

ก็คือร้อยสิบเหรียญทองแดงสินะ? หนึ่งตำลึงเท่ากับหนึ่งพันเหรียญทองแดง

นางมีห้าตำลึง...

ลมหายใจที่แขวนอยู่กลางใจของซ่งอิง ถึงได้คลายลงทันที

นางรีบบอกหมอ "เดี๋ยวข้าไปหยิบเงินให้"

เงินห้าตำลึงของเจ้าของร่างเดิม มีทั้งเศษเงินตะลึงและเหรียญทองแดง เจ้าของร่างเดิมใส่ไว้ในถุงหอมใบเล็ก แล้วเย็บถุงหอมไว้กับเสื้อชั้นใน

ซ่งอิงเดินไปหยิบเหรียญทองแดงที่ห้องข้าง ๆ

เฉิงม่อเข้ามาตอนที่หมอเฒ่ากำลังจ่ายยา ยืนอยู่ตรงประตู พอตอนนี้ซ่งอิงไปหยิบเงิน เขาก็ก้าวเข้ามาทันที รับยาสมุนไพรจากมือหมอเฒ่า "พี่ชายเผย ข้าจะไปต้มยาให้!"

เผยเหิงตกตะลึงมองเฉิงม่อ "เจ้ามาอีกแล้วทำไม?"

เฉิงม่อยังคิดไม่ออกว่าควรจะบอกพี่เผยอย่างไรเรื่องที่พี่สะใภ้รู้จักกับเฝิงหยงจือ จึงเอ่ยเพียงว่า "ข้ามาขอบคุณบุญคุณช่วยชีวิตของพี่"

พูดจบ ก็คว้ายาเดินไปต้มยาที่ครัวในลานบ้าน

เผยเหิง: ???

ซ่งอิงหยิบเหรียญทองแดงมาร้อยสิบเหรียญ ส่งให้หมออย่างยิ้มแย้ม "วันนี้ลำบากท่านมาไกล"

นางจ่ายเงินอย่างกระตือรือร้น ยิ้มก็ยังยิ้มสดใส หมอรับเงิน ยิ้มถามว่า "จะให้จ่ายยาแก้คอเจ็บให้ด้วยไหม?"

เป็นคำพูดล้อเล่น

ซ่งอิงรู้สึกเขินขึ้นมาทันที

เมื่อกี้นางแกล้งไอแรงไปหน่อย จนตอนนี้คอยังรู้สึกไม่ค่อยดี ต้องกระแอมเป็นพัก ๆ

นางรีบบอก "ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง ดื่มน้ำสักหน่อยก็หายแล้ว"

หมอยิ้มและหิ้วกล่องยาเดินจากไป

ซ่งอิงส่งหมอออกไปจนพ้นหมู่บ้าน

ตอนหมออยู่ที่นี่ เผยเหิงไม่ได้ถามอะไร พอซ่งอิงกลับเข้ามา เผยเหิงก็ถามด้วยความสงสัย "คอเจ้าเป็นอะไร?"

ซ่งอิงไม่อยากให้ปัญหาที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้กลายเป็นระเบิดของนาง

ครุ่นคิดสักครู่ ก็พูดความจริงผสมเรื่องโกหกออกไป

"...วันนี้ที่หน้าร้านยา เจอคุณชายเฝิงในเมือง ก็คือคุณชายเฝิงที่รวยมากนั่นแหละ เขาจะให้ข้ารับผ้าแพรไหม ข้าไม่กล้าไปยุ่งกับเขา ก็กลัวว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ เลยแกล้งทำเป็นติดไอจากเจ้า ทำให้เขาตกใจวิ่งหนีไป"

"เฝิงหยงจือ?" เผยเหิงประหลาดใจมาก "เจ้ารู้จักเขาได้อย่างไร?"

