หน่วยคัดกรองรัก Covid19

Chapter 2

           นักสืบเอกชน...

         ระดับหมอตฤณคงไม่อยากไปข้องเกี่ยว เขาจึงลังเลใจที่จะเดินเข้าไปหน้าสำนักงาน เปิดโทรศัพท์ขึ้นดูเบอร์คนแปลกหน้า ด้วยกิริยาย้ำคิดย้ำทำแล้วไม่ทำมันสักที

           บุคคลพวกนี้ทำงานอย่างมืออาชีพ รับติดตามพฤติกรรมชู้สาว ปัญหาครอบครัว การทุจริตภายในบริษัท และงานอื่น ๆ เช่นกรณีของเขาคือตามหาหญิงสาวคนหนึ่ง

           ก็แล้วทำไมต้องไปตาม...?

           ยัยหมวยแสบนั่นได้เขาแล้วทิ้ง!

           หล่อนควรต้องมาตามร้องขอความเห็นใจจากเขาต่างหาก แม้จะเป็นแค่คนแช็ตคุยกันในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ

           สามเดือน...

           หากวันไหนเขาเข้านอนก่อนหล่อนเลิกงานหรือเข้าเวรดึก เขาจะส่งข้อความหาคนที่ไม่เคยเจอหน้ากันได้ทุกวัน ในวันที่พูดคุยสนิทสนมมากขึ้น ตอนนั้นเขาเดินทางไปหาพ่อถึงจันทบุรีก็โทรคุยกันตลอดพร้อมคำมั่นสัญญา...

           ว่าวันหนึ่งจะพบกัน...

           คุณหมอหนุ่มยังคงหงุดหงิด กระทั่งตอนนี้ที่หยิบเสื้อยืดทรงหลวมลายขวางงานแฟชั่น กางเกงยีนสีซีดมาสวม หย่อนกายลงนอนราบบนที่นอนนุ่ม

           เพดานสีขาวในห้องนอนของเขาเคยเป็นสีสว่างสดใส แค่ก่อนวันที่หล่อนเดินจากไป ตอนนี้มันช่างมืดทะมึนปานเปรียบว่าละเลงด้วยสีเทาคงไม่พอนิยาม

           จะโทษใครถ้าไม่ใช่ไอ้ต๊อด!

           นึกโกรธเพื่อนตัวดีอย่างโกมินทร์ โทรมาเล่าเรื่องบริษัทจัดหาคู่อะไรสักอย่าง การันตีเรื่องผู้หญิงดี ๆ มีการศึกษา โปรไฟล์แท้ไม่แอปฯ แต่งเยอะตัวจริงหน้าสยอง พร้อมเสนอยื่นโปรไฟล์ของเขาไป ระดับหมอตฤณที่กำลังอยากมีทายาทสักคนให้แม่คงไม่ปฏิเสธ...

           แต่อนิจจา...!

           เพราะความเมาเป็นเหตุ เขาจำได้เลือนรางว่าพูดคุยกัน หัวเราะคิกคัก ท่ามกลางบรรยากาศสุดแสนโรแมนติก ท้องฟ้าเปิดโล่งมองเห็นหมู่ดาวกะพริบระยิบระยับ บนโต๊ะรับประทานอาคารค่ำที่มีแค่เราสอง ชนแก้วดื่มไวน์องุ่น สนทนางานแพทย์กันอย่างถูกปากถูกคอ

           แค่คืนนั้น... คืนสุดท้าย...

           ร่างบางส่ายเอวเย้ายวนชวนฝันทิ้งไว้เพียงความทรงจำแสนหวาน ใบหน้างามหมดจดไล่ตั้งแต่ดวงตากลมโต เรียวปากอิ่มงามอมแดงชมพู มอบรสชาติกลมกล่อมไหลผ่านลำคอร้อนผ่าว จุมพิตไร้เดียงสาของหล่อนติดตรึงอยู่ตรงปลายลิ้นและริมฝีปาก

           ไม่มีสักค่ำคืนเป็นสุขหากว่าเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมเสียงก้องกังวานอยู่ในหัว

           เสียงหวานครางไม่ได้ศัพท์ สีหน้าเร่าร้อนคราถูกกระแทกหนัก ๆ รุกเข้าออกโดยไม่ต้องพักยกกลางคัน ขนาดหนุ่มโสดสายเปิดกว้างทางเพศ LGBTQ อย่างเขายังติดอกติดใจไม่รู้ลืม

           รสชาติแสนวิเศษ น่าอัศจรรย์ ถ้ำคับแคบตอบรับตัวตนของเขาอย่างเต็มใจไร้ป้อมปราการขวางกั้นจนสร่างเมา นอกจากมนุษย์หมอต้องมานั่งนึกเสียใจด้วยเหตุน้ำเมาเข้าปาก พาสาวที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งเดียวเข้าห้องแห่งความลับ หนักที่สุดคือไม่รู้จักพกถุงยางอนามัย!

           สาวร่างบางน้อยเอวเด้งเขย่ามัน ทั้งบนเตียง บนโซฟา ไม่ว่ามุมไหนในคอนโดมิเนียมของเขา แม่เจ้าประคุณรุนช่องดันกลายร่างเป็นซินเดอเรลล่า อันตรธานหายไปจากเตียงก่อนรุ่งฟ้าสางพร้อมหยดเลือดเล็ก ๆ บนผ้าปูที่นอนสีขาว

           ไม่สิ... มันไม่ใช่ความฝันแน่นอน...!

