ชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบของฉัน ความลับมรณะของเขา

มุมมองของคีร่า วรโชติ:

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยและความเจ็บปวดตุบๆ ที่ใบหน้า

ฉันอยู่ในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว แบบที่ราคาแพงมหาศาลและรับประกันความเป็นส่วนตัวอย่างที่สุด

นิ้วของฉันลูบไปที่ริมฝีปากบน มันถูกปิดด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ บริเวณรอบๆ บวมและเจ็บ

โทรศัพท์ของฉันวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ฉันหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

มีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

มันเป็นไฟล์วิดีโอ

ท้องไส้ฉันปั่นป่วน แต่ฉันต้องรู้ ฉันกดเล่น

วิดีโอนั้นสั่นไหว ถ่ายจากโทรศัพท์อย่างเห็นได้ชัด

เป็นภาพอคินกับไดอาน่าเมื่อหลายปีก่อน บนสิ่งที่ดูเหมือนเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว

พวกเขายังหนุ่มสาว สดใส และกอดกันนัวเนีย

เขากำลังกระซิบที่หูเธอ และเธอกำลังหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่จริงใจและมีความสุข ไม่เหมือนเสียงหัวเราะหยาบกระด้างที่ฉันได้ยินเมื่อวาน

เขาลูบไฝเหนือริมฝีปากเธอด้วยนิ้วโป้ง

"ผมรักตรงนี้" เสียงของเขาที่หนุ่มกว่าแต่เป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัยดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ "มันคือดาวเหนือของผม ตราบใดที่ผมยังเห็นมัน ผมก็รู้ว่าผมอยู่บ้าน"

วิดีโอจบลง ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นทันที

*ได้ข่าวว่าโดนเย็บไปหลายเข็มเลยเหรอ น่าเสียดายนะ เขาเคยรักจุดนั้นจะตาย...บนตัวฉัน*

อีกข้อความ

*เห็นไหมล่ะคีร่า แกไม่เคยเป็นคนสำหรับเขาเลย แกเป็นแค่โปรเจกต์ เขาเจอวัตถุดิบ—ผมสีเข้ม ตาสีน้ำตาล—แล้วก็พยายามปั้นแกให้เป็นฉัน เขาถึงกับให้แกทำงานในแผนกเดียวกับที่ฉันเคยฝึกงาน ทุกเดตที่แกไป ทุกของขวัญที่เขาให้...มันคือการแสดงซ้ำทั้งหมด เป็นความพยายามที่น่าสมเพชที่จะย้อนวันวานอันรุ่งโรจน์ของเขากับฉัน*

และข้อความสุดท้าย

*ไม่ต้องห่วง เกมยังไม่จบ มันเพิ่งจะเริ่มต้น ฉันจะสนุกกับการทำลายของเล่นชิ้นโปรดของเขาให้พังคามือเลยล่ะ*

คลื่นความเดือดดาลเย็นเยียบซัดเข้ามาในตัวฉัน

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่โหดร้าย เธอบ้าไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

และอคินก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่เต็มใจของเธอ

ประตูห้องของฉันเปิดออก และเขาก็เดินเข้ามา

เขาแต่งตัวไร้ที่ติ ดูเหมือนสามีที่ห่วงใยทุกกระเบียดนิ้ว

เขาถือช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ฉันชอบมาด้วย ความเสแสร้งนั้นหนาแน่นจนฉันแทบหายใจไม่ออก

"คีร่า" เขาพูดเสียงเบา "รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"

เขาวางดอกไม้ลงและมาที่ข้างเตียงฉัน "ผมคุยกับฝ่ายบุคคลแล้ว" เขาพูดต่อ ราวกับว่าเรากำลังคุยเรื่องธุรกิจ "ผมจะให้พวกเขาเตรียมเอกสารสิ้นสุดการจ้างงานของคุณพร้อมกับจดหมายแนะนำที่ยอดเยี่ยม คุณจะได้ไม่ต้องกลับไปที่ออฟฟิศอีก"

