ศักดิ์ศรีที่หายไป...ฉันจะทวงคืน

ชนากานต์ POV:

"พี่ชนากานต์คะ! ปิยาอยากทำอาหารให้พี่ธีทัตทานค่ะ" ปิยาภรณ์เดินเข้ามาในครัวด้วยรอยยิ้มที่สดใส "พี่ชนากานต์ช่วยปิยาหน่อยได้ไหมคะ"

ฉันมองหน้าปิยาภรณ์ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เธอเข้ามาในบ้านของเราอย่างเต็มตัวราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง

"ฉันคิดว่าเธอควรจะทำเองนะคะปิยาภรณ์" ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ฉันไม่ชอบคนขี้เกียจ"

"พี่ชนากานต์พูดอะไรอย่างนั้นคะ" ปิยาภรณ์ทำท่าตกใจ "พี่ธีทัตไม่ชอบให้พี่ชนากานต์พูดจาแบบนี้นะคะ"

"ฉันไม่สนใจหรอกว่าเขาจะชอบหรือไม่ชอบ" ฉันตอบกลับอย่างไม่แยแส "ฉันไม่ใช่คนรับใช้ของเธอ"

ปิยาภรณ์เบะปากเล็กน้อย แล้วหันไปเรียกธีทัตที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขก

"พี่ธีทัตคะ! พี่ชนากานต์แกล้งปิยาค่ะ" ปิยาภรณ์ฟ้องด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอน

ธีทัตเดินเข้ามาในครัวด้วยท่าทางอันหงุดหงิด "ชนากานต์! เธอทำอะไรปิยาภรณ์อีกแล้ว"

"ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ" ฉันตอบ "แค่บอกให้เธอทำอาหารเอง"

"ชนากานต์! เธอไม่ควรจะพูดจาแบบนี้กับปิยาภรณ์นะ" ธีทัตตำหนิฉัน "เธอควรจะอ่อนโยนกับปิยาภรณ์บ้าง"

"ฉันไม่เห็นว่าฉันจะต้องอ่อนโยนกับเมียน้อยของเธอตรงไหนเลยค่ะ" ฉันตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ

"ชนากานต์! เธอพูดอะไรออกมา" ธีทัตโกรธจัด "เธอไม่ควรจะพูดจาแบบนี้กับปิยาภรณ์นะ"

ปิยาภรณ์ทำท่าจะร้องไห้ "พี่ธีทัตคะ ปิยาแค่จะทำอาหารให้พี่ธีทัตทานเองค่ะ"

"ปิยาภรณ์คะ เธอเคยทำอาหารให้ธีทัตทานตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน "เท่าที่ฉันจำได้ เธอทำได้แค่สั่งอาหารจากร้านอาหารแพงๆ เท่านั้นแหละค่ะ"

"พี่ชนากานต์! พี่ชนากานต์แกล้งปิยาอีกแล้วนะคะ" ปิยาภรณ์ฟ้องธีทัตอีกครั้ง

ธีทัตมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่ผิดหวัง "ชนากานต์! เธอควรจะรู้ว่าเธอควรจะวางตัวยังไง"

"ฉันรู้ค่ะ" ฉันตอบกลับอย่างเย็นชา "ฉันรู้ว่าฉันควรจะวางตัวยังไง"

ฉันเดินออกไปจากครัว ปล่อยให้ธีทัตกับปิยาภรณ์อยู่ในครัวกันตามลำพัง

ฉันได้ยินเสียงปิยาภรณ์หัวเราะอย่างมีความสุข ฉันรู้ว่าเธอพยายามจะยั่วยุฉัน แต่ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำได้

ฉันนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก พยายามสงบสติอารมณ์ ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรจะโกรธ แต่ฉันอดไม่ได้

สักพักปิยาภรณ์ก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับจานข้าวที่เต็มไปด้วยอาหารที่ดูน่ากิน

"พี่ชนากานต์คะ มาทานข้าวด้วยกันสิคะ" ปิยาภรณ์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"ฉันไม่หิวค่ะ" ฉันตอบกลับอย่างเย็นชา

"พี่ชนากานต์คะ ไม่ทานได้ยังไงคะ" ปิยาภรณ์พูด "พี่ธีทัตบอกว่าพี่ชนากานต์ผอมไปแล้วนะคะ"

ฉันมองหน้าปิยาภรณ์ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ฉันรู้ว่าเธอพยายามจะยั่วยุฉัน แต่ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำได้

ฉันพยักหน้าเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะอาหาร ฉันนั่งลงตรงข้ามกับธีทัตและปิยาภรณ์

ปิยาภรณ์ยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วตักอาหารให้ธีทัตอย่างเอาใจ