           เป็นไปได้ไหม? หากว่าหล่อนเกิดทำโทรศัพท์หายเลยไม่รู้ว่าจะติดต่อเขายังไง ในเมื่อตอนคุยก็คุยกันดีทุกวัน เช้ากลางวันเย็น กินข้าวหรือยัง? ทำอะไรอยู่? ทำงานเหนื่อยไหมถึงบ้านหรือยัง? เขาสามารถที่จะคุยกับหล่อนได้ทุกเรื่องแม้แต่เรื่องครอบครัว

           หล่อนมีเหตุผลอะไรต้องมาฟันเขาแล้วทิ้ง... ผู้ชายคนแรกของหล่อนเนี่ยนะ!

           หมอบ้าเรียนอย่างเขาผ่านประสบการณ์เพศศึกษามาบ้าง จึงแน่ใจต่อให้เมาแค่ไหน

           แววตาคู่สวยหวั่นกลัวไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ขนาดตอนยัดเข้าไป อาหมวยถึกทนของเขากรี๊ดลั่นห้องหูแทบแตก

           เขาควรตามหาหล่อนดีไหม? เขาแค่อยากจะรู้ว่ามันเพราะอะไร หล่อนมีเหตุผลอะไร? หล่อนโกรธเขาที่ใจร้อนไปอย่างนั้นหรือ? กำลังเสียใจอยู่รึเปล่า?

           หลายครั้งที่เขาพยายามนึกคิด ตามหาตัวหล่อนแม้แต่เข้าไปหาที่บริษัทจัดหาคู่ เขากลับไม่พบข้อมูลของอาหมวย ขอช่องทางติดต่อไม่ได้ต่อให้เป็นระดับแพลตตินั่มเมมเบอร์ หากเจ้าตัวไม่ยินยอมให้ทางบริษัทเปิดเผยข้อมูล

           มันไม่ใช่ความรู้สึกเสียดายเพราะแม่สั่งสอนมาดีใช่ไหม? ว่าอย่าทำ... หนุ่มโสดเปลี่ยวเสียวคนเดียวได้ยังไม่เคยฉีกพรหมจรรย์สาวมาก่อนสักอัน

           “น้องหมวย... อาหมวย...” เสียงสั่น ๆ พูดกับอากาศ ความเหน็บหนาวภายในใจพาให้เลิกผ้าห่มขึ้นคลุม ปิดตาลงเงียบ ๆ ในวันหยุดที่เขาไม่อยากไปไหนสักที่

           กระทั่งเสียงประตูดังให้ลุกไปเปิดออก เชื้อเชิญคนข้างนอกเข้ามา จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่เพื่อนตัวปัญหา

           หนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันแต่งตัวคล้าย ๆ กันแต่เป็นเสื้อยืดสีขาวแฟชั่นตามเจ้าของห้องเข้ามาแล้ว เหลือบตามองคุณหมอหนุ่มเดินกลับไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างเดิม

           โกมินทร์คาดเดาได้เลยว่าหมอตฤณเพิ่งเจอผู้หญิงดี ๆ ใจเต้นตุบตับทุกครั้งที่ได้รับข้อความไลน์จากหล่อน จากนั้นก็โลกสลายลงทั้งใบเหมือนพวกคลั่งรัก

           “แต่งตัวหล่อรีดเสื้อซะเนี้ยบ แต่มานอนให้เสื้อยับ อะไรของมึงวะ? หมอตฤณเอ๊ย... ไปเที่ยวกับกูดีกว่า จะได้หายเครียดเรื่องชะนี”

           “ของีบอีกแป้บ ครึ่งชั่วโมงค่อยออกไปแรดนะ มึงนั่งเล่นไปก่อน อยากทำอะไรทำเลย”

           เจ้าของห้องต้อนรับทนายหนุ่มด้วยความสนิทสนมกันมานาน ตะแคงนอนเท้าแขน ทอดอารมณ์ไปกับกำแพงสีขาว มีเพื่อนหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ

           คอนโดมิเนียมหลักสิบห้าล้านหรูหราที่สุดในย่านใจกลางเมือง ความกว้างขวางสมราคากับที่คุณหมอเสียเงินผ่อน มีสระว่ายน้ำ ฟิตเนส ห้องรับรองการเจรจาธุรกิจ

           บางครั้งโกมินทร์ก็มานอนเล่น ซื้อของมานั่งรับประทาน แม้วันนี้ไม่ได้ถือของติดมือมาเพราะตั้งใจจะชวนไปส่องสาว ๆ ข้างนอก

           “มึงไม่หิวหรือไง? ปกติไม่นอนก็ไปฟิตเนสนี่หว่า ไปออกกำลังกายดูหนุ่ม ๆ สาว ๆ กับกูไป ลุกเหอะ ไปหาไรกินกันก็ได้ จ่ายค่าส่วนกลางตั้งแพงลงไปใช้บริการหน่อยไป”

           ด้วยความเป็นคนดูแลตัวเองให้อยู่ในขนาดสมส่วนพอดี เรือนกายเป็นล่ำสันมีมัดกล้ามแต่ไม่ดูเหมือนพวกบ้าคลั่งความแข็งแกร่งจนเกินไป หมอตฤณออกกำลังกายไม่ต่ำกว่าอาทิตย์ละสองครั้ง

           ขณะที่เขากลับไม่อยากทำมันขึ้นมา ปิดตาลงนอนอย่างเหนื่อยหน่าย

           “นอนแป้บ อย่าเซ้าซี้ได้ไหม? ขอครึ่งชั่วโมง...”

           “เออ... ครึ่งก็ครึ่ง... แต่วันนี้มึงอยากกินกะเทย ทอม ดี้ ผู้สาวผู้บ่าว บอกกูเลย กูจัดให้ ไม่งั้นไปหานักสืบซะให้สิ้นเรื่อง...” เพื่อนสนิทแสนรู้ใจว่าตฤณภพจะเลือกข้อไหน

           LGBTQ กลุ่มเพศทางเลือก

           Lesbian Gay Bisexual Transgender Queer