ซ่งอิงเม้มปากบ่นพึมพำ "จะเรียกว่ารู้จักก็ไม่เชิง ก่อนหน้านี้ข้าไปในเมืองเพื่อหางานหาเงิน เคยเจอเขาหลายครั้ง สามสี่ครั้งได้ เขาทักข้า แต่ข้าไม่กล้าตอบ"

เผยเหิงมองภรรยาคนนี้ของตนอย่างนิ่งเงียบ

การแต่งงานระหว่างเขากับซ่งอิง ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่พอใจอยู่แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนั้นเขาเป็นซื่อจื่อแห่งจวนโหวติ้งอัน ส่วนซ่งอิงเป็นเพียงคุณหนูบุตรีนอกสมรสของจวนโป๋ผิงหยาง

แค่นิสัยของซ่งอิงเอง เขาเคยเห็นในงานเลี้ยงหลายครั้ง เป็นพวกประจบสอพลอคนสูง เหยียบย่ำคนต่ำ วิธีการก็งุ่มง่ามแต่ก็หลงตัวเอง

แต่ตอนที่เขารู้ว่าภรรยาของเขาถูกกำหนดเป็นซ่งอิงนั้น ก็สายเกินไปแล้ว ทั้งสองตระกูลตกลงวันแต่งงานเรียบร้อย

เขาเป็นคนสุดท้ายที่รู้

วันที่เขาแต่งงานกับซ่งอิงนั้นเอง เขาก็ถูกขับออกจากจวนโหวติ้งอัน

การอยู่ร่วมกันจริง ๆ ก็คือสองเดือนตั้งแต่ออกจากจวนโหวจนถึงตอนนี้ เขาไม่คิดว่าซ่งอิงเป็นคนที่ประพฤติตัวอยู่ในกรอบ

ซ่งอิงถูกเผยเหิงจ้องจนรู้สึกผิด แสร้งทำเป็นดุดัน "เจ้ามองข้าแบบนั้นทำไม? อย่าบอกนะว่าเจ้าจะสงสัยข้าสวมหมวกเขียวให้เจ้า? เจ้าสมองมีปัญหารึไง ถ้าข้าจะสวมหมวกเขียวให้เจ้า ข้าจะเรียกหมอมารักษาเจ้าทำไม! เจ้ารู้ไหมว่าจากที่นี่เดินไปในเมืองแล้วเดินกลับมามันไกลแค่ไหน!"

พูดมาถึงตรงนี้ ซ่งอิงเริ่มเสียศูนย์จริง ๆ แล้ว

นาง นักศึกษามหาวิทยาลัยร่างกายอ่อนแอ ตอนนี้ควรจะอยู่ในหอพักดูซีรีส์กินหม่าล่าทั่งอยู่ต่างหาก!

ทั้งชาตินี้ไม่เคยเดินมากเท่าวันนี้

รู้สึกฝ่าเท้าจะพองแล้ว!

ขอบตาแดง ๆ เอียงหน้าจ้องเผยเหิง "เจ้านี่ไม่มีน้ำใจจริง ๆ!"

พูดจบ ก็สะบัดหน้าออกไป

เผยเหิงกลับเหม่อลอยไปสักครู่

ตอนนี้ซ่งอิงด่าเขาก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เมื่อก่อนด่าเขาว่าไร้สมรรถภาพทำให้นางต้องลำบาก เป็นไอ้ขยะไร้ประโยชน์

ตอนนี้กลับด่าเขาว่าไม่มีน้ำใจ?

เผยเหิงไม่ยอม!

เขามีน้ำใจมากแล้ว ก็เพราะมีน้ำใจมากเกินไป รู้สึกว่าซ่งอิงต้องลำบากเพราะเขา เขาจึงให้เงินที่หามาได้กับซ่งอิงทั้งหมด

ก่อนหน้านี้ซ่งอิงไม่ให้เขากินทั้งมื้อกลางวันและมื้อเช้า ให้เขากินวันละมื้อเดียว!

...