เขากำลังไล่ฉันออก จากการฝึกงานที่ฉันทำได้ไม่ถึงวัน

เขากำลังลบฉันออกจากโลกของเขา ปัดกวาดเรื่องราวอัปลักษณ์ทั้งหมดไว้ใต้พรม

ฉันยื่นเอกสารลาออกที่ให้ทนายร่างเมื่อเช้าให้เขา

เขารับไป สายตาของเขากวาดไปทั่วหน้ากระดาษ เขาไม่แม้แต่จะสะทกสะท้าน

เขาแค่หยิบปากกาจากบนโต๊ะและเซ็นชื่อของเขาที่ด้านล่างด้วยลายเซ็นที่เด็ดขาด

สายใยสุดท้ายของฉันกับโลกของเขา ถูกตัดขาดโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

เขาวางปากกาลงและยื่นมือมา นิ้วของเขาลูบไล้แนวกรามของฉัน หลีกเลี่ยงผ้าพันแผลอย่างระมัดระวัง "คุณสวยมาก" เขาพึมพำ

ฉันผงะถอยจากสัมผัสของเขาราวกับถูกไฟลวก

ปกเสื้อของเขาเบี้ยวเล็กน้อย

รอยลิปสติกสีแดงจางๆ แต่ชัดเจนของไดอาน่าโผล่ออกมาจากใต้ผ้าสีขาวที่รีดเรียบ

ภาพนั้นทำลายความอดทนเส้นสุดท้ายของฉัน

"อย่าแตะต้องตัวฉัน" ฉันกระซิบ เสียงแหบแห้ง "คุณยืนอยู่ตรงนั้น คุณมองดูหล่อนกรีดหน้าฉัน คุณสัญญาว่าจะปกป้องฉัน อคิน คุณสัญญาในวันแต่งงานของเรา"

ประกายของบางอย่าง—ความรู้สึกผิด? ความรำคาญ?—พาดผ่านใบหน้าของเขา "คีร่า คุณไม่เข้าใจไดอาน่า เธอ...เปราะบาง คุณไม่ควรไปยั่วโมโหเธอ"

คำตำหนิในน้ำเสียงของเขาเหมือนการตบหน้า

เขาไม่ได้เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาเสียใจที่ฉันเข้าไปขวางทาง

เขาเสียใจที่ฉันทำให้ความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวของเขากับเธอยุ่งยากขึ้น

"ฉันยั่วโมโหเธอเหรอ?" ฉันถาม เสียงสูงขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อ "เธอทำร้ายฉันนะ!"

"และผมกำลังบอกให้คุณอยู่ห่างๆ เธอ" เขาพูด น้ำเสียงแข็งขึ้นเป็นคำสั่ง "เพื่อตัวคุณเอง"

ฉันจ้องมองเขา ชายที่ฉันเคยรักสุดหัวใจ และไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่าที่เย็นชา

เขาไม่ใช่แค่คนโกหก เขาเป็นคนขี้ขลาด

เขากำลังปล่อยให้ไดอาน่าบงการชีวิตของเขา ชีวิตแต่งงานของเรา และเขากำลังโทษฉันสำหรับผลที่ตามมา

ได้ ถ้าเขาไม่ยอมจบเรื่องนี้ ฉันจะจบมันเอง

"ถ้าคุณรักหล่อนมากขนาดนั้น" ฉันพูด เสียงมั่นคงแม้ว่าจิตใจจะสั่นไหว "ก็ปล่อยฉันไปสิ เรามาหย่ากันเถอะ"

ใบหน้าของเขาซีดเผือด "ไม่" เขาพูด คำพูดนั้นคมกริบ รุนแรง "อย่าพูดแบบนั้นอีก ผมไม่ได้รักเธอ ผมรักคุณ คีร่า"

โทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นขึ้น

เขามองไปที่หน้าจอ ชื่อ "ไดอาน่า" ปรากฏขึ้น

สีหน้าของเขาอ่อนลงทันที คิ้วของเขาขมวดด้วยความกังวล

เขาตอบรับโทรศัพท์ เสียงของเขาต่ำและปลอบโยน "เป็นอะไรไป?...ลีโอเป็นอะไรหรือเปล่า?...มันกินข้าวเย็นรึยัง?"

