การทรยศของเขา ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเธอ

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันคือผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จ คือสถาปนิกเงาผู้ออกแบบเส้นทางอาชีพอันรุ่งโรจน์ของคิน แฟนของฉัน

ฉันคือ “ออร่า” ผู้สร้างซอฟต์แวร์พันล้านของบริษัทเราโดยไม่มีใครรู้ตัวตน และฉันใช้อิทธิพลที่ซ่อนไว้ผลักดันให้เขาได้เป็นหัวหน้าโปรเจกต์ดาวรุ่งในเมืองใหม่ที่ห่างออกไปกว่าพันกิโลเมตร

ฉันทำทุกอย่างเพื่อเราสองคน เพื่ออนาคตที่เราควรจะสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน

แต่เมื่อฉันย้ายไปที่ออฟฟิศของเขาเพื่อทำเซอร์ไพรส์ ฉันกลับพบว่าเขากำลังคลอเคลียอยู่กับผู้ช่วยคนใหม่ของเขา คีร่า...ผู้หญิงคนเดียวกับที่ฉันเห็นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเขาและหัวเราะร่าเริงในวิดีโอเมื่อไม่กี่วันก่อน

เขาเรียกเธอว่า “คู่หูปีนผา” เป็นแค่เพื่อน ไม่ได้มีอะไรเกินเลย

แล้วเธอก็ทำพลาดครั้งใหญ่ที่ทำให้บริษัทเสียหายหลายสิบล้าน เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเธอ คินกลับไม่เอาเรื่อง เขาปกป้องเธอ ต่อหน้าผู้บริหารทั้งชั้น เขาหันมาเล่นงานฉัน โยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน

“ถ้าทนแรงกดดันที่นี่ไม่ไหว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ “ก็กลับสำนักงานใหญ่ไปเลยไป๊”

ผู้ชายที่ฉันสร้างชีวิตทั้งชีวิตให้ กำลังไล่ฉันออกเพื่อปกป้องผู้หญิงคนอื่น

และในวินาทีที่โลกของฉันพังทลายลงตรงหน้า เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้น CTO ของเราก้าวออกมา สายตาของเขากวาดมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของฉัน สลับกับใบหน้าเดือดดาลของคิน

เขามองตรงไปที่แฟนของฉัน น้ำเสียงของเขาเงียบสงบจนน่าขนลุก

“คุณกล้าดียังไงมาพูดกับเจ้าของบริษัทนี้ด้วยน้ำเสียงแบบนั้น”

บทที่ 1

เอริกา POV:

ระยะทางกว่าพันกิโลเมตรและเวลาสองปีที่ขวางกั้นระหว่างฉันกับแฟน ได้ถูกทำลายลงไม่ใช่ด้วยตั๋วเครื่องบิน แต่ด้วยวิดีโอสิบห้าวินาทีในมือถือของฉัน

ทั้งออฟฟิศเงียบสงัด มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังหึ่งๆ และเสียงหัวใจของฉันที่เต้นระรัวอยู่ในอก ตอนนี้เป็นเวลาตีสอง ฉันกำลังรอให้ข้อมูลขนาดมหึมาประมวลผลเสร็จ ซึ่งอาจใช้เวลาตั้งแต่ห้านาทีไปจนถึงหนึ่งชั่วโมง เพื่อฆ่าเวลา ฉันจึงทำในสิ่งที่ทำเป็นประจำ...ไถหน้าจอมือถือ

นิ้วโป้งของฉันเลื่อนผ่านรูปเพื่อนๆ ที่โพสต์ภาพลูกน้อยและทริปเที่ยวทะเลไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่วิดีโอหนึ่ง

ผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จัก ใบหน้าของเธอสดใสและมีชีวิตชีวา กำลังหัวเราะใส่กล้อง เธอสวยสะดุดตา มีกระขึ้นจางๆ บนจมูก และรวบผมสีเข้มเป็นหางม้าอย่างไม่ตั้งใจ เธอนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันหนึ่ง แขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวคนขับไว้แน่น

คนขับหันหลังให้กล้อง แต่ฉันจำแจ็กเก็ตหนังตัวนั้นได้ ฉันซื้อมันให้เขาเป็นของขวัญครบรอบสามปีของเรา

ผู้หญิงคนนั้นโน้มตัวไปข้างหน้า ริมฝีปากของเธออยู่ใกล้หูของคนขับ ตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่ม ลมพัดเส้นผมของเธอจนปิดหน้า แต่เสียงของเธอกลับชัดเจนอย่างน่าประหลาด “แข่งกันขึ้นไปบนยอดเขานะคิน! คนแพ้เลี้ยงหมูกระทะ!”

