เผลอใจรักเพื่อนสนิท
ตอน 1
@โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ในมหาลัยชื่อดัง
"เชรด~ น้องแม่งโคตรน่ารักเลยว่ะไอ้ภาม มึงหันไปดูดิ" เจเจสะกิดแขนเพื่อนที่กำลังนั่งก้มหน้าปั่นงานกลุ่มอยู่ ให้หันไปมองหญิงสาวที่เดินผ่าน
"ก็งั้นๆ" ภามตอบเสร็จก็ก้มหน้าทำต่อ
"ถุย! งั้นๆเหี้ยไรล่ะ นั่นดาวคณะเลยนะมึง"
"แล้ว?"
"เออก็ไม่แล้วไงหรอก ใครจะไปสวยเท่าน้องคิดตี้มึงล่ะเนอะ"
"แน่นอน" ภามไหวไหล่ตอบอย่างเห็นด้วย
"แต่น้องจอยของกูไปอัพนมมาใหม่ เต็มไม้เต็มมือเลยนะเว้ยไอ้ภาม ถ้ามึงได้เห็นต้องอิจฉากูแน่ๆ"
"มึงมันลามก"
"ใครจะไปเหมือนมึงอ่ะ ชอบผู้หญิงหวานๆ น่ารัก เรียบร้อย ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมมึงไม่จับแม่ชีทำเมียเลยวะ ฮ่าๆ"
"ก็กูชอบของกูแบบนี้"
"เอาแบบนั้นไหม?" เจเจใช้สายตามองไปที่วาโย ก่อนจะใช้ปากชี้ไปที่เธอ แต่ภามกลับสายหน้าปฏิเสธรัวๆ
"หึ! ดุอย่างกับหมา..."
"ฉันได้ยินนะ!" วาโยมองทั้งคู่อย่างเอาเรื่องก่อนจะพูดต่อ "เสร็จหรือยังมัวแต่คุยกันอยู่ได้ รายงานกลุ่มนะ จะให้ฉันทำคนเดียวเลยรึไง"
ไอ้พวกนี้นี่ หาเรื่องอู้กันตลอด มัวแต่นั่งแซวสาวกันอยู่ได้
"ก็ทำอยู่นี่ไง ปากคุยแต่มือทำไหมล่ะ" ภามตอบกลับคนขี้บ่น
"ทำอะไร ฉันเห็นพวกแกสองคนนั่งคุยกันอยู่เนี่ย รีบเลยนะ! ถ้าฉันไปดูหนังรอบหกโมงไม่ทัน ฉันเอาพวกแกตายแน่!!" เคยได้ยินคำพูดนี้ไหม 'ไม่ตบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลย' คำนี้มันใช้ได้กับเพื่อนของเธอจริงๆนะ
"ค๊าบ~" เจเจยิ้มเจื่อนก่อนจะรีบก้มหน้าพิมพ์รายงานต่อทันที เพราะถ้ารายงานไม่เสร็จมีหวังโดนหลังแหวนแน่
"ก็ทำอยู่นี่ไงจะรีบไปไหนล่ะ โรงหนังไม่หนีหรอกมั้ง"
"ไม่ต้องเลยไอ้ภาม แกอ่ะตัวดี"
"ดุแบบนี้ไง ไอ้พี่โอบมันเลย..."
ขวับ! วาโยละสายตาจากภาม แล้วจ้องมองไปที่เจเจแทน เพราะคนที่เขาเอ่ยชื่ออยู่ตอนนี้คือแฟนสุดที่รักของเธอ
"โอเคๆไม่พูดแล้ว" เจเจยกธงขาวยอมแพ้ แต่ทว่า... "ไอ้ภามมึงรีบทำดิ เดี๋ยวเพื่อนก็ไปหาผู้ไม่ทันหรอกมึง! ฮ่าๆ"
"......" ยัง ยังไม่หยุดอีก วาโยหยิบปากกาขึ้นมาควง ถ้าเขายังพูดอีกแค่คำเดียวมีหวังปากกาแท่งนี้ได้ลอยไปปักที่หัวของเจเจแน่
"พี่เจขา~"
"อุ๊ย! น้องจอยจ๋า~"
"เออ! ใหญ่ขึ้นจริงว่ะ" ภามหันไปกระซิบเจเจ แล้วบอกถึงขนาดหน้าอกหน้าใจที่เปลี่ยนไปของคู่ขาเพื่อนสนิท
"กูบอกแล้ว" ทั้งคู่กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับมดสนทนากันเพราะกลัวเพื่อนอีกคนได้ยิน "เพื่อนโย~ กระผมขอ..."
