จอมมารพรางใจรัก

ปัง! เครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดลงไปกระแทกบนโต๊ะทำงานไม้สีมะฮอกกานีตัวใหญ่ เจ้าของไม่คิดใส่ใจเพราะจัดการสั่งงานด่วนที่ว้าวุ่นในใจไปแล้วแต่อารมณ์ยังไม่พอใจกรรมจึงตกอยู่ที่ของใช้ จังหวะเดียวกันเด็กรับใช้เคาะประตูเดินเข้ามา เสียงเข้มถามออกไป

“ มีอะไร”

“คุณเรนค่ะคุณเดฟมาถึงแล้วค่ะ”

ใบหน้าคมครามหนวดเครายังมีอยู่บนใบหน้า ล้อมกรอบเส้นผมดกหนาสีดำสนิท ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้เดินออกจากห้องลงบันไดสู่ชั้นล่าง ตรงไปยังเก้าอี้ใกล้สระน้ำ สถานที่ประจำซึ่งชอบนั่งคุยกับเพื่อน “เหลือเชื่อว่าจะว่างเว้นจากสาว โทรปุบมาปับเดฟ” เรนทักทาย

“คุณเพื่อนครับดีใจหรือเปล่าวะที่มาเนี้ย” เดฟนอนอยู่บนเตียงริมสระแกล้งตำหนิแต่ไม่ได้หันมองเพื่อนรัก

“จะให้ดูดปากอย่างที่นายชอบทำเวลาทักทายใครต่อใครหรือไงวะจะอ๊วกไอ้เดฟ”

เดฟหัวเราะหันหน้ามา “แหม! พูดเกินไป เฉพาะผู้หญิงนะโว้ยที่ฉันต้องการ นายอย่าแม้จะคิดทำเด็ดขาดและฉันรู้นายไม่ชอบจูบใคร”

“พอ พอ รู้มาก เอาเรื่องที่คุยกันไว้ ว่าไงบ้าง” เจ้าของบ้านเปลี่ยนเรื่องกะทันหันทรุดนั่ง

เรนวานให้เพื่อนติดต่อหาบิดาเพราะไม่อยากทะเลาะกับฝ่ายนั้น ซึ่งคุยกันกี่ครั้งก็ไม่เคยเกินห้านาที หวังว่าคำตอบที่กำลังรอจะไม่ทำให้ใจร้อนรุ่มกว่านี้

“พ่อนายอยู่ที่เกาหลีจริง แน่นอนไม่ใช่หนุ่มๆ ที่ท่านอยู่ด้วย”

อีกแล้วหรือ! แบบนี้เรื่องตามล้างตามเช็ดคงต้องทำต่ออีกหลายปีเป็นแน่ ล่าสุดก็โทรมาให้ไปรับลูกสาวที่คิดว่าอาจเกิดจากผู้หญิงคนหนึ่ง เรนไม่อยากเชื่อตนจะมีน้องนอกไส้อีกคน ตอนอายุใกล้สามสิบห้า ยิ่งคิดยิ่งมึนตึ้บ

“สาวที่อยู่ด้วยอยู่เกาหลีเหนือหรือเปล่า เห็นการติดต่อช่างยากเย็นนัก เลขาฉันโทรไปก็ไม่รับจึงต้องวานนายนี่แหละ” เรนพยายามหาเรื่องขำแม้จะเบื่อเหลือเกิน เดฟเงียบไป “ตลกตาย” เดฟไม่ขำด้วย “ เอ่อ ว่าแต่มีอะไรให้ช่วยมากกว่าล้วงพิกัดพ่อนายหรือเปล่า”

ตนเข้ามาช่วยจัดการเรื่องราวเพื่อน ก็เรื่องเดิมๆ ปัญหาแตกต่างกันนิดหน่อย อย่างห้าเดือนก่อนก็แค่ต้องไปตกลงกับนางแบบอกสะบึ้ม จ่ายเงินไปเพื่อแลกกับคลิปเด็ดของอดีตนักธุรกิจชื่อดังซึ่งตอนนี้อยู่ในวัยหกสิบแต่ใช้ชีวิตเสเพลเรื่อยเปื่อยไม่ต่างหนุ่มน้อย

