วิวาห์ลวง

ในปีที่ห้าของการแต่งงาน ที่ตลาดนัดวัวควาย ฉันเห็นสามีของฉันอยู่กับลูกพี่ลูกน้อง—ผู้หญิงที่ใครๆ ก็คิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน

ในอ้อมแขนของเธอ คือลูกชายของพวกเขาสองคน

ฉันเพิ่งมารู้ในวินาทีนั้นว่าชีวิตแต่งงานทั้งหมดของฉันเป็นเรื่องโกหก เป็นแค่ฉากบังหน้าที่สามีและคุณย่าแท้ๆ ของฉันสร้างขึ้น เพื่อปกป้องผู้หญิงที่เคยพยายามจะฆ่าฉัน

ฉันไม่ใช่ภรรยา ฉันเป็นแค่ข้ออ้างให้เขามี άλλοibi

ในวันที่พวกเขาวางแผนจะวางยาฉันเพื่อไปฉลองวันเกิดลูกชายกันอย่างมีความสุข ฉันเซ็นยกมรดกทุกบาททุกสตางค์ของตระกูล ยื่นฟ้องหย่า และหายตัวไปตลอดกาล

บทที่ 1

มุมมองของพราว:

ในปีที่ห้าของการแต่งงาน ที่ตลาดนัดวัวควาย ฉันเห็นเมียน้อยของสามี—ผู้หญิงที่ใครๆ ก็เชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน

เธอยืนอยู่อีกฟากของคอกประมูล ในอ้อมแขนมีเด็กชายผมบลอนด์ตัวน้อย มืออีกข้างก็กุมประสานกับคิน สามีของฉันอย่างสนิทสนม

เธอชื่อมินนี่ ลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง เมื่อห้าปีก่อน เธอพยายามจะฆ่าฉันโดยวางแผนให้วัวแตกตื่นวิ่งเข้าใส่ พอแผนล้มเหลว เธอก็ถูกปล่อยข่าวว่าฆ่าตัวตายเพราะรู้สึกผิด

อย่างน้อย นั่นก็คือสิ่งที่พวกเขาบอกฉัน

เสียงยานคางของคนขานราคา เสียงร้องของวัวควาย เสียงจอแจของผู้คน—ทุกอย่างเงียบหายไปราวกับมีคนกดสวิตช์ปิด โลกทั้งใบของฉันบีบอัดลงเหลือเพียงภาพเดียวที่แผดเผาใจ ภาพของคนสามคน ที่ดูเหมือนครอบครัวปกติสุขสันต์ อาบไล้ด้วยแสงแดดร้อนระอุของทุ่งกว้างในโคราช

ฉันรีบหลบหลังเสาไม้ขนาดใหญ่ ความหวาดกลัวเยียบเย็นเลื้อยขึ้นมาตามสันหลัง

เสียงหวานปานน้ำผึ้งของมินนี่ลอยข้ามมา เจือความ得意的ที่เธอไม่คิดจะปิดบัง

“ที่รัก ฉันไม่รู้จะขอบคุณพี่ยังไงดี ทั้งพี่แล้วก็คุณย่า ถ้าไม่ใช่เพราะสองคน ฉันคงเน่าตายในคุกไปแล้ว”

คุณย่า... คุณหญิงลดา ประมุขแห่งไร่ภักดีดำรง

เหมือนมีมือเย็นเฉียบมาบีบรัดหัวใจของฉันจนหายใจไม่ออก

เสียงทุ้มนุ่มของคินดังตามมา—เสียงที่ฉันเคยรัก “อย่าคิดมากน่า ตอนนั้นสถานการณ์มันบังคับ คุณย่าต้องทำลายหลักฐานทิ้ง มันเป็นทางเดียว ทำไมเธอคิดว่าท่านซื้อไร่ข้างๆ ให้ล่ะ ก็เพื่อให้เราได้เจอกันไง”

“ฉันก็ยังรู้สึกผิดกับพราวอยู่นะ” มินนี่พูด น้ำเสียงเสแสร้งแกล้งเห็นใจ “ต้องทนแต่งงานกับยัยนั่นมาตั้งห้าปี พี่ลำบากมากเลยนะ”

“ไม่เป็นไรเลย ขอแค่มีเธอกับวิน” เสียงของคินเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่บูชา “คิดซะว่ามันเป็นการไถ่โทษของพี่ เป็นวิธีที่พี่จะแก้ไขทุกอย่าง ขอแค่เธอกับลูกสบายดี พี่ทนได้ทุกอย่าง”

เขาโน้มตัวลงจูบหน้าผากของเด็กชายตัวน้อย วินหัวเราะคิกคัก ยกแขนเล็กๆ โอบรอบคอคินแล้วร้องเสียงใส

“พ่อจ๋า”

พ่อจ๋า...