แคปชั่นใต้วิดีโอเป็นอีโมจิรูปหน้าผาจำลอง รูปหมูกระทะ และรูปขยิบตา ตามด้วยแฮชแท็ก #คู่หูปีนผา

คิน

ลมหายใจของฉันสะดุด โลกทั้งใบของฉันหดแคบลงเหลือเพียงหน้าจอเล็กๆ ที่ส่องสว่างในมือ เขาหันศีรษะมาเล็กน้อยเพียงชั่ววินาที แสงไฟข้างทางส่องกระทบสันกรามคมคายของเขา

คิน

นิ้วของฉันชาวาบขณะที่กดโทรหาเขา เสียงรอสายดังขึ้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ก่อนที่เขาจะรับ

“ฮัลโหล ที่รัก มีอะไรเหรอ ดึกแล้วนะ” เสียงของเขาอู้อี้ ฟังดูห่างไกล

ข้างหลังเขา ฉันได้ยินเสียงจอแจดังลั่น ทั้งเสียงเพลงดังๆ เสียงคนตะโกนโหวกเหวก และเสียงแก้วกระทบกัน ฟังดูเหมือนอยู่ในงานปาร์ตี้

“คุณอยู่ที่ไหน” ฉันถาม เสียงของตัวเองฟังดูกลวงโบ๋ในความเงียบสงัดของออฟฟิศ

“อ๋อ ออกมากับเพื่อนๆ ที่ยิมน่ะ” เขาตอบเร็วเกินไปนิดหน่อย “เพิ่งปิดโปรเจกต์ใหญ่กันได้ ก็เลยฉลองกันนิดหน่อย”

เสียงหัวเราะของผู้หญิงคนหนึ่ง ดังแหลมและคุ้นหู แว่วมาใกล้ๆ โทรศัพท์ของเขา เป็นเสียงหัวเราะเดียวกับในวิดีโอ

“คิน” ฉันพูด เสียงเบาหวิว “คุณอยู่กับใคร”

“ก็อยู่กับทีมไงเอริกา ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว” คำพูดของเขาตั้งใจจะให้ฉันสบายใจ แต่มันกลับเหมือนกระดาษทรายที่ขูดลงบนเส้นประสาทที่เปราะบางของฉัน

ฉันวางสายโดยไม่พูดอะไรอีก การขับรถกลับบ้านเป็นเหมือนภาพเบลอ ฉันจอดรถในที่ประจำ เสียงเครื่องยนต์ยังคงดังติ๊กๆ ขณะที่มันค่อยๆ เย็นลง และฉันก็ดูวิดีโอนั้นอีกครั้ง แล้วอีกครั้ง และอีกครั้ง

แจ็กเก็ตตัวนั้นเป็นของเขาแน่นอน หมวกกันน็อกที่แขวนอยู่บนแฮนด์รถก็เป็นใบที่ฉันคะยั้นคะยอให้เขาซื้อ ฉันเลื่อนไปดูในส่วนคอมเมนต์

ผู้ใช้ที่ชื่อ “ClimbLife” เขียนว่า “พวกคุณสองคนดูน่ารักกันจัง!”

ผู้หญิงในวิดีโอ ซึ่งใช้ชื่อโปรไฟล์ว่า คีร่า พัฒนกิจ ตอบกลับด้วยอีโมจิหัวเราะรัวๆ “เขาเป็นคู่หูปีนผาที่ดีที่สุดของฉันเลย! คอยผลักดันให้ฉันเก่งขึ้นตลอด!”

ฉันคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ของเธอ มันตั้งเป็นสาธารณะ มีรูปแล้วรูปเล่าที่เธอปีนหน้าผาชัน ร่างกายของเธอดูแข็งแรงและปราดเปรียว และในรูปเหล่านั้น อย่างน้อยสิบกว่ารูป มีคินอยู่ด้วย เขายืนอยู่ข้างๆ เธอที่ตีนหน้าผา หัวเราะอยู่กับกลุ่มคนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แขนของเขาวางพาดบนไหล่ของเธออย่างสบายๆ ในรูปหมู่

เขาเคยชอบปีนผา เราเคยไปด้วยกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ก่อนที่หน้าที่การงานของฉันจะรุ่งเรือง และความทะเยอทะยานของเขาจะส่งเขาไปกรุงเทพฯ เมื่อสองปีก่อน เขาบอกว่าเขายุ่งเกินกว่าจะไปปีนผาตั้งแต่ย้ายไป เขาบอกฉันว่าเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงสุดสัปดาห์ไปกับการทำงาน

เขาอยู่เมืองใหม่นะ ฉันบอกตัวเอง เขามีสิทธิ์ที่จะมีเพื่อนใหม่ มันเป็นเรื่องที่ดีต่อสุขภาพ แต่ความรู้ของฉันเกี่ยวกับชีวิตของเขา ชีวิตจริงๆ ของเขา มันว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง เป็นช่องว่างยาวนานสองปีที่เต็มไปด้วยคำปลอบใจลมๆ แล้งๆ และคำสัญญาถึงอนาคตที่รู้สึกห่างไกลออกไปทุกที

พอแล้ว ความอดทนของฉันที่ขึงตึงมาตลอดสองปีของการโทรคุยตอนดึกๆ และวันหยุดที่ไม่ได้เจอกัน ในที่สุดก็ขาดสะบั้น การย้ายงานที่ฉันวางแผนไว้อย่างรอบคอบสำหรับเดือนหน้า ที่ฉันทำงานหนักวันละสิบแปดชั่วโมงเพื่อให้ได้มา มันจะไม่เกิดขึ้นในเดือนหน้าอีกต่อไป มันจะเกิดขึ้นเดี๋ยวนี้

ยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อมา ฉันยืนอยู่ในล็อบบี้ที่ส่องประกายแวววาวของตึกออมนิคอร์ป ทาวเวอร์ในกรุงเทพฯ กระเป๋าเดินทางใบเล็กของฉันวางอยู่ข้างๆ เป็นพยานเงียบๆ ถึงการตัดสินใจบินมาอย่างหุนหันพลันแล่นของฉัน

“คุณเอริกา วรโชติ!” พนักงานต้อนรับทักทายฉันด้วยรอยยิ้มกว้าง “คุณอดิศรแจ้งไว้แล้วว่าคุณจะย้ายมาเร็วๆ นี้ แต่ไม่คิดว่าจะมาวันนี้เลยค่ะ! เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยค่ะ เฟรมเวิร์ก ‘ออร่า’ นี่เป็นตำนานเลยนะคะ คุณคินต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ในที่สุดคุณก็มาที่นี่”

ฉันยิ้มเจื่อนๆ คินไม่รู้ว่าฉันกำลังจะมา “เขาอยู่ในออฟฟิศหรือเปล่าคะ”

“อยู่ค่ะ เพิ่งพาผู้ช่วยคนใหม่ขึ้นไปพอดี เดี๋ยวจะต่อสายให้ขึ้นไปที่ชั้นผู้บริหารเลยนะคะ”

