ชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบของฉัน ความลับมรณะของเขา

มุมมองของคีร่า วรโชติ:

ฉันไม่ได้นอนเลย

ภาพอคินกอดไดอาน่า กลิ่นน้ำหอมของเธอในห้องลับของเขา เสียงถอนหายใจของเธอผ่านโทรศัพท์ ทั้งหมดเล่นวนซ้ำในหัวของฉันไม่หยุด

พอถึงเช้า อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็ตุบๆ อยู่หลังดวงตา และท้องของฉันก็บิดเป็นเกลียวด้วยความคลื่นไส้และความโศกเศร้า

แต่ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว

สิ่งที่มาแทนที่คือความสงบเยือกเย็นที่เปราะบาง

สิ่งแรกที่ฉันทำคือขับรถไปที่เดวาเทค

ไม่ใช่เพื่อไปทำงาน แต่เพื่อไปลาออก

ฉันไม่สามารถใช้เวลาอีกแม้วินาทีเดียวในตึกที่เป็นอนุสรณ์แห่งความสำเร็จของเขา ความสำเร็จที่สร้างขึ้นบนคำโกหกที่พันธนาการชีวิตของฉันไว้

ฉันกำลังเดินไปทางแผนกบุคคลตอนที่เห็นพวกเขา

อคินกับไดอาน่ากำลังออกมาจากลิฟต์ส่วนตัวของเขา ลิฟต์ที่ตรงไปยังห้องทำงานเพนต์เฮาส์ของเขา

เขาใส่สูทตัวใหม่ แต่มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่ที่แขน

ไดอาน่าเกาะแขนเขาแน่น สวมสเวตเตอร์แคชเมียร์ตัวใหญ่ที่ฉันจำได้ว่าเป็นของอคิน

เธอดูซีดเซียวและบอบบาง ดวงตาแดงก่ำ แต่มีประกายแห่งความลำพองใจและอยากครอบครองฉายชัดขณะที่เธอมองเขา

พวกเขากำลังหัวเราะเรื่องอะไรบางอย่าง ศีรษะอยู่ใกล้กัน

พวกเขาดูเหมือนคู่รักทุกกระเบียดนิ้ว สนิทสนมและเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์

แล้วอคินก็เงยหน้าขึ้นและเห็นฉัน

รอยยิ้มของเขาหายไป

เขาค่อยๆ แกะตัวเองออกจากไดอาน่า สีหน้าของเขากลายเป็นระแวดระวัง อ่านไม่ออก

เขามองฉันราวกับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้า เป็นเรื่องน่ารำคาญเล็กน้อยที่เขาต้องจัดการ

"คีร่า" เขาพูดเสียงเรียบ "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ก่อนที่ฉันจะตอบ สายตาของไดอาน่าก็มาหยุดที่ฉัน

รอยยิ้มช้าๆ และโหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "แหม แหม ดูสิว่าใครมา นังตัวแทนนี่เอง"

เธอเดินเข้ามา วนรอบตัวฉันเหมือนนักล่า

"รู้อะไรไหม" เธอพูด น้ำเสียงเจือปนด้วยความเห็นใจจอมปลอม "ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเลือกแก ผมเหมือนกัน ตาก็เหมือนกัน"

เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ สายตาของเธอเลื่อนลงไปที่ไฝเสน่ห์เล็กๆ เหนือริมฝีปากของฉัน "แม้แต่ไฝเม็ดเล็กๆ นี่ก็ยังเหมือนกัน น่ารักจังเลยเนอะ?"

ฉันสะดุ้ง ไฝเม็ดนั้น...

ความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมา

ไม่กี่เดือนก่อน อคินเคยใช้นิ้วลูบไล้ใบหน้าของฉัน "ผมรักตรงนี้" เขากระซิบ พลางแตะเบาๆ ที่จุดเหนือริมฝีปากของฉัน "มันสมบูรณ์แบบ อย่าไปเอาออกนะ"

ตอนนั้นฉันคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่อ่อนหวานและใกล้ชิด

ตอนนี้ ความทรงจำนั้นกลับรู้สึกแปดเปื้อน น่าขยะแขยง

ไดอาน่าคงเห็นประกายความสยดสยองบนใบหน้าของฉัน

เธอหัวเราะ เป็นเสียงแห่งชัยชนะ "โอ้ แกไม่รู้เหรอ?" เธอพูดเสียงหวาน "อคินน่ะชอบไฝของฉันมาตลอด เขาบอกว่ามันเป็นส่วนที่เขาชอบที่สุดในตัวฉัน"

ฉันจ้องมองอคิน หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะน่ารังเกียจในอก "จริงเหรอคะ?" ฉันกระซิบ เสียงแทบไม่ได้ยิน

เขาไม่ตอบ เขาแค่เบือนหน้าหนี กรามของเขาเกร็งแน่น

ความเงียบของเขาคือคำสารภาพ

เขาไม่ได้รักเครื่องหน้าของฉัน เขารักความคล้ายคลึงของมันกับของเธอ

เขาคัดสรรฉัน ทีละชิ้น ทีละส่วน ให้กลายเป็นของเลียนแบบจางๆ ของผู้หญิงที่เขาต้องการอย่างแท้จริง

ความคิดนั้นมันช่างน่าละเมิด น่าอัปยศอดสูอย่างสุดซึ้ง จนฉันรู้สึกว่ามีน้ำดีตีขึ้นมาที่คอ

"ปล่อยเธอไปเถอะ ไดอาน่า" ในที่สุดอคินก็พูด เสียงของเขาเครียด เขาขยับเข้ามาหาฉัน "คีร่า ไปคุยกันที่ห้องทำงานผมเถอะ"

"คุยเหรอ?" ฉันหาเสียงตัวเองเจอ และมันสั่นเทาด้วยความเดือดดาล "คุณจะคุยเหรอ? หลังจากที่คุณค้างคืนกับหล่อน? หลังจากที่ฉันเพิ่งรู้ว่าชีวิตแต่งงานทั้งหมดของฉันมีพื้นฐานมาจากการที่ฉันเป็นของเลียนแบบราคาถูกของหล่อน?"

"มันไม่ใช่อย่างนั้น" เขาพูด คำพูดที่ออกมาโดยอัตโนมัติ ไร้ความหมาย

"อย่าโกหกฉัน!" ฉันตะโกน ดึงดูดความสนใจของพนักงานที่เดินผ่านไปมาในล็อบบี้ "อย่ากล้าโกหกฉันอีกต่อไปนะ อคิน!"

ไดอาน่าก้าวเข้ามาขวางระหว่างเรา ดวงตาของเธอเป็นประกาย "อย่ามาขึ้นเสียงกับเขานะ" เธอขู่ฟ่อ เธอผลักฉันอย่างแรงจนฉันเซถอยหลัง

สัญชาตญาณเข้าครอบงำ ฉันผลักเธอกลับ แรงกว่า "ออกไปจากตัวฉัน"

การผลักนั้นดูเหมือนจะทำให้บางอย่างในตัวเธอขาดสะบั้น

ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล "อีสารเลว" เธอกรีดร้อง "แกคิดว่าแกจะแตะต้องตัวฉันได้เหรอ?" เธอดีดนิ้ว "จับมันไว้"

ชายร่างกำยำสองคนในชุดสูท บอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอ เคลื่อนไหวทันที

พวกเขาคว้าแขนฉันไว้ การจับกุมของพวกเขาเหมือนคีมเหล็ก ฉันดิ้นรน แต่มันไร้ประโยชน์

"ไดอาน่า หยุดเดี๋ยวนี้นะ" อคินพูดเสียงเข้ม แต่เขาไม่ได้ขยับเข้ามาห้าม

"ทำไมฉันต้องหยุด?" เธอสวนกลับ ดวงตาของเธอลุกเป็นไฟ "มันต้องถูกสั่งสอน มันต้องรู้ที่ต่ำที่สูงของตัวเอง" เธอเดินเข้ามาหาฉัน สีหน้าของเธอโหดเหี้ยม "จับมันไว้ให้นิ่งๆ"

การ์ดกระชับการจับกุมแน่นขึ้น

ไดอาน่ายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุกและกระหายเลือด "ฉันว่ามันต้องมีเครื่องเตือนใจถาวรนะ ว่ามันเป็นตัวแทนของใคร"

เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือและดึงมีดพกเล่มเล็กที่ดูร้ายกาจออกมา เธอสะบัดมันเปิดออก ใบมีดวาววับภายใต้แสงไฟในล็อบบี้

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ "อคิน หยุดเธอ!" ฉันกรีดร้อง สายตาอ้อนวอนเขา "ได้โปรด!"

