ตัวตายตัวแทน เพื่อสนองความหมกมุ่นของเขา

ฉันเป็นศิลปินที่ถูกจ้างมาเป็นเพื่อนให้กับมหาเศรษฐีผู้รักสันโดษ คิน มิลเลอร์ ฉันตกหลุมรักชายผู้แหลกสลายที่ฉันคิดว่าฉันกำลังเยียวยา

แล้วฉันก็ได้ค้นพบความจริง เขาแอบบันทึกช่วงเวลาส่วนตัวของเรา เพียงเพื่อใช้เทคโนโลยีดีปเฟกสวมใบหน้าของคาร่า น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไปแทน ฉันไม่ใช่คนรักของเขา ฉันเป็นแค่ตัวแสดงแทนให้กับความหลงใหลของเขาเท่านั้น

เมื่อคาร่าใส่ร้ายว่าฉันทำร้ายร่างกาย คินไม่เพียงแต่เชื่อเธอ เขายังยืนมองดูการ์ดของเขาทุบตีฉัน ต่อมา เขาส่งนักเลงมาทุบมือขวาของฉันจนแหลกละเอียด ทำลายอาชีพศิลปินของฉันจนย่อยยับ

เพื่อปกป้องชื่อเสียงของคาร่าก่อนงานแต่งงานของเธอ เขาจับฉันโยนเข้าห้องขัง เรียกฉันอย่างเย็นชาว่าเป็น "ของเล่น" ที่เขาเบื่อแล้ว

เขาทำลายร่างกาย อาชีพ และหัวใจของฉัน ทั้งหมดก็เพื่อผู้หญิงที่โกหกเขาซึ่งๆ หน้า

แต่ในห้องขังอันหนาวเหน็บนั้น ฉันได้รับข้อเสนอจากพ่อเลี้ยงที่เคยขับไล่ฉันออกจากบ้าน เขาต้องการให้ฉันแต่งงานกับคีแกน มาร์ค ทายาทบริษัทเทคโนโลยีผู้พิการ เพื่อแลกกับกองทุนมรดกมหาศาลของแม่ฉัน

ฉันรับข้อเสนอ ฉันเดินออกจากคุก ทิ้งเมืองนี้ไว้เบื้องหลัง และบินไปแต่งงานกับคนแปลกหน้า เพื่อหนีจากผู้ชายที่ทำลายฉันให้สิ้นซากในที่สุด

บทที่ 1

ไอเย็นจากที่นอนในส่วนที่เขาเคยนอนอยู่ทำให้ฉันรู้สึกวูบโหวง

ฉันเฝ้ามองคิน มิลเลอร์ ที่ค่อยๆ ลุกจากเตียง แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นสายคมกริบราวกับภาพวาด เขาเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าสง่างามแต่ห่างเหิน ทุกการกระทำของเขาดูประหยัดถ้อยคำและไร้ซึ่งการสัมผัสที่อาลัยอาวรณ์

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่ในความทรงจำถึงไออุ่นจากผิวของเขาที่แนบชิด น้ำหนักตัวของเขา และสัมผัสหยาบกร้านของตอหนวดที่เสียดสีกับลำคอของฉัน มันเป็นเพียงความอบอุ่นชั่ววูบในความเย็นชาของเพนต์เฮาส์สุดหรูแห่งนี้

เขาหยุดยืนริมหน้าต่าง แสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ วาดเงาของเขาให้ดูคมคายแต่แข็งกระด้าง เขาไม่ได้มองทิวทัศน์เบื้องล่าง สายตาของเขาล่องลอยไปไกลแสนไกล ที่ไหนสักแห่งที่ฉันไม่อาจติดตามไปได้ มันเกิดขึ้นทุกครั้ง...ความรู้สึกตัดขาดที่แทบจะมองไม่เห็น ราวกับว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า

ฉันใช้ข้อศอกยันตัวขึ้น ผ้าห่มไหมเนื้อดีเลื่อนลงมากองอยู่รอบเอว การเคลื่อนไหวของฉันดึงความสนใจของเขาได้ในที่สุด ดวงตาสีเทาเข้มของเขาสบเข้ากับตาของฉัน ในนั้นไม่มีความอบอุ่นใดๆ มีเพียงการประเมินอย่างเยือกเย็น

เขากลับมาที่เตียง มือของเขาวางลงบนสะโพกของฉัน ไม่ใช่การลูบไล้ แต่เป็นการตรึงฉันไว้ เขาผลักฉันกลับลงไปบนที่นอน น้ำหนักตัวของเขาเป็นสิ่งที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ เขาไม่พูดอะไรเลย เขาไม่จำเป็นต้องพูด

