ฉันไม่มีทางยอมแพ้

หลังจากที่ต้วนเหมียนเหมียนตอบสนองขึ้นมาได้ก็รู้สึกเย็นเสียวสันหลัง เธอล้มลงบนโซฟาอย่างแรงอีกครั้ง “อ๊ะ เจ็บขาจังเลย ！”

ปฏิกิริยาแรกของคุณต้วนไม่ใช่จะโกรธ แต่กลับมองต้วนชิงฉืออย่างรู้สึกผิด “ชิงฉือ น้องของเธอยังเด็กอยู่ อย่าไปเอาเป็นเอาตายอะไรกับเธอเลยนะ...”

ช่วงนี้เธอได้ยินคำพูดนี้จนเบื่อแล้ว

“แน่นอนอยู่แล้วหล่ะค่ะ โดนหมากัดแล้วคงไม่แว้งกัดหมาหรอกค่ะ เพราะการจะทำอะไรหมานั้นก็ต้องดูเจ้าของมันด้วยจริงไหมคะ？”

ต้วนชิงฉือยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อยแล้วหันหลังเดินออกไปอย่างสง่างาม

สามคนที่โดนด่านั้นมีสีหน้าที่ดูแย่มากเลยทีเดียว

คนขับรถมารออยู่ที่หน้าประตูมานานแล้ว แล้วไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นข้างใน พอเห็นต้วนชิงฉือเดินออกมาก็ไม่แม้แต่จะทักทายใด ๆ ตั้งแต่ต้วนเหมียนเหมียนกลับมา คนรับใช้ในบ้านจะไปมีใครเห็นความสำคัญของลูกเลี้ยงกันหล่ะ？

ต้วนชิงฉือไม่แม้แต่จะมองเขาและเดินออกไปข้างนอกโดยตรง

คนขับรถร้อนใจขึ้นมาทันที “คุณชิงฉือครับ คุณท่านให้ผมไปส่งคุณครับ”

“ไม่ต้องหรอก จากนี้ไปฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลต้วนอีก！”

เธอตอบกลับไปอย่างเย็นชา จากนั้นก็เรียกแท็กซี่ไปที่พิกัดที่คุณต้วนส่งมาให้

มันเป็นหมู่บ้านในชนบทที่ค่อนข้างธุรกันดาร

ต้วนชิงฉือตามหาถึงบ้านพ่อแม้แท้ ๆ ของเธอ

บ้านนั้นดูเก่ามาก และมีเสียงร้องไห้ดังออกมาจากข้างใน

ต้วนชิงฉือก้าวเข้าไปก็เห็นว่าในบ้านนั้นมีคนมากมาย

ผู้ชายที่แต่งตัวหรูหราและสะอาดสะอ้านมาพร้อมกับบอดี้การ์ด มันตัดกันกับคู่สามีภรรยาชาวนาที่กำลังร้องไห้อย่างมากทีเดียว

ตอนที่ต้วนชิงฉือรู้สึกอึ้งไปนั้น ผู้ชายที่ใส่สูทคนนั้นเห็นเธอแล้วก็ตาแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะเข้าไปกอดเธอไว้

“ลูก ใช่ลูกจริง ๆ ด้วย ！ ลูกยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ！” ทั้ง ๆ ที่เป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่และบึกบึน แต่เสียงนั้นกลับสั่นเครือด้วยความตื้นตันใจ

ต้วนชิงฉือรู้สึกสับสนไปหมด

ทำไมผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ถึงเรียกเธอแบบนี้กัน？

คู่สามีภรรยาชาวนาเงยหน้ามองต้วนชิงฉือ แววตาคู่นั้นก็แดงก่ำเช่นกัน ต้วนชิงฉืออดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาว่า “พ่อคะ แม่คะ นี่มันยังไงกันแน่คะ？”

“ชิงฉือ เธอไม่ใช่ลูกของเรา” พ่อชาวนาถอนหายใจ “ต้วนเหมียนเหมียนเป็นลูกของตระกูลต้วนจริง ๆ แต่เธอนั้นไม่ใช่ลูกของเรา ลูกของเรานั้นตายตั้งแต่ในครรภ์แล้ว ผู้ชายคนนี้ต่างหาก... ที่เป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอหน่ะ”

ต้วนชิงฉือมองผู้ชายที่สวมชุดสูท ใบหน้าของเขาดูคล้ายคลึงกับเธอจริง ๆ

ผู้ชายคนนั้นหยิบผลตรวจดีเอ็นเอออกมา “ชิงฉือ พ่อบังเอิญเห็นลูกที่โรงพยาบาลและรู้สึกว่าลูกดูคุ้นเคยมาก ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่พอได้ยินว่าตระกูลต้วนเจอลูกสาวแท้ ๆ แล้ว พ่อก็คิดว่าเราอาจจะสลับลูกกัน ดังนั้นเลยหาทางตรวจดีเอ็นเอกับลูก ลูกลองดูนะ ลูกเป็นลูกสาวของพ่อจริง ๆ ！”

ต้วนชิงฉือเปิดดูและพบว่ามันคือเรื่องจริง ！

จริง ๆ แล้วไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอ แค่ยืนข้างกันก็มองออกแล้วว่าพวกเขาเป็นญาติกัน

