เขาหักหลัง แค้นมาเฟียของฉัน

วินาทีที่ฉันเห็นสามีตัวเองกำลังนวดเท้าให้เมียน้อยท้องแก่ของน้องชายเขาที่ตายไปแล้ว ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าชีวิตแต่งงานของฉันมันจบสิ้นแล้ว

เขาย้ายหล่อนเข้ามาอยู่ในบ้านของเราโดยอ้าง “หน้าที่ของครอบครัว” บังคับให้ฉันต้องทนดูเขาเอาใจใส่ดูแลความสุขสบายของหล่อนมากกว่าคำสาบานที่เคยให้ไว้กับฉัน

แต่ฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้น คือตอนที่หล่อนขโมยสร้อยคออันล้ำค่าของแม่ฉันไป แล้วจงใจทำลายมันจนแตกละเอียด

เมื่อฉันตบหน้าหล่อนเพื่อสั่งสอนที่กล้ามาเหยียบย่ำของสำคัญของตระกูลฉัน สามีของฉันกลับตบหน้าฉันอย่างแรงเพื่อปกป้องหล่อน

เขาได้ทำลายกฎเหล็กอันศักดิ์สิทธิ์ที่ห้ามแตะต้องลูกสาวของเจ้าพ่อตระกูลอื่น...ซึ่งมันคือการประกาศสงคราม

ฉันจ้องลึกเข้าไปในตาเขาและสาบานต่อหน้าหลุมศพของแม่ว่า ฉันจะล้างแค้นตระกูลของเขาให้สิ้นซากอย่างสาสม

จากนั้นฉันก็โทรศัพท์หาพ่อเพียงสายเดียว...และการล่มสลายของอาณาจักรของเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้น

บทที่ 1

อลินดา POV:

วินาทีที่ฉันเห็นสามีตัวเองกำลังนวดเท้าให้เมียน้อยท้องแก่ของน้องชายเขาที่ตายไปแล้ว ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าชีวิตแต่งงานของฉันมันจบสิ้นแล้ว และชีวิตของเขาก็กำลังจะถึงจุดจบเช่นกัน

มันเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่มาร์ค มือขวาคนสนิทและเป็นเหมือนน้องชายแท้ๆ ของศรัณย์ ถูกฝังลงดิน ความโศกเศร้าอันหนักอึ้งและเงียบงันปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์อัครเดโช เหมือนมีวิญญาณล่องลอยอยู่ทุกย่างก้าว ศรัณย์สวมมันไว้ราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง เป็นชั้นน้ำแข็งที่เคลือบทับความเย็นชาของเขาให้หนาขึ้นไปอีก เขาคือเจ้าพ่อแห่งตระกูลอัครเดโช ชายผู้มีอำนาจแผ่ขยายไปทั่วกรุงเทพฯ อำนาจที่สร้างขึ้นจากความกลัวและชื่อเสียงด้านความเหี้ยมโหดไร้ปรานี ความเศร้าไม่ได้ทำให้เขาอ่อนโยนลงเลย มันกลับทำให้เขาแข็งกระด้างและห่างเหินยิ่งกว่าเดิม

แล้ววิรัญญาก็ปรากฏตัวขึ้น

หล่อนมาถึงหน้าประตูบ้านเราพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กและหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่น หล่อนอ้างว่าเด็กในท้องคือลูกของมาร์ค...เศษเสี้ยวสุดท้ายของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้

ศรัณย์ไม่แม้แต่จะซักไซ้ เขากลับประกาศกร้าวว่าหล่อนจะมาอาศัยอยู่กับเรา

“มันเป็นความรับผิดชอบของครอบครัว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาสีเข้มของเขาไม่บ่งบอกอะไรเลย เขายืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและเย็นเยียบของเรา ดุจดั่งราชาในปราสาทที่กำลังออกคำสั่ง