ฉันหลับตาลงและปล่อยให้เขานำทาง ร่างกายของฉันตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ ฉันอยากจะรู้สึกอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้ที่จะเชื่อมช่องว่างระหว่างเรา ฉันโอบแขนรอบคอเขา ดึงเขาเข้ามาใกล้ขึ้น เพื่อแสวงหาจูบที่ลึกซึ้งกว่าแค่ผิวเผิน

เขาอนุญาต ริมฝีปากของเขาบดเบียดกับฉันด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างดี แต่ไร้ซึ่งความปรารถนาที่แท้จริง

เมื่อทุกอย่างจบลง เขาผละออกไปทันที พื้นที่ว่างข้างกายฉันกลับมาหนาวเย็นอีกครั้ง

เขาลุกขึ้นและเริ่มแต่งตัว ทุกการเคลื่อนไหวดูมีประสิทธิภาพและแม่นยำ เขาสวมนาฬิกาข้อมือเรือนหรูสีเข้มที่เข้ากับความเย็นชาในดวงตาของเขา ไม่มีความรู้สึกอิ่มเอมหลังเสร็จสิ้น ไม่มีช่วงเวลาแห่งความเงียบงันที่ใช้ร่วมกัน มีเพียงเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าขณะที่เขาสวมเกราะป้องกันตัวเองกลับคืน

ฉันลุกขึ้นนั่งและเริ่มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่กองอยู่บนพื้นอย่างเป็นกลไก การกระทำของฉันรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์ เป็นกิจวัตรที่ฉันทำมานับครั้งไม่ถ้วน

คินเดินไปที่ชั้นหนังสือ นิ้วของเขาไล้ไปตามสันปกหนังสือคลาสสิกที่หุ้มด้วยหนัง ก่อนจะหยุดที่แผงเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นในห้อง เขากำลังปิดกล้อง

เขามองเลนส์ที่ซ่อนอยู่นานครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก

ฉันจำครั้งแรกที่เขาขอได้ มันไม่ใช่คำขอ แต่เป็นเงื่อนไข ท้องของฉันบิดเกรี้ยวด้วยความอับอายและสับสน เขาบอกว่ามันเป็น "เพื่อความสบายใจ" ของเขา เป็นวิธีที่จะจดจำ ฉันกำลังจนตรอก ฉันเป็นหนี้แม่ของเขาเป็นเงินจำนวนมหาศาล และนี่เป็นทางเดียวที่ฉันจะจ่ายคืนได้ ฉันจึงตอบตกลง

ฉันจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้ คุณนายมิลเลอร์เป็นคนจัดการ เขาเป็นเหมือนภูตผี เป็นคนสันโดษที่ซ่อนตัวอยู่ในหอคอยแก้วแห่งนี้ งานของฉันง่ายมาก คือดึงเขาออกมา เป็นเพื่อนของเขา เป็นแรงบันดาลใจของเขา หรืออะไรก็ได้ที่เขาต้องการเพื่อให้รู้สึกเหมือนมนุษย์อีกครั้ง ฉันเป็นศิลปิน และแม่ของเขามองว่าฉันเป็นเครื่องมือที่จะซ่อมแซมลูกชายที่แตกสลายของเธอ

ช่วงหนึ่ง ฉันคิดว่าฉันกำลังทำสำเร็จ เขาเป็นคนมีบาดแผล ลึกลับ เป็นปริศนาที่ฉันอยากจะไขให้ได้ ฉันวาดภาพเขา ร่างภาพเขา เรียนรู้ทุกส่วนโค้งเว้าบนใบหน้าและเงาในดวงตาของเขา ฉันตกหลุมรักผู้ชายที่ฉันคิดว่าฉันกำลังช่วยชีวิต

แรงดึงดูดระหว่างเรานั้นปฏิเสธไม่ได้ คืนหนึ่งเราก็ลงเอยกันบนเตียง เป็นการปะทะกันระหว่างความหวังของฉันกับความต้องการอันเงียบงันและสิ้นหวังของเขา มันรู้สึกเหมือนจริง

แต่ความสัมพันธ์นี้มาพร้อมกับกฎสองข้อ

หนึ่ง: ห้ามถามเรื่องอดีตของเขา

สอง: เขาบันทึกทุกอย่าง

ฉันแต่งตัวเสร็จและเดินไปหาเขา ฉันดึงเมมโมรี่การ์ดเล็กๆ ออกจากช่องที่ซ่อนอยู่

"นี่ค่ะ" ฉันพูด เสียงเรียบเฉย ฉันยื่นมันให้เขา

เขาเหลือบมองมัน แล้วมองกลับมาที่ฉัน "วางไว้บนโต๊ะ"