ต้วนชิงฉือนิ่งเงียบและไม่ได้พูดอะไร

เรื่องนี้สำหรับเธอแล้วเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดมากเลย

เธอคิดว่าเธอเจอครอบครัวที่แท้จริงแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะพลิกโผแบบนี้

“ชิงฉือ พ่อรู้ว่าลูกคงรู้สึกแย่มาก แต่เรื่องมันเป็นแบบนี้จริง ๆ ตอนนั้นเราสามครอบครัวคลอดลูกที่โรงพยาบาลเดียวกัน ความผิดพลาดของพยาบาลทำให้เด็กทั้งสามคนสลับตัวกัน ลูกของสามีภรรยาชาวนาคู่นี้โดนเอามาให้เรา เธอโดนเอาไปให้ตระกูลต้วน ส่วนต้วนเหมียนเหมียนนั้นก็โดนเอามาให้สามีภรรยาชาวนาหน่ะ”

“พ่อกับแม่ของลูกนั้นคิดมาตลอดว่าลูกตายแล้วตอนคลอด” ผู้ชายคนนั้นอธิบายอย่างจริงจัง “ลูกไม่รู้หรอกว่าเรื่องนี้ทำให้เกิดปมในใจของแม่ลูกมากขนาดไหน ตอนนี้เธอกำลังรอลูกอยู่ที่โรงแรมแหน่ะ ！”

แววตาของผู้ชายคนนั้นดูกระตือรือร้นมาก ทำให้ต้วนชิงฉือรู้สึกใจเต้นขึ้นมาพลางพยักหน้าเบา ๆ และมองไปทางสามีภรรยาชาวนาคู่นั้น

ผู้ชายคนนั้นพูดว่า “เรื่องในตอนนั้นเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดจริง ๆ พวกเขาเองก็เป็นเหยื่อเช่นกัน พ่อจะชดใช้ให้พวกเขาเอง”

“เราไม่ต้องการค่าชดเชยอะไรหรอกครับ แค่รู้ความจริงก็พอแล้ว” ลุงชาวนาส่ายหัว

ตอนนี้เขาคิดว่าอยู่กันสองคนก็ดี แต่ค่อนข้างรู้สึกเจ็บใจกับท่าทางของลูก ถึงแม้ว่าเขากับภรรยาจะยากจน แต่ก็ทำทุกอย่างเพื่อต้วนเหมียนเหมียนมาโดยตลอด แต่ไม่คิดว่าพอเธอได้เจอพ่อแม่แท้ ๆ แล้วจะไม่รับโทรศัพท์ของพวกเขาอีกเลย

“พวกคุณรีบกลับไปเถอะ คกว่าจะครอบครัวได้กลับมารวมตัวกันทั้งที อย่ามัวมาเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย” ลุงชาวนาพูดพลางออกไปส่งพวกเขาที่ประตู

ต้วนชิงฉือกับผู้ชายคนนั้นขึ้นรถสุดหรูไป

ซึ่งเป็นรถโรลส์ รอยซ์

อืม ดูเหมือนว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอจะรวยมากจริง ๆ

ผู้ชายคนนั้นมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ชิงฉือ พ่อชื่อเฉียวเหยียนเฟยนะ จากนี้ไปถ้าลูกต้องการอะไรบอกพ่อได้เลย โอเคไหม？”

ประธานเฉียวชื่อกรุ๊ป มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเจียงหน่ะเหรอ？

ดูเหมือนว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอจะไม่ได้รวยธรรมดา ๆ ซะแล้ว ！

ต้วนชิงฉือพยักหน้า

...

ที่โรงแรมโฟร์ซีซั่น

โรงแรมห้าดาวที่หรูหราที่สุดในเมืองเจียง

ต้วนเหมียนเหมียนเปลี่ยนเป็นชุดเดรสชาแนล เดินตามพ่อแม่เข้าไปในโรงแรมอย่างสง่างาม

ก่อนหน้านี้ไม่นาน คุณนายต้วนได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งจากใครบางคน

โดยบอกว่าคุณเฉียว รองประธานสมาคมเต้นรำมาที่เมืองเจียงแล้ว เธอจะเป็นกรรมการในการแข่งขันระดับชาติครั้งนี้ ถ้าสามารถขอเป็นลูกศิษย์และให้เธอช่วยชี้แนะให้ได้หล่ะก็ ต้วนเหมียนเหมียนก็จะมีโอกาสชนะมากยิ่งขึ้น

เพราะงั้นพอได้รับข่าว คุณนายต้วนเลยให้ต้วนเหมียนเหมียนแต่งตัวสวยงาม แล้วรีบพาเธอมาที่นี่ทันที แต่ไม่คิดว่าจะเห็นคนที่คุ้นเคยอยู่ไม่ไกล

ผู้หญิงคนนั้นใส่เสื้อยืดและกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่กลับดูสูงส่งและสง่างามมาก

ข้าง ๆ มีผู้ชายสวมชุดสูทคนนึงยืนอยู่ ท่าทางดูโดดเด่นมากแต่กลับมองเห็นหน้าได้ไม่ชัดเจน

“ต้วนชิงฉือ ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน？ ” สีหน้าของคุณนายต้วนเปลี่ยนไปเล็กน้อย