จิตวิญญาณข้าถูกผนึก

“อ่อนหัด！”

เย่อู๋หมิงตะโกนขึ้นมาอย่างเย็นชา ใบไม้สีเขียวที่แทงเข้ามาเหล่านั้นโดนพลังสีม่วงอันแรงกล้าที่ปล่อยออกมาจากตัวของเขาสลายไป！

หมอกที่อยู่รอบ ๆ จางหายไป เวลานี้หญิงสาวได้หนีไปจนไร้ร่องรอยแล้ว

ชายคนนั้นหรี่ตาลง เขายกมือขึ้นมาลูบคอของตัวเอง ลูกประคำเรืองแสงที่เขาใช้รักษาบาดแผลถูกหญิงสาวคนเมื่อกี้นี้กระชากไป！

ลูกประคำเรืองแสง เป็นตัวยาที่เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการค้นหามันมา ซึ่งในแผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้มันหาได้ยากมาก

แม้ว่าต่อไปจะมีโอกาสหาเจออีกลูก แต่เกรงว่าบาดแผลที่ตัวของเขา อาจจะถูกวิญญาณปีศาจทำร้ายอย่างไม่สามารถเยี่ยวยาได้.....

ที่ฝ่ามือของเขาเหมือนยังสัมผัสได้ถึงผิวเนียนละเอียดของหญิงสาวคนนั้นอยู่

ไหนจะแววตาที่ดูเฉลียวฉลาด และมีไหวพริบคู่นั้นอีก แน่นอนว่าไม่รอดพ้นสายตาของเย่อู๋หมิงไปได้

เยี่ยม หญิงสาวผู้กล้าหาญหนึ่งในหมู่ชาวเทอร์แรน！

“ฝ่าบาท！ กระหม่อมมาช้าไป ต้องขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ！”

ลมแรง ๆ พัดผ่านมา คนสองคนปรากฏตัวขึ้นที่ริมบ่อน้ำพุ พวกเขากำลังนั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง ท่าทีดูเคารพนอบน้อม

เย่อู๋หมิงลุกขึ้นมาจากบ่อน้ำพุ สะบัดมือออกไป ผ้าแพรสีดำสวมลงที่ร่างกายของเขา ไอน้ำบนผมสีดำระเหยไปในชั่วพริบตา

เขายืนเอามือไพล่หลัง มองไปไกล ๆ แล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “การดูแลที่ไม่มีประสิทธิภาพเช่นนี้ จำเป็นต้องได้รับการลงโทษ ดวงตาแห่งพายุ หรือดินแดนแห่งธารน้ำแข็ง เลือกมาอย่างใดอย่างหนึ่ง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองอย่างเหยาเฟิง และอั้นหลินก็ถึงกับเหงื่อออกที่หลังจนเย็นยะเยือกไปหมด

ดวงตาแห่งพายุ และดินแดนแห่งธารน้ำแข็ง เป็นนรกสองขุมใหญ่ ๆ ในดินแดนแห่งยมโลก ซึ่งหากเผลอก้าวเข้าไปในนั้น โอกาสที่จะรอดมีเพียงน้อยนิด！

“กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องกราบทูลฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ หลังจากที่ฝ่าบาททรงฟังแล้ว...... ได้โปรดอภัยโทษให้กับกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เหยาเฟิงก้มศีรษะลง เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“ว่ามา”

เหยาเฟิงรีบพูดขึ้นว่า “กระหม่อมไปสืบมาได้แล้วว่า ในหุบเขาผานหลงแห่งนี้มีสัตว์ในตำนานกำลังจะมาจุติ ซึ่งยาลูกกลอนปีศาจของสัตว์ในตำนานสามารถบรรเทาอาการบาดเจ็บของฝ่าบาทได้พ่ะย่ะค่ะ”

ลูกตาสีเข้มของเย่อู๋หมิงดูขึงขังขึ้นเล็กน้อย “สัตว์ในตำนานมาจุติงั้นหรือ？”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ สัตว์ในตำนานจะจุติ รังสีของมันรุนแรงมาก ทำเอาสั่นสะเทือนไปทั่วโลกเลยทีเดียว ตอนนี้ชาวเทอร์แรนจำนวนไม่น้อยเดินทางไปหุบเขาผานหลง เพื่อช่วงชิงสัตว์ในตำนาน กระหม่อมสามารถไปถึงก่อนพวกเทอร์แรน แล้วเอายาลูกกลอนปีศาจของสัตว์ในตำนานมาได้พ่ะย่ะค่ะ！”

ทันใดนั้นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นก็แวบขึ้นมาในหัวสมองของเย่อู๋หมิง

ไม่รู้ว่า หญิงสาวเทอร์แรนคนนี้จะไปดึงดูดสัตว์ร้ายในตำนานหรือไม่？

หากหญิงสาวคนนั้นไปที่หุบเขาผานหลง เช่นนั้นเขาก็จะเอายาลูกกลอนปีศาจของสัตว์ในตำนานมาก่อน จากนั้นค่อยบดขยี้กระดูกของนางจนแหลกเป็นผุยผง ถือซะว่าเป็นการชำระแค้นที่นางเอาลูกประคำเรืองแสงของเขาไป！

หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มรูปงามก็กระตุกมุมปาก แล้วแสงสีม่วงอันน่าสะพรึงกลัวก็แวบขึ้นมาจากดวงตาที่ดำมืดของเขา “สัตว์ในตำนานตัวนี้ ข้าจะไปค้นหาเอง”

“ฝ่าบาท ！” เหยาเฟิง และอั้นหลินตกใจเล็กน้อย “แต่ ฝ่าบาท บาดแผลของพระองค์.....”