"ไม่ได้! ถ้ารายงานไม่เสร็จ ก็ไม่ต้องไป"
"รู้ใจซะด้วยว่าจะพูดอะไร แต่ยังไงน้องเขาก็มาแล้ว~"
"มาแล้วก็นั่งรอสิ มันยากตรงไหนไม่ทราบ"
"เพื่อนพี่ดุตลอดเลยนะคะ"
"ไม่เป็นไรนะจ๊ะ อีกนิดก็เสร็จแล้ว รอพี่แป๊บนะ" เจเจยิ้มหวานส่งให้จอยเมื่อรู้ชะตาชีวิตตัวเองว่าไม่สามารถไปตอนนี้ได้ อุตส่าห์ทำเสียงสองเสียงสามแล้ววาโยก็ยังไม่ใจอ่อน
"ก็ได้ค่ะ" จอยตอบเสียงเศร้าก่อนจะเดินมานั่งตักเจเจ พรึ่บ~
"เก้าอี้ก็มีมั้ยหนู นั่งแบบนั้น ไอ้เจมันคงมีกะจิตกะใจทำรายงานหรอกมั้ง"
ไม่ใช่แค่นั่งตักธรรมดา แต่เธอนั่งคร่อม ย้ำว่านั่งคร่อมและหันหน้าเข้าหาเจเจก่อนจะยกมือคล้องคอ ดีที่เธอใส่กระโปรงพลีท ถ้าเป็นกระโปรงทรงเอนี่ไม่อยากจะคิดเลย
"หวงกูแหละ"
"ห่วงงานค่ะ!"
เจเจอุ้มหญิงสาวลงจากตักแล้วยกมือหยิกแก้มเธออย่างหยอกเย้า "นั่งข้างๆพี่ก่อนนะ"
"ก็ได้ค่ะ~" เธอยิ้มหวานแล้วหอมแก้มเจเจ
และในขณะเดียวกัน ภามก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแอปสั่งของหวานเพื่อเอามาดับร้อนให้คนขี้โมโห
"แล้วแกจะเล่นโทรศัพท์ทำไมไอ้ภาม สาวในแชตคงไม่หนีหายไปไหนหรอกมั้ง" ภามเงยหน้าขึ้นมามองวาโยแล้วทำสายตานิ่งๆ พร้อมกับหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วแกะมายัดใส่ปากเธอแบบไม่ทันตั้งตัว "เห้ย!"
"อุ๊บ!" ลูกอมฮอลล์ไม่ต่ำกว่าสี่เม็ดถูกยัดใส่ปาก ก่อนที่ภามจะเอามือมาปิดไว้ไม่ให้คายออก "อมไว้จะได้เลิกบ่น"
"อื้อ!! ไอ้ภาม! ไอ้เพื่อนชั่ว"
"ถึงจะชั่วก็เพื่อนมึงไหมล่ะโย กูไม่เอาหินให้อมก็ดีเท่าไหร่แล้ว" ภามรีบดึงมือออกเมื่อวาโยทำท่าจะกัด พอมือหลุดออกจากปาก เธอก็รีบคายทิ้งทันที
"แค่กๆถ้าลูกอมติดคอฉันตายขึ้นมาจะทำยังไงห๊ะ!"
"เดี๋ยวพาไปวัด"
"เอ้า! ไม่พาไปโรงพยาบาลก่อนหรอวะ" เจเจถาม
"ไม่ต้องหรอก พาไปวัดทีเดียวเลย ขี้เกียจไปเพิ่มภาระให้หมอที่โรงพยาบาล"
"อึ๊ย! นี่แกหาว่าฉันเป็นภาระหรอไอ้ภาม แกตายซะเถอะ!"
ภามวิ่งหนีโดยมีวาโยที่ถือไม้บรรทัดฟุตเหล็กวิ่งไล่ตีตามหลัง เจเจแค่แซว มีแต่ภามนี่แหละที่สามารถถึงเนื้อถึงตัววาโยได้
พื้นที่มีเป็นร้อยตารางวา แต่เลือกที่จะวิ่งไล่ตีกันแค่รอบโต๊ะหินอ่อน
"โย! ถ้าโดนขึ้นมาจริงๆมันเจ็บนะเว้ย"
"ก็ตีให้เจ็บไง! ตีไม่เจ็บแล้วฉันจะตีทำไม"
พรึ่บ~
"เห้ย! โย เฉียดหน้าไปนิดเดียวเอง"
หมับ! ภามตวัดมือล็อคคอวาโยไว้แบบหลวมๆก่อนที่เธอจะดิ้นแรงๆเพื่อให้หลุดพ้น แต่ทว่า! งับ~
"อ๊ะ!" วาโยถูกคนที่ล็อคคออยู่ด้านหลังกัดเข้าที่หูจนร้องเสียงหลงก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นจับ "อี๋~ น้ำลาย! สกปรกที่สุดเลยไอ้ภาม!!"
คุณอาจจะชอบ