โลกของฉันไม่ได้แค่ร้าว แต่มันพังทลายลงมาอย่างไม่มีชิ้นดี ชีวิตแต่งงานห้าปี บ้านที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตใจ สามีที่ฉันรักอย่างสุดหัวใจ—ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก เป็นเครื่องมือปกปิดอาชญากรรม ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา ฉันเป็นแค่ข้ออ้าง เป็นการไถ่โทษที่มีชีวิตและลมหายใจของเขา

พวกเขายืนคุยกันอีกครู่หนึ่ง วางแผนสำหรับอีกไม่กี่วันข้างหน้า—ซึ่งเป็นวันครบรอบการ "ตาย" ของมินนี่ คินกับคุณย่าจะใช้ข้ออ้างว่าไป "เยี่ยมหลุมศพ" เพื่อไปร่วมงานวันเกิดของวินที่ไร่ของมินนี่

ขาฉันอ่อนแรงทรุดลงกับพื้นไม้หยาบๆ ของเสา ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ท้องไส้ปั่นป่วน ชีวิตที่ฉันเคยคิดว่าเป็นของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลก และฉันคือตัวตลกในเรื่องนั้น

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของฉันก็สั่น หน้าจอขึ้นชื่อว่า “คุณย่า”

ฉันกดรับด้วยมือที่สั่นเทา เสียงทรงอำนาจที่คุ้นเคยของคุณหญิงลดาดังลอดมา

“พราว อยู่ไหนลูก คนเยอะแยะ อย่าเดินไปไหนไกล”

น้ำเสียงของท่านเจือความห่วงใย แต่ตอนนี้ฉันได้ยินความจริงที่ซ่อนอยู่ มันคือความกลัว ท่านไม่ได้กลัวฉันหลงทาง ท่านกลัวว่าฉันจะไปเจอมินนี่เข้า กลัวว่าเรื่องโกหกสุดสมบูรณ์แบบและเลวร้ายของท่านจะถูกเปิดโปง

ฉันสูดหายใจลึกๆ พยายามปั้นเสียงให้เป็นปกติ

“พราวสบายดีค่ะคุณย่า พอดีมาดูวัวพ่อพันธุ์อยู่ค่ะ ปีนี้สวยๆ ทั้งนั้นเลย”

ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงของคุณหญิงลดาจะกลับมาอีกครั้ง แหลมด้วยความตื่นตระหนก

“อยู่ตรงนั้นนะ! อย่าไปไหน! เดี๋ยวจะให้ตาคินไปรับเดี๋ยวนี้!”

สายตัดไปทันที

ไม่ถึงสองนาทีต่อมา ร่างสูงของคินก็ปรากฏตัวตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเคร่งขรึม พยายามซ่อนความตื่นตระหนกเอาไว้ น้ำเสียงมีทั้งความห่วงใยจอมปลอมและตำหนิ

“มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย พี่หาตั้งนาน... แล้วนี่... เจอใครรู้จักบ้างรึเปล่า”

ฉันเงยหน้ามองเขา มองเข้าไปในดวงตาที่ฉันเคยคิดว่ามีโลกทั้งใบอยู่ในนั้น ฉันกล้ำกลืนเสียงกรีดร้องที่จุกอยู่ตรงลำคอ แล้วฝืนยิ้มออกมา ยิ้มที่เปราะบางจนรู้สึกเหมือนมันจะทำให้ใบหน้าฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ไม่เจอใครเลยค่ะ... พราวแค่... คิดถึงพี่”

เขาผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดบนบ่าคลายลงขณะที่เขาดึงฉันเข้าไปกอด

ฉันยอมให้เขากอด ฉันซบหน้ากับอกเขา ในสภาพที่เหมือนซากปรักหักพังที่เงียบงันและเย็นชา ปล่อยให้เขาพาฉันกลับบ้าน