เจ้าสัวอนันต์ วรโชติ พ่อของฉันก็อยู่ที่นั่นด้วย ท่านเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เป็นการแสดงความไม่เห็นด้วยอย่างเงียบๆ ซึ่งศรัณย์อาจจะไม่ทันสังเกตหรือไม่ก็เลือกที่จะเมินเฉย ส่วนคำคัดค้านของฉันก็จุกอยู่ที่ลำคอ

“หล่อนต้องการการคุ้มครองนะอลินดา หล่อนกำลังอุ้มท้องทายาทของอัครเดโช”

เสียงของฉันแผ่วเบาราวกระซิบเมื่อฉันหาเสียงตัวเองเจอในที่สุด “การคุ้มครองก็เรื่องหนึ่งนะคะศรัณย์ แต่การให้หล่อนมาอยู่ที่นี่ ในบ้านของเรา...”

เขาพูดตัดบท “นี่คือการรักษาความเป็นปึกแผ่นของครอบครัว จบเรื่องนี้ได้แล้ว”

และเพียงแค่นั้น สถานะภรรยาของฉัน ภรรยาของเจ้าพ่อ ก็ถูกลดทอนลง ฉันกลายเป็นเพียงของประดับ เป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรม แต่ไม่ใช่คู่ชีวิต

การรุกรานของวิรัญญาในช่วงแรกเป็นไปอย่างแนบเนียน มันคือชั้นเชิงแห่งการปั่นหัวอย่างเงียบๆ หล่อนเป็นเหมือนวิญญาณในชุดนอนผ้าไหมที่มักจะปรากฏตัวถูกที่ผิดเวลาเสมอ

ไม่กี่วันหลังจากที่หล่อนย้ายเข้ามา ฉันก็เห็นมันกับตา ศรัณย์เดินออกมาจากห้องน้ำในห้องนอนใหญ่ของเรา มีผ้าขนหนูพันรอบสะโพกอย่างหมิ่นเหม่ หยดน้ำจากผมสีดำของเขาหยดลงบนพื้นหินอ่อน วิรัญญายืนอยู่ตรงนั้นพอดี พร้อมกับยื่นผ้าขนหนูผืนใหม่ที่นุ่มฟูให้

“วิเห็นว่าคุณศรัณย์อาจจะต้องการค่ะ” หล่อนพึมพำ สายตาหลุบต่ำ

ความรู้สึกไม่สบายใจแล่นปราดเข้ามาในอก มันเป็นการกระทำที่ใกล้ชิดและเป็นเรื่องในบ้าน เป็นการกระทำของภรรยา

แล้วฝันร้ายก็เริ่มขึ้น

หล่อนจะมาเคาะประตูห้องนอนของเราดึกๆ ดื่นๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ขอโทษที่รบกวนนะคะคุณอลินดา คุณศรัณย์ พอดี...วิฝันถึงคุณมาร์คค่ะ”

ศรัณย์จะลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่พูดอะไร ร่างกายกำยำของเขาเคลื่อนผ่านความมืดไปหาหล่อน เขาจะหายไปเป็นชั่วโมงๆ ทิ้งให้ฉันนอนเดียวดายอยู่บนเตียงคิงไซส์ที่หนาวเหน็บ

ภาพลักษณ์สาวน้อยผู้อ่อนหวานของฉัน ที่ฉันอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างประณีตตลอดสี่ปีของการแต่งงานกับชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมือง เริ่มปริร้าว ฉันยอมทิ้งงานศิลปะ ทิ้งเพื่อนฝูง ทิ้งเสื้อผ้าสีแดงและสีทองสดใสของฉัน ทั้งหมดก็เพื่อที่จะเป็นภรรยามาเฟียที่สมบูรณ์แบบและสงบเสงี่ยม ฉันลบตัวตนของตัวเองเพื่อเขา

และคืนนี้...เศษเสี้ยวสุดท้ายของภาพลักษณ์นั้นก็ได้แตกสลายลง

ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันเบาๆ มาจากห้องครัว ฉันเดินไปอย่างเงียบเชียบ เท้าเปล่าของฉันเย็นเฉียบบนพื้นหิน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้น