เขาขยับเข้ามาหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาสับสน

ชั่วขณะหนึ่งที่หัวใจหยุดเต้น ฉันคิดว่าเขาจะช่วยฉัน

"อคิน อย่าแม้แต่จะคิดนะ" ไดอาน่าเตือน เสียงของเธอต่ำและอันตราย "ถ้าแกก้าวเข้ามาหามันอีกก้าวเดียว ฉันจะไป และครั้งนี้ฉันจะไม่กลับมาอีก"

เขาหยุดนิ่ง

เขามองจากใบหน้าที่บ้าคลั่งของเธอมายังใบหน้าที่หวาดกลัวของฉัน

ฉันเห็นการคำนวณในดวงตาของเขา การชั่งน้ำหนักตัวเลือก

และแล้ว ด้วยความเด็ดขาดที่ทำลายเศษเสี้ยวสุดท้ายของหัวใจฉัน เขาก็ก้าวถอยหลัง

"นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกคุณสองคน" เขาพูด น้ำเสียงของเขาปราศจากอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น "ผมจะไม่เข้าไปยุ่ง"

โลกเอียงกระเท่เร่

เขากำลังเลือกที่จะยืนดู เขากำลังอนุมัติเรื่องนี้

เขากำลังปล่อยให้เธอทำอะไรก็ได้ตามใจชอบกับฉัน ภรรยาของเขา เพื่อปกป้องความสัมพันธ์ที่เป็นพิษและหมกมุ่นของเขากับเธอ

"ไม่" ฉันกระซิบ คำพูดนั้นเป็นเสียงหอบที่ขาดห้วง "อคิน ไม่..."

รอยยิ้มของไดอาน่ากว้างขึ้น "เด็กดี" เธอหันกลับมาหาฉัน มีดอยู่ในมืออย่างมั่นคง "เอาล่ะ เราถึงไหนกันแล้วนะ? อ้อ ใช่ ไฝนี่เอง"

เธอเอาปลายมีดมาที่ใบหน้าของฉัน กดลงบนผิวหนังเหนือริมฝีปากของฉัน

ฉันหลับตาแน่น เสียงสะอื้นแห่งความหวาดกลัวติดอยู่ในลำคอ

"ไม่ต้องห่วง" เธอกระซิบ ลมหายใจร้อนๆ ของเธอมีกลิ่นวิสกี้เก่าๆ "มันจะเจ็บแค่แป๊บเดียว แล้วแกก็จะสมบูรณ์แบบ เป็นกระดาษเปล่าที่สมบูรณ์แบบ"

การ์ดจับฉันไว้นิ่ง มือของพวกเขาจิกลงไปในแขนของฉัน

คนหนึ่งเอามือปิดปากฉัน อุดเสียงกรีดร้องของฉันไว้

ฉันหมดหนทาง อยู่ในความเมตตาของเขาโดยสิ้นเชิง และเขาไม่ได้มอบความเมตตาใดๆ ให้ฉันเลย

ผ่านม่านน้ำตา ฉันมองสามีของฉันเป็นครั้งสุดท้าย

เขายืนอยู่ตรงนั้น มองดู ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากที่เย็นชาและไม่แสดงความรู้สึก

สายตาของเขาประสานกับฉันชั่วครู่ และในนั้น ฉันไม่เห็นประกายของความสำนึกผิด ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยของความสงสาร

มีเพียงความว่างเปล่าที่เยือกเย็นและห่างเหิน

มีดกดลึกลงไป

ความเจ็บปวดที่แหลมคมและแผดเผาก็ระเบิดขึ้นบนใบหน้าของฉัน

และแล้ว ทุกอย่างก็ดับมืดลง

---