การเดินทางด้วยลิฟต์รู้สึกเหมือนยาวนานชั่วนิรันดร์ ผนังเหล็กขัดเงาสะท้อนภาพบิดเบี้ยวของตัวฉัน ผู้หญิงที่ยอมสละเวลานอน วันหยุด และเวลาที่ควรจะได้อยู่กับแฟน เพื่อสร้างสะพานข้ามระยะทางกว่าพันกิโลเมตร ฉันทำทุกอย่างเพื่อความฝันที่เรามีร่วมกัน ตำแหน่งใหญ่โตสำหรับเขา และชีวิตคู่สำหรับเรา ฉันคือสถาปนิกเงาผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเขา คือผู้สร้างนิรนามของ ‘ออร่า’ เฟรมเวิร์กซอฟต์แวร์ที่เป็นรากฐานของทั้งบริษัทเรา เขาคิดว่าฉันเป็นแค่สถาปนิกซอฟต์แวร์ที่เก่งกาจคนหนึ่ง เขาไม่รู้เลยว่าฉันคือผู้อยู่เบื้องหลัง คือคนที่แอบแนะนำเขาให้เป็นหัวหน้าโปรเจกต์ที่กรุงเทพฯ คือคนที่โน้มน้าวคุณอดิศร CTO ของเรา ว่าเขาคือคนที่เหมาะสมกับงานนี้

ฉันมาที่นี่เพื่อที่จะได้ยืนเคียงข้างเขา ไม่ใช่ข้างหลังเขาอีกต่อไป

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกพร้อมกับเสียงติ๊งเบาๆ

และเธอก็อยู่ที่นั่น

ยืนอยู่นอกออฟฟิศของคิน ถือแท็บเล็ตอยู่ในมือ คือผู้หญิงคนเดียวกับในวิดีโอ คีร่า พัฒนกิจ

คำพูดของพนักงานต้อนรับดังก้องอยู่ในหัวของฉัน ผู้ช่วยคนใหม่ของเขา

เธอเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มของเธอชะงักไปชั่วครู่ขณะที่มองมาที่กระเป๋าเดินทางของฉัน

ฉันเดินตรงไปหาเธอ เสียงส้นสูงของฉันกระทบกับพื้นหินอ่อน “สวัสดีค่ะ” ฉันพูด เสียงของฉันมั่นคงกว่าที่รู้สึก “ฉันเอริกา วรโชติ เป็นสถาปนิกซอฟต์แวร์คนใหม่ที่ย้ายมาจากสำนักงานใหญ่ค่ะ” ฉันยื่นมือออกไป

เธอจับมือฉัน แรงบีบของเธอมั่นคง สายตาของเธอเหลือบมองจากใบหน้าของฉันไปยังประตูออฟฟิศของคินที่ปิดอยู่ “คีร่า พัฒนกิจค่ะ ผู้ช่วยโปรเจกต์คนใหม่ของคุณคิน”

วิธีที่เธอเอ่ยชื่อเขา ช่างสนิทสนมและง่ายดายเหลือเกิน ทำให้ท้องของฉันปั่นป่วน ในวินาทีนั้นเองที่ฉันรู้ ฉันรู้ว่านี่มันเป็นมากกว่าแค่เพื่อน ใบหน้าของเธอยังคงเป็นใบหน้าที่สดใสและเปี่ยมด้วยเสียงหัวเราะเหมือนในวิดีโอ แต่เมื่อมองใกล้ๆ แววตาของเธอกลับมีประกายของความต้องการเป็นเจ้าของ

ฉันจำเสียงของเธอได้ทันที “ฉันเห็นวิดีโอของคุณแล้วนะคะ” ฉันพูด เสียงของฉันเบาลง “อันที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์น่ะค่ะ”

ท่าทีเป็นมิตรของเธอหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยสายตาเย็นชาที่จ้องมองประเมิน

“เอริกา?”

เสียงของคินดังมาจากข้างหลังฉัน

ฉันหันกลับไปช้าๆ เขายืนอยู่ที่ประตูออฟฟิศ ในมือถือแฟ้มเอกสาร ความหวังที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้ตลอดการเดินทางบนเครื่องบิน ความเชื่ออย่างสิ้นหวังว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด มันได้ระเหยหายไปจนหมดสิ้น

ดวงตาของเขา ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นที่ฉันรักมาตลอดห้าปี เบิกกว้าง แต่ไม่ใช่ด้วยความดีใจ ไม่ใช่ด้วยความรัก

มีเพียงความตกตะลึงอย่างที่สุดเท่านั้น