เขาหักหลัง แค้นมาเฟียของฉัน
ตอน 2
อลินดา POV:
ศรัณย์เดินเข้ามาพอดีกับตอนที่นิ้วของวิรัญญากำลังงุ่มง่ามอยู่กับกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตของเขา ดวงตาที่มืดครึ้มดั่งพายุของเขามองมาที่ฉัน
“นี่เธอกำลังทำบ้าอะไร อลินดา” เขาตวาด
“ฉันกำลังกู้ศักดิ์ศรีของบ้านหลังนี้คืนมา” ฉันพูดโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าที่ตื่นตระหนกของวิรัญญา
“เธอกำลังคุกคามผู้หญิงท้องที่กำลังเสียใจนะ เธอกำลังทำลายความเป็นปึกแผ่นของครอบครัวเรา” เสียงของเขาต่ำลง เป็นเสียงคำรามอย่างอันตรายที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ฉันตัวหด แต่ตอนนี้ มันกลับยิ่งเติมเชื้อไฟน้ำแข็งในเส้นเลือดของฉัน
เขาก้าวเข้ามาขวางระหว่างเรา วางมือปกป้องไว้บนไหล่ของวิรัญญา “หล่อนกำลังอุ้มท้องลูกของมาร์ค มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องดูแลหล่อน เธอต้องเข้าใจสิ เธอต้องแสดงความเห็นใจบ้าง”
ความหน้าไหว้หลังหลอกมันหนาเตอะจนฉันแทบจะลิ้มรสมันได้ หน้าที่...เขาพูดถึงหน้าที่ในขณะที่เขากำลังดูหมิ่นคำสาบานของเรา สายใยครอบครัวของเรา ต่อหน้าต่อตาฉัน
“ฉันเข้าใจดีทุกอย่าง” ฉันพูดเสียงแหลม “คุณแสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าอะไรสำคัญกว่า งั้นฉันก็จะแสดงให้ชัดเจนบ้าง...ฉันต้องการหย่า”
คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศ หนักอึ้งและน่าตกใจ ในโลกของเรา การแต่งงานคือพันธะสัญญาที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสัญญาระหว่างตระกูล การหย่าคือการประกาศสงคราม
ใบหน้าของศรัณย์แข็งทื่อไปชั่วขณะ ฉันคิดว่าเขาอาจจะมองเห็นเหวลึกที่เปิดกว้างอยู่ระหว่างเราแล้ว
แล้วเขาก็หัวเราะเยาะ “อย่าไร้สาระน่า เธอกำลังใช้อารมณ์” เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อยากได้รถใหม่เหรอ? เดี๋ยวฉันซื้อให้ อยากได้บ้านอีกหลังไหม? ไปเลือกเอาเลย”
เขาคิดว่าเขาจะซื้อความเงียบของฉันได้ ซื้อความยอมจำนนของฉันได้ เขาไม่รู้เลยว่าเขากำลังรับมืออยู่กับใคร เขายังคงพูดอยู่กับวิญญาณของเด็กสาวที่ฉันเคยเป็น
ตอนนั้นเองที่วิรัญญาเริ่มการแสดงของหล่อน น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม ริมฝีปากล่างของหล่อนสั่นระริก “โอ้ คุณศรัณย์” หล่อนกระซิบ เสียงสั่นเครือด้วยความโศกเศร้าที่เสแสร้ง “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของวิเอง วิเข้ามาเป็นตัวขวางระหว่างคุณสองคน วิควรจะไปซะ...”
มันเป็นการปั่นหัวที่เหนือชั้น และศรัณย์ก็หลงเชื่ออย่างสนิทใจ
“ไม่” เขาพูด เสียงของเขาอ่อนลงทันทีเมื่อเขาหันไปให้ความสนใจกับหล่อนอย่างเต็มที่ เขาดึงหล่อนเข้ามากอดอย่างนุ่มนวล “เธอไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ไม่ต้องไปฟังเธอ เขาแค่อารมณ์เสีย”
เขาจ้องมองฉันข้ามศีรษะของวิรัญญา ดวงตาเต็มไปด้วยการกล่าวหา เขากำลังปกป้องชู้รักของเขาจากภรรยาของตัวเอง
ความโกรธของฉันที่เย็นเยียบและเฉียบคมได้เปล่งเสียงออกมา “คุณกล้ายืนกอดปลอบหล่อนหลังจากที่เมื่อคืนคุณนวดเท้าให้หล่อนในห้องครัวของฉันเนี่ยนะ?” คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่มันกระแทกเขาเหมือนโดนตบหน้า
วิรัญญาซึ่งสัมผัสได้ว่าความเด็ดเดี่ยวของเขากำลังสั่นคลอน จึงเล่นใหญ่ขึ้นไปอีก น้ำตาเงียบๆ ของหล่อนกลายเป็นเสียงสะอื้นจนตัวโยน “วิอยู่ที่นี่ไม่ได้” หล่อนร้องไห้ซบหน้ากับอกของเขา “วิไม่อยากเป็นสาเหตุให้ชีวิตแต่งงานของคุณพังทลาย วิจะไปเอง วิจะเลี้ยงลูกคนเดียว...”
มันเป็นการเดินหมากที่สมบูรณ์แบบ การขู่ว่าจะจากไป การขู่ว่าจะเอาเศษเสี้ยวสุดท้ายของน้องชายที่ตายไปแล้วของเขาไปด้วย มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกปกป้องที่ผิดที่ผิดทางของเขาให้แน่นแฟ้นขึ้น
เขากอดหล่อนแน่นขึ้น โดยไม่สนใจเลยว่าฉันยังคงอยู่ในห้อง เขาไม่สนใจความเจ็บปวดที่ปรากฏบนใบหน้าของฉัน ความเด็ดขาดในน้ำเสียงของฉัน
“ที่นี่คือที่หลบภัยของเธอ วิรัญญา” เขาพึมพำกับหล่อน เสียงของเขาเป็นคำสัญญาที่แผ่วเบา “ที่นี่คือบ้านของเธอ เธอจะไม่มีวันต้องจากไปไหนเด็ดขาด”
มันคือการดูถูกครั้งสุดท้าย เขาได้มอบบ้านของฉัน สามีของฉัน ชีวิตของฉัน ให้กับหล่อน
เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เขายืนอยู่ตรงนั้น ลูบผมหล่อน กระซิบคำปลอบโยนข้างหูหล่อน ในวินาทีนั้น ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ
และนั่นคือวินาทีที่อลินดา วรโชติ ผู้เป็นภรรยา ได้ตายจากไป และอลินดา วรโชติ กุหลาบหนามแหลมที่พร้อมจะล้างแค้นอย่างสาสม ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างสมบูรณ์
คุณอาจจะชอบ