"พี่ธีทัตคะ ทานเยอะๆ นะคะ" ปิยาภรณ์พูด "ปิยาตั้งใจทำเพื่อพี่ธีทัตเลยนะคะ"

"ปิยาภรณ์น่ารักที่สุดเลย" ธีทัตพูดพร้อมกับลูบหัวปิยาภรณ์อย่างอ่อนโยน

ฉันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว มันเหมือนตอกย้ำว่าฉันไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว

"พี่ชนากานต์คะ" ปิยาภรณ์พูดขึ้น "ปิยาอยากจะบอกความลับเกี่ยวกับพี่ธีทัตให้พี่ชนากานต์ฟังนะคะ"

ฉันมองหน้าปิยาภรณ์ด้วยความสงสัย "ความลับอะไรคะ"

"พี่ธีทัตชอบให้ปิยานวดให้พี่ธีทัตทุกคืนเลยค่ะ" ปิยาภรณ์พูดพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย "พี่ธีทัตบอกว่าปิยานวดเก่งกว่าพี่ชนากานต์เยอะเลยค่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงไปในหัวใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันไม่เคยรู้เลยว่าธีทัตชอบให้ปิยานวดให้เขาทุกคืน

"พี่ชนากานต์คะ" ปิยาภรณ์พูดต่อ "ปิยายังจำได้เลยนะคะว่าพี่ธีทัตเคยบอกปิยาว่าพี่ชนากานต์จืดชืด ไม่มีความทะเยอทะยาน ไม่เคยมีลูกให้เขา"

คำพูดนั้นเหมือนตอกย้ำความเจ็บปวดในใจฉันอีกครั้ง ฉันรู้ว่าธีทัตเคยพูดแบบนั้น แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะพูดกับปิยาภรณ์เรื่องนี้

"พี่ชนากานต์คะ" ปิยาภรณ์พูดต่อ "ปิยายังจำได้เลยนะคะว่าพี่ธีทัตเคยบอกว่าพี่ชนากานต์เป็นผู้หญิงที่น่าเบื่อที่สุดในโลก"

ฉันมองหน้าปิยาภรณ์ด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว ฉันรู้ว่าฉันควรจะโกรธ แต่ฉันกลับรู้สึกชาชินไปแล้ว

"พี่ชนากานต์คะ" ปิยาภรณ์พูดต่อ "พี่ธีทัตยังบอกอีกนะคะว่าพี่ชนากานต์ไม่เคยได้อะไรจากเขาเลย"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองปิยาภรณ์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "เธอพูดอะไรของเธอ"

ปิยาภรณ์ยิ้มอย่างพึงพอใจ "พี่ชนากานต์คงไม่รู้สินะคะว่าพี่ธีทัตแอบโอนเงินเข้าบัญชีปิยามาตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา"

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจฉัน ฉันไม่เคยรู้เลยว่าธีทัตแอบโอนเงินเข้าบัญชีปิยาภรณ์มาตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา

"พี่ชนากานต์คะ" ปิยาภรณ์พูดต่อ "พี่ชนากานต์คงไม่รู้สินะคะว่าพี่ธีทัตเคยซื้อคอนโดหรูให้ปิยาด้วย"

ฉันมองหน้าปิยาภรณ์ด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว ฉันไม่เคยรู้เลยว่าธีทัตซื้อคอนโดหรูให้ปิยาภรณ์ด้วย

"พี่ชนากานต์คะ" ปิยาภรณ์พูดต่อ "พี่ชนากานต์คงไม่รู้สินะคะว่าพี่ธีทัตเคยให้แหวนเพชรปิยาด้วย"

ฉันมองหน้าปิยาภรณ์ด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว ฉันไม่เคยรู้เลยว่าธีทัตให้แหวนเพชรปิยาภรณ์ด้วย

"พี่ชนากานต์คะ" ปิยาภรณ์พูดต่อ "พี่ชนากานต์คงไม่รู้สินะคะว่าพี่ธีทัตเคยบอกปิยาว่าจะหย่ากับพี่ชนากานต์ เพื่อมาแต่งงานกับปิยา"

คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงไปในหัวใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันไม่เคยรู้เลยว่าธีทัตเคยพูดแบบนั้น

ฉันมองหน้าปิยาภรณ์ด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว ฉันรู้ว่าฉันควรจะโกรธ แต่ฉันกลับรู้สึกชาชินไปแล้ว

"เธอมันก็แค่เมียน้อย" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางเป็นภรรยาของธีทัตได้หรอก"

ปิยาภรณ์ยิ้มอย่างพึงพอใจ "พี่ชนากานต์คะ ไม่ว่าปิยาจะเป็นอะไร ปิยาก็ได้ทุกอย่างที่พี่ชนากานต์อยากได้ แต่ไม่เคยได้มาจากพี่ธีทัตเลยนะคะ"