ฉันไม่มีทางยอมแพ้

“ดูท่าว่าข่าวที่คุณเฉียวมาที่นี่จะรั่วไหลออกไปแล้วงั้นสินะ พี่เองก็อยากมาขอเป็นลูกศิษย์เธอเหมือนกันใช่ไหมคะ？” ต้วนเหมียนเหมียนทำหน้าตาใสซื่อและพูดอย่างอ่อนโยนขึ้นมาว่า “คุณเฉียวคงน่าจะยังไม่รู้ข่าวเรื่องที่พี่โดนไล่ออกไปแน่ ๆ งั้นจากนี้ไปฉันกับพี่ต่างก็เป็นลูกศิษย์ของเธอกันทั้งคู่แล้วสินะคะ ！”

สีหน้าของคุณนายต้วนดูแย่มาก

เธอก้าวไปข้างหน้าและพยายามขวางทางต้วนชิงฉือไว้ แต่ต้วนชิงฉือกลับเดินไปยังห้องเฝ่ยชุ่ยเก๋อที่อยู่ไม่ไกล

คุณนายต้วนรู้สึกแปลกใจ พวกเขาไปห้องเฝ่ยชุ่ยเก๋อทำไมกัน นั่นเป็นห้องที่หรูหราที่สุดในโรงแรมโฟร์ซีซั่นเลยนะ ！

“พี่คะ ทำไมถึงไปที่ห้องนั้นหล่ะคะ？” ต้วนเหมียนเหมียนเองก็ตกใจเช่นกัน “นั่นไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะเข้าไปได้นะคะ？ ดูเหมือนว่าพี่จะสุดยอดมากจริง ๆ แม้แต่เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ พี่ก็เก่งซะขนาดนั้นด้วย”

“มันจะไปมีเพื่อนอะไรที่ไหนได้กัน ！” คุณนายต้วนเอ่ยปากด่าขึ้นมาด้วยความโกรธ อีต้วนชิงฉือนี่ คงไม่ใช่ว่าทนความยากจนไม่ไหวเลยไปยั่วยวนคนรวยเข้าหรอกใช่ไหม？

แบบนี้มันทำให้ตระกูลต้วนต้องเสียหน้ามากจริง ๆ ！

คุณนายต้วนรู้สึกขยะแขยงในใจ แต่ไม่มีเวลามาสนใจเธอและรีบโทรหาคุณเฉียวทันที

“ขอโทษด้วย บังเอิญว่าฉันมีธุระด่วน” อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างเย็นชา จากนั้นก็วางสายไปเลย

ต้วนเหมียนเหมียนรู้สึกผิดหวังมาก เธอเอามือปิดหน้าร้องไห้อย่างเสียใจอย่างควบคุมไม่ได้

คุณต้วนได้แต่ปลอบเธอ ว่าครั้งหน้ายังมีโอกาส

ทางฝั่งคุณเฉียวนั้น พอวางสายไปแล้วก็นั่งลงบนโซฟา

ที่พี่ชายคนโตเรียกทุกคนมารวมตัวกันอย่างกะทันหันแบบนี้นั่นก็เพราะว่าเพิ่งจะหาตัวลูกสาวที่พลัดพรากจากกันไปเจอ

“พี่สาวของฉันเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมานานขนาดนี้ต้องลำบากมากแน่ ๆ ”

เด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยปากขึ้นมา เธอหน้าตาสวย แต่งหน้าอย่างประณีตและสวมชุดเดรสหรูหรา ท่าทางเหมือนเป็นลูกคุณหนู แต่สีหน้านั้นกลับดูกังวล

เฉียวเหวินเยี่ยนรู้สึกอบอุ่นในใจ “ได้ยินว่าพ่อแม่บุญธรรมของเธอดูแลเธอเป็นอย่างดี คงไม่ลำบากอะไรมากหรอก”

เฉียวเวินหย่าพยักหน้า พลางพูดขึ้นมาอย่างจริงใจว่า “เราต้องดูแลพี่ให้ดีค่ะ”

เฉียวเหวินเยี่ยนลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู แววตาแฝงไปด้วยความชื่นชม

สมกับเป็นลูกศิษย์ของเธอจริง ๆ ถึงแม้ว่าเวินหย่าจะเป็นลูกเลี้ยง แต่กลับใจกว้างและมีจิตใจดีงาม เธอไม่กังวลว่าพี่สาวที่กลับมาจะมาแย่งตำแหน่งของเธอไปเลย

ทว่าคุณนายเฉียวที่สวมชุดกี่เพ้านั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ สายตาจับจ้องไปที่ประตูด้วยความคาดหวัง

ท่าทางนี้ทำให้เฉียวเวินหย่ารู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา

ในที่สุดประตูก็เปิดออก...