ออกจากห้องมา ซ่งอิงยืนอยู่ใต้ชายคา ปาดน้ำตา

อืออือ~

ไม่อยากทะลุนิยายเลย อยากกลับไปเป็นคนทำงานในมหาวิทยาลัย

เฮ้อ~

กลับก็กลับไม่ได้แล้ว เผยเหิงยังเริ่มสงสัยอีก นางต้องอยู่ที่นี่และทำตัวให้ดี พยายามไม่ทำให้ท่านไท่จื่อในอนาคตขุ่นเคือง

อูว้า~

ชีวิตช่างขมขื่น!

ซ่งอิงพับแขนเสื้อขึ้น พุ่งไปที่ครัว

พอเข้าไปก็ตกใจ

"เจ้าทำอะไรอยู่?" มองเฉิงม่อที่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าเตา ซ่งอิงตกใจและสงสัย "เจ้ามาบ้านข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?"

นางเคยเจอคนนี้ ชื่อเฉิงม่อ เป็นเพื่อนร่วมงานของเผยเหิง ในต้นฉบับนิยายก็คือเขานี่แหละที่หาหมอมารักษาเฉิงม่อ

เฉิงม่อทำหน้าตาย "ข้ามาต้มยาให้พี่ชายเผย"

ซ่งอิง: ???

"พี่เผยของเจ้ารู้ไหม?"

เฉิงม่อมองซ่งอิงอย่างระแวง กลัวว่าซ่งอิงจะไล่เขาออกไป "รู้สิ! พี่ชายเผยให้ข้ามา! เขาบอกให้ข้าต้มยา!"

ซ่งอิง: ...

ไม่เข้าใจ

แต่เคารพ

ซ่งอิงไม่ถามต่อ หันไปหาของกิน

โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมเป็นคนไม่ยอมให้ตัวเองลำบาก ถึงจะจน ๆ แต่ก็ยังซื้อแป้งซื้อน้ำมันหมูไว้

ตักแป้งมาสองชาม ซ่งอิงนวดแป้งและรีดเป็นเส้นบะหมี่

เฉิงม่อยังคงจ้องนางอย่างระแวง กลัวว่านางจะใส่ยาพิษในแป้ง วางยาพิษพี่ชายเผยจนตาย

ยาสมุนไพรชุดหนึ่งต้มอยู่กว่าหนึ่งเค่อ เฉิงม่อตักทั้งสมุนไพรและน้ำยาออกมาใส่ในกะละมัง แล้วเทน้ำยาลงในชามตามขอบกะละมัง เหลือแต่สมุนไพรในกะละมัง เก็บไว้ต้มครั้งที่สอง

ทำเสร็จหมดแล้ว เฉิงม่อก็ยังไม่ไป

คิดสักครู่ ก็ยกชามยาขึ้นจิบเล็กน้อย เผื่อมียาพิษ เขาขอลองก่อน

ซ่งอิง: ???

มองจนหางตากระตุก

เคยเห็นคนแอบกินอาหาร ไม่เคยเห็นคนแอบกินยา!

เฉิงม่อจิบเล็กน้อย วางชามยาลง เช็ดปาก แล้วยังคงยืนอยู่ในครัว

เขาจะไม่ไป!

เผื่อเขาออกไปสักพัก พี่สะใภ้วางยาพิษพี่ชายเผย!

ดังนั้น

ซ่งอิงนวดแป้ง เขาล้างหม้อ ซ่งอิงรีดเส้นบะหมี่ เขาต้มน้ำ ซ่งอิงต้มบะหมี่ เขาก่อไฟ ซ่งอิงใช้น้ำมันหมูและหัวไชเท้าแห้งผัดเป็นน้ำราด เขา... อึ้กกก กลืนน้ำลายลงไปคำหนึ่ง

ยืดคอชะโงกหน้ามองในหม้อ มองในหม้อแล้วก็มองซ่งอิง "พี่สะใภ้ หอมจังเลย!"

เผยเหิงประคองร่างที่ป่วย พยายามลงจากเตียงในห้อง เดินมาถึงครัว เพิ่งมาถึงประตูก็ได้ยินประโยคนี้พอดี