“แผลของข้าสามารถระงับเอาไว้ได้ชั่วคราว ไม่เป็นอะไรหรอก” เย่อู๋หมิงพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าสองคน แยกกันไปค้นหาที่อยู่ของหานยวนต่อเถิด”

“ไม่ลงโทษให้ถึงตาย แต่ละเว้นการลงโทษไม่ได้ หลังจากเรื่องนี้จบลงแล้ว พวกเจ้าก็ยังต้องรับการลงโทษอยู่ดี”

เมื่อเหยาเฟิงและอั้นหลินได้ยินเช่นนี้ เขาก็รู้สึกโล่งอกขึ้นเล็กน้อย แค่ฝ่าบาทไม่ตำหนิพวกเขาอีกก็พอ！

……

ขณะนี้อวิ๋นหลานไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกผู้มีอำนาจคนหนึ่งคอยจับตาดูอยู่

นางวิ่งอยู่ในป่าทึบที่มองไม่เห็นท้องฟ้าและดวงอาทิตย์อยู่นาน สุดท้ายเมื่อนางแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ นางถึงได้หยุดพักชั่วคราว แล้วก็ทำการจัดการกับความทรงจำที่วุ่นวายในสมองของตัวเองก่อน

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทำให้นางได้รู้ว่า โลกที่แตกต่างคนละภพนี้มีชื่อเรียกว่าทวีปฟ้ากว้าง ซึ่งจะแบ่งออกเป็นดินแดนแห่งฟ้าสีคราม และดินแดนแห่งยมโลก

สถานที่ที่นางอยู่ในตอนนี้ คือหุบเขาผานหลงซึ่งตั้งอยู่ในดินแดนแห่งฟ้าสีคราม

ในดินแดนแห่งฟ้าสีครามมีหลายประเทศ และมีกองกำลังเป็นของตัวเอง ซึ่งเจ้าของร่างเดิมคือหญิงสาวคนหนึ่งในจวนเทพเจ้าแห่งสงครามของแขวงหลีอัน

ผู้คนในโลกนี้จะเคารพคนที่แข็งแกร่ง แล้วถือเอาการผู้บำเพ็ญวิชาเป็นหลักการในการดำรงชีวิต ซึ่งพลังจิตสามารถส่งออกมาจากรากของจิตวิญญาณบริเวณท้องน้อย พลังจิตและรากของจิตวิญญาณจะอยู่รวมกัน

ผู้ฝึกฝนส่วนใหญ่จะมีรากจิตวิญญาณเพียงรากเดียว ซึ่งในชีวิตนี้จะสามารถฝึกพลังจิตวิญญาณได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

แต่สิ่งที่เจ้าของร่างเดิมมี กลับเป็นรากจิตวิญญาณคู่ที่หาได้ยากในโลกนี้

เจ้าของร่างเดิมใช้ชีวิตอยู่บนความคาดหวังของผู้คน นางได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นปรมาจารย์จิตวิญญาณระดับสองเมื่ออายุสิบสองปี แล้วก็ได้ขึ้นเป็นปรมาจารย์จิตวิญญาณระดับสามเมื่ออายุสิบสามปี เท่ากับว่าปีละหนึ่งระดับ นับว่าเป็นความเร็วที่น่าอัศจรรย์ใจอย่างมาก

หลังจากได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นปรมาจารย์จิตวิญญาณระดับสาม จู่ ๆ เจ้าของร่างเดิมก็ไม่สามารถรวมพลังจิตขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน ทำให้จากที่เป็นคนอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้จนผู้คนรอบข้างอิจฉา กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ผู้คนต่างก็พากันดูหมิ่น

แม้แต่การแต่งงานที่เจ้าของร่างเดิมได้ตัดสินใจเอาไว้ตั้งนานแล้ว นางก็ต้องถูกอันหรูเยี่ยนที่เป็นว่าที่คู่หมั้นของนางถอนหมั้นไปเพราะสาเหตุนี้

ส่วนเสิ่นยู่เหยา นางคือลูกสาวผู้ลากมากดีของตระกูลเสิ่นแห่งแขวงหลีอัน นางเป็นสหายคนสนิทที่คุยกับเจ้าของร่างเดิมได้ทุกเรื่อง

มีอยู่คืนหนึ่ง เจ้าของร่างเดิมได้รับเชิญจากเสิ่นยู่เหยาให้ไปที่หุบเขาผานหลง เพื่อไปหาสมุนไพรวิเศษที่สามารถใช้ในการรวมพลังจิต

แต่ก่อนที่จะทันได้หาสมุนไพรพบ เจ้าของร่างเดิมก็ดันมาถูกสหายคนสนิททำร้ายอย่างไร้มนุษยธรรมซะก่อน

รากจิตวิญญาณถูกขุดไป อีกทั้งยังถูกเตะลงหน้าผา

เพราะเหตุนี้ เจ้าของร่างเดิมจึงตายไปด้วยความโกรธแค้น จากนั้นนางก็เข้ามาสิงในร่างของเจ้าของร่างเดิม และได้กลับเกิดใหม่อีกครั้ง——