วิรัญญานั่งอยู่บนเก้าอี้ วางเท้าข้างหนึ่งไว้บนเข่าของศรัณย์ เขากำลังนวดอุ้งเท้าของหล่อน มือใหญ่และแข็งแรงของเขาเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยนซึ่งฉันไม่เคยได้สัมผัสมานานหลายปีแล้ว ศีรษะของหล่อนเอนไปด้านหลัง เสียงถอนหายใจอย่างพึงพอใจแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก

มันคือการทรยศที่เจ็บปวดที่สุด ไม่ใช่เรื่องเซ็กส์ ไม่ใช่การแอบคบชู้ แต่มันคือสิ่งนี้ การปรนนิบัติที่แสนอ่อนโยนในที่สาธารณะ...ในบ้านของฉันเอง มันคือการประกาศว่าหล่อนได้เข้ามาแทนที่ฉันแล้ว

ความอัปยศอดสูมันเหมือนของจริงที่จับต้องได้ มันร้อนและทำให้หายใจไม่ออก มันคือการหยามเกียรติฉัน และขยายไปถึงการหยามเกียรติตระกูลของฉันอย่างร้ายแรง...ชื่อเสียงของตระกูลวรโชติ

ฉันถอยหลังออกมาอย่างเงียบกริบ แล้วตรงไปที่ห้องทำงานของตระกูล ฉันดึงโทรศัพท์เข้ารหัสที่เก็บไว้สำหรับกรณีฉุกเฉินออกมา นิ้วของฉันสั่นเทาขณะกดเบอร์ส่วนตัวของพ่อ

ท่านรับสายทันทีที่เสียงเรียกดังขึ้นครั้งแรก “อลินดา?”

ฉันพูดไม่ออกเพราะมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอ ทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นแผ่วเบา

“มันทำอะไรลูก?” น้ำเสียงของเจ้าสัวอนันต์ วรโชติ พลันเงียบสงบลง แต่แฝงไปด้วยความอำมหิต ท่านรู้...แน่นอนว่าท่านต้องรู้

“เขาหยามเกียรติครอบครัวเราอย่างรุนแรงค่ะพ่อ” ฉันกระซิบ คำพูดขมปร่าเหมือนเถ้าถ่าน “ลูกต้องการอำนาจของพ่อ...อำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของพ่อค่ะ”

มีความเงียบงันชั่วครู่ ฉันนึกภาพท่านนั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง ดุจราชสีห์ในถ้ำ วงล้อแห่งการล้างแค้นเริ่มหมุนแล้ว “ตระกูลวรโชติยืนอยู่ข้างลูกเสมอ ลูกพ่อ เราจะล้างแค้นอย่างสาสมกับภาพลักษณ์จอมปลอมของศรัณย์ อัครเดโช มันจะได้เห็นทุกอย่างมอดไหม้เป็นจุณ”

ความเด็ดเดี่ยวอันเยือกเย็นแผ่ซ่านเข้ามาในใจ ดับความอัปยศอดสูให้มอดไหม้ไป ฉันไม่ใช่สาวน้อยผู้อ่อนหวานอีกต่อไปแล้ว ฉันคือกุหลาบ...และหนามของฉันก็ได้เผยออกมาแล้วในที่สุด

ฉันวางสาย กลับขึ้นไปชั้นบน และนอนในห้องนอนแขก

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปในห้องครัว วิรัญญาก็อยู่ที่นั่น สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่งของศรัณย์ เนื้อผ้าหลวมโพรกบนไหล่ของหล่อน มันคือการประกาศตัวตนอีกครั้ง เป็นอีกชิ้นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันที่หล่อนพยายามจะขโมยไป

ฉันเดินตรงเข้าไปหาหล่อน สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของหล่อน

“ถอดมันออกซะ” ฉันพูด น้ำเสียงเย็นเยียบและแข็งกร้าวดุจเพชร “เดี๋ยวนี้”