คนขับรถเดินเข้ามา

หญิงสาวก้าวเข้ามา ถึงแม้ว่าจะเป็นลูกสาวที่เติบโตในชนบท แต่ผิวของเธอกลับขาวเนียนเป็นประกาย ใบหน้าสวยงามนั้นดูเย็นชา คล้ายกับคุณนายเฉียวมาก

ใจของเฉียวเวินหย่ารู้สึกว่างเปล่าขึ้นมาทันที

“ลูกแม่ ！”

คุณนายเฉียวทนไม่ไหวอีกต่อไปและก้าวไปกอดแน่นพลางร้องไห้ไม่หยุด

ต้วนชิงฉือชะงักไปเล็กน้อย ความกระตือรือร้นที่มากเกินไปนี้ทำให้เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไง เลยได้แต่ตบหลังเธอเบา ๆ

แต่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น

นี่ก็คือคนในครอบครัวแล้วสินะ...

“ให้ชิงฉือนั่งก่อนเถอะ” เฉียวเหยียนเฟยพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

คุณนายเฉียวนั่งลงข้าง ๆ ต้วนชิงฉือ น้ำตายังคงไหลพราก “ชิงฉือ ขอโทษนะ จนถึงตอนนี้แม่ถึงเพิ่งจะเจอลูก ลูกอยู่ข้างนอกต้องลำบากมากแน่ ๆ ”

“หนู... ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำตาอุ่น ๆ ตกลงบนหลังมือของต้วนชิงฉือ ทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก เธอเป็นคนที่ไม่ชอบไม้แข็งแต่มักจะใจอ่อนกับไม้อ่อนมาโดยตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนร้องไห้เพราะเธอแบบนี้ “อย่าร้องไห้เลยค่ะ แม่คะ หนูกลับมาแล้วค่ะ”

คำว่าแม่ทำให้คุณนายเฉียวรู้สึกมีความสุขมาก “ใช่ กลับมาแล้ว ต่อไปแม่จะชดเชยให้ลูกเป็นอย่างดีเลย ！”

เฉียวเหยียนเฟยมองต้วนชิงฉืออย่างคาดหวัง ต้วนฉิงฉือถึงได้พูดขึ้นมาว่า “... พ่อคะ”

“อืม ！ ชิงฉือของเรานี่เป็นเด็กดีจริง ๆ ” นาน ๆ ทีเฉียวเหยียนเฟยจะมีความสุขมากสักที เขายิ้มพลางแนะนำ “มา พ่อจะแนะนำสมาชิกในครอบครัวให้รู้จัก นี่คืออาของลูกนะ”

เฉียวเหวินเยี่ยนมองเธอหัวจรดเท้าพลางพยักหน้าเบา ๆ ต้วนชิงฉือทักทายเธอไป

ต่อมาคือเฉียวเวินหย่า

เฉียวเหวินหย่าพูดขึ้นมาอย่างอ่อนโยนว่า “พี่คะ หนูรอพี่มานานแล้วหล่ะค่ะ จากนี้ไปในที่สุดหนูก็สามารถอวดคนอื่นได้สักทีว่าหนูเองก็มีพี่สาวเช่นกันแล้ว ！”

คุณนายเฉียวเอ่ยปากขึ้นมาอย่างลำบากใจ “นี่คือเวินหย่า พ่อของเวินหย่าเป็นเพื่อนของพ่อลูก เธอสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก เราเลยรับเลี้ยงเธอไว้หน่ะ ถ้าลูกรู้สึกไม่ดีหล่ะก็...”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ต้วนชิงฉือเข้าใจความหมายของเธอเลยพูดขึ้นมาเรียบ ๆ

“ลูกยังมีพี่ชายอีกสามคน แต่พวกเขาไม่อยู่บ้าน เดี๋ยวจะค่อย ๆ แนะนำให้ลูกรู้จักนะ ！” คุณนายเฉียวยิ้มพลางพูด พอเห็นต้วนชิงฉือพยักหน้าก็รู้สึกอบอุ่นใจมาก

ต้วนชิงฉือพยักหน้า

เฉียวเหยียนเฟยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ชิงฉือ หลายปีนี้ลูกลำบากแย่เลยนะ แอดวีแชทพ่อหน่อยสิ”

คุณนายเฉียวเองก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเช่กนัน “แอดของแม่ด้วย”

ต้วนชิงฉือเลยต้องแอดทีละคน พอแอดแล้วก็มีสองข้อความดังขึ้นมาพร้อมกัน

【พ่อ】โอนเงินให้คุณห้าสิบล้าน

【แม่】โอนเงินให้คุณห้าสิบล้าน

“พ่อให้เงินค่าขนมลูกไป ถ้าไม่พอใช้ก็มาขอพ่อนะ” เฉียวเหยียนเฟยยิ้ม

“อ่อใช่ แม่ซื้อเสื้อผ้าให้ลูกด้วย กลับไปแล้วค่อยลองใส่ดูนะลูก！”

ความอบอุ่นนี้ทำให้ต้วนชิงฉือรู้สึกไม่ชิน แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่น

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น เฉียวเวินหย่าเองก็ไม่ชินเช่นกัน แถมยังตกใจมากด้วย พ่อแม่ให้เงินร้อยล้านรวดเดียวเลย ต้องรู้ไว้ก่อนว่าปกตินั้นเธอมีเงินค่าขนมแค่เดือนละไม่กี่แสนเท่านั้น ！

นี่คือความแตกต่างระหว่างลูกแท้ ๆ กับลูกบุญธรรมงั้นสินะ？