ลีโอ แมวของเธอ

"ไม่ต้องห่วง" เขาพูดใส่โทรศัพท์ น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนที่เขาปฏิเสธที่จะให้ฉัน "ผมกำลังไปเดี๋ยวนี้ อีกยี่สิบนาทีถึง"

เขาวางสายและหันกลับมาหาฉัน ใบหน้าของเขากลับมาเป็นหน้ากากแห่งความเฉยชาเย็นชาอีกครั้ง "ผมต้องไปแล้ว" เขาพูด ไม่แม้แต่จะหาข้ออ้าง

เขาเดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง

เขาไม่ได้ถามว่าฉันต้องการอะไรไหม เขาไม่ได้บอกลา

เขาแค่จากไป

เขาทิ้งภรรยาของเขาที่เพิ่งถูกทำร้ายร่างกายและต้องเย็บแผลที่หน้าเพราะคนรักของเขา เพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ คนรักคนเดียวกันนั้น เพราะแมวของหล่อนอาจจะไม่ได้กินข้าว

ในวินาทีนั้น ฉันรู้แน่ชัดว่าในใจของเขา ฉันไม่มีค่าเท่าแมวของไดอาน่า บุลากุล ด้วยซ้ำ

เสียงหัวเราะแห้งๆ ไร้ความสุขหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาทนายของฉัน

"ร่างเอกสารหย่าเลยค่ะ" ฉันพูด เสียงเย็นชาและชัดเจน "ฉันต้องการทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์ได้รับ และฉันต้องการเป็นอิสระจากเขา"

ฉันใช้เวลาสองวันในห้องพักผู้ป่วยนั้น อคินไม่เคยมาเยี่ยม ไม่เคยโทรหา

เขาไม่ได้กลับบ้านที่คฤหาสน์ด้วยซ้ำ

เมื่อฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับไปยังบ้านที่เงียบสงัดและว่างเปล่าเหมือนหัวใจของฉัน

สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือประตูห้องทำงานส่วนตัวของเขา

มันยังคงพังอยู่ แง้มออกเล็กน้อย

ฉันผลักมันเปิดออก ห้องนั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิมที่ฉันทิ้งไว้—ภาพวาดที่แตกละเอียด รูปถ่ายที่ฉีกขาด จดหมายที่กระจัดกระจายบนพื้น

เขาไม่แม้แต่จะคิดทำความสะอาดหลักฐานความหลงใหลของเขา

หรือบางทีเขาอาจจะไม่สนใจว่าฉันจะเห็นมันหรือไม่

ฉันเรียกช่างมาซ่อมประตู

จากนั้น ฉันวางซองเอกสารสีน้ำตาลหนาที่บรรจุเอกสารหย่าไว้กลางโต๊ะทำงานของเขา ข้างๆ รูปถ่ายของเขากับไดอาน่าในกรอบ

ปล่อยให้เขาเจอมันตรงนั้น ปล่อยให้เขาเห็นอดีตและอนาคตของเขามาบรรจบกัน

ฉันใช้เวลาที่เหลือของวันกำจัดเขาออกจากชีวิตอย่างเป็นระบบ

ฉันรวบรวมเครื่องประดับทุกชิ้น ชุดเดรสดีไซเนอร์ทุกตัว ของขวัญราคาแพงทุกอย่างที่เขาเคยซื้อให้ฉัน

ฉันแพ็คมันลงกล่องและจัดแจงให้บริษัทขนส่งนำไปส่งที่ออฟฟิศของเขา พร้อมกับใบแจ้งหนี้สำหรับความทุกข์ทางใจที่เขาได้ก่อขึ้น

ฉันไม่ใช่ของเล่นของเขาอีกต่อไป

และฉันเลิกเล่นเกมของเขาแล้ว

---