เขาไม่สนใจ เขาไม่เคยสนใจ เขาไม่เคยดูมันกับฉัน เขาจะเอามันไปและหายเข้าไปในห้องทำงานของเขาเป็นเวลาหลายชั่วโมง

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไม

ความทรงจำของการค้นพบนั้นยังคงฝังลึกในใจฉัน มันเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ฉันเอาแฟไปให้เขา เข้าไปในห้องทำงานของเขาโดยไม่ได้เคาะประตูเป็นครั้งแรก เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่แล็ปท็อปของเขาเปิดอยู่ บนหน้าจอคือวิดีโอ

มันคือฉัน ร่างกายของฉัน การเคลื่อนไหวของฉัน ส่วนโค้งของแผ่นหลังขณะที่ฉันแอ่นกายเข้าหาเขา

แต่ใบหน้านั้นไม่ใช่ของฉัน

มันคือใบหน้าของคาร่า น้องสาวต่างแม่ของฉัน ใบหน้าของเธอถูกซ้อนทับบนร่างกายของฉันอย่างแนบเนียน พร้อมกับเสียงครางเรียกชื่อของเขา วิดีโอนั้นเป็นหนึ่งในหลายสิบวิดีโอ เป็นแคตตาล็อกช่วงเวลาของเราด้วยกัน ทั้งหมดถูกดัดแปลง บิดเบือนให้กลายเป็นจินตนาการที่เขาสร้างขึ้นรอบตัวผู้หญิงอีกคน

เขาหลงใหลเธอ ฉันเป็นเพียงตัวแสดงแทน เป็นตัวแทนที่สะดวกเพราะฉันดูคล้ายเธอในระยะไกล ผมสีเข้มเหมือนกัน รูปร่างเพรียวบางเหมือนกัน ใกล้เคียงพอที่เทคโนโลยีของเขาจะจัดการที่เหลือได้

ทุกคำพูดอ่อนหวานที่เขาเคยพูด ทุกช่วงเวลาที่ฉันคิดว่าเป็นความก้าวหน้า มันเป็นเพื่อเธอ เขามองมาที่ฉัน แต่เขากำลังเห็นคาร่า

หัวใจของฉันที่เคยเต้นแรงเพื่อเขา ตอนนี้รู้สึกเหมือนก้อนหินที่ตายด้านในอก ความรักที่ฉันเฝ้าฟูมฟักได้กลายเป็นเถ้าถ่าน

"เอวา" เสียงของคินตัดผ่านความคิดของฉัน ดึงฉันกลับมาสู่เพนต์เฮาส์ที่หนาวเหน็บ เขากำลังติดกระดุมเสื้อ "ขอน้ำแก้วนึง"

มันไม่ใช่คำขอ

ฉันเดินไปที่ห้องครัวด้วยท่าทางแข็งทื่อ ฉันรินน้ำจากก๊อกแล้วนำไปให้เขา นิ้วของฉันชาด้าน

เขารับไปโดยไม่มีคำขอบคุณ ดื่มรวดเดียวจนหมด

"ฉันต้องไปทำธุระที่สิงคโปร์ จะไปหนึ่งสัปดาห์" เขาประกาศขณะจัดเนกไทหน้ากระจก

"ค่ะ" ฉันพูด เสียงของฉันสงบ แต่ลึกๆ ข้างในกลับสั่นสะท้าน

เขาหันมา หรี่ตาลงเล็กน้อย "คุณดู...แปลกไป"

"แค่เหนื่อยค่ะ" ฉันโกหก รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนริมฝีปาก "เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ หวังว่าการเดินทางครั้งนี้จะ 'ประสบความสำเร็จ' นะคะ"

เขามองหน้าฉันอีกครู่หนึ่ง แววตาสับสนวูบผ่าน เขาไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวฉัน เขาไม่เคยเห็นฉันจริงๆ เลยสักครั้ง

เขาพยักหน้าหนึ่งครั้ง แล้วหันหลังเดินออกจากประตูไปโดยไม่หันกลับมามอง

เสียงกลอนประตูดังคลิก ปิดผนึกฉันไว้ในความเงียบ

ฉันก้มมองเมมโมรี่การ์ดที่ยังอยู่ในมือ เสียงหัวเราะแห้งๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก

ภารกิจของฉันจบลงแล้ว

คุณนายมิลเลอร์ต้องการให้ฉันดึงลูกชายของเธอกลับสู่โลกภายนอก

ฉันทำได้แล้ว แต่ไม่ใช่เพื่อฉัน

ในที่สุดหัวใจของฉันก็แหลกสลายโดยสมบูรณ์ และในการแหลกสลายนั้น ฉันก็ได้พบกับเศษเสี้ยวของอิสรภาพ