ถ้าเรื่องเหล่านี้มีสาเหตุมาจากทายาทสุดหล่อของวรวัฒน์ วิวัฒน์วงศ์จะไม่เซ็งเลยแต่ เรน สมุทร วิวัฒน์วงศ์ช่างเคร่งขรึมกับคนแปลกหน้า ปากหรือก็ร้ายมากถ้าไม่พอใจ มีแฟนที่คบหามาเนิ่นนานความเจ้าชู้แน่นอนไม่เคยปรากฏให้เห็นเลยสักเพียงครั้งเดียวเมื่ออยู่ด้วยกัน ข้อหลังเดฟยังสงสัยมีด้วยเหรอมนุษย์ผู้ชายอย่างนี้

“ไปด้วยกันสิ” เรนชักชวนจะได้ไม่ต้องพูดมากถ้าเจอเรื่องไม่คาดฝัน

“สามารถปลีกตัวไปเที่ยวได้ใช่ไหมวะ ถ้าอย่างนั้นก็จะไปด้วย ”

“คิดว่าไปเที่ยวก็ได้ตามใจนายแต่ห้ามพาหญิง”

“กลัวตบะตนเองแตกรึไงพ่อพระ เออได้ แต่คราวนี้ที่ไหนวะ”

“ไม่ไกลหรอกต้องไปพิสูจน์ทายาทวิวัฒน์วงศ์แค่เกาะช้างวะ”

“ตราดเหรอ”

“มีกี่เกาะกันวะไอ้เกาะที่ว่าเนี้ย ไปหาที่ฮอลลีวู๊ดมั้ง”

“เออ เออ กูขำ” เดฟยิ้ม “ว่าแต่เราต้องใช้เวลานานเท่าไหร่กันทำไมนายไม่ส่งนักสืบไปดูลาดเลาก่อนล่ะจะได้ไม่เสียเวลา”

“ตรวจดีเอ็นเอคงไมนานหรอก ส่งธีร์ไปแล้ว แต่ไม่สืบอะไรทั้งนั้นอยากไปดูด้วยตนเอง หากเป็นเรื่องจริง ฉันจะเอาเด็กมาเลี้ยง นายก็ถือว่าไปเที่ยวอย่างที่คิดสิวะ”

“แน่นอนแค่คิดว่าต้องอยู่กับนายตลอดก็เซ็งแล้วหน้างี้บึ้งตลอดเซ็กได้ด้านกันพอดี”

“อย่าเยอะ ขอร้อง มึงเซ็กตายก็ต่อเมื่อมึงตายนั้นแหละ” เรนใช้เท้าข้างหนึ่งเขี่ยขาเดฟ

เดฟเอี้ยวหลบ “ไอ้นี่เล่นตีน เดี๋ยวโดนฟาดหางจระเข้”

เรนหัวเราะ เดฟยิ้มวกเข้าเรื่องเป็นงานเป็นการ “พ่อนายสาวเยอะก็จริงแต่ไม่ค่อยวางไข่ทิ้งไว้นะ คราวนี้มาแปลกมาก”

“เราก็ต้องพิสูจน์ นายก็รู้ถ้าฉันไม่จัดการเกิดทางฝ่ายโน้นเรียกร้องคุณแม่ฉันรู้ท่านอาจจะทรุดหนัก”

คุณหญิงคันธรสคืออดีตภรรยาของวรวัฒน์ที่ยังรักสามีไม่เสื่อมคลายแม้โดนทิ้งไว้กลางทางหลังจากความเสน่หาจืดจาง นางไม่เคยยอมรับเรื่องราวที่บั่นทอนหัวใจได้ ลูกชายต้องคอยปิดข่าวที่เกิดขึ้นเสมอ สาเหตุเพราะกลัวโรคที่รุมเร้าจะทรุดกว่าเดิม

“เข้าใจ ไม่ได้ขี้ลืมแต่ถ้าใช่นายก็คิดจะเอาเด็กมาเลี้ยงนี่น่า ต่อไปจะทำยังไง” สงสัยข้อนี้ขึ้นมา

“ให้ถึงเวลานั้นให้เป็นเรื่องจริงก่อนเถอะ ค่อยคิดกันอีกที”

“ขนมถ้วยอร่อยๆ ของโปรดมาแล้วค่ะคุณหนู คุณเดฟ” ศรีนวลคนรับใช้เก่าแก่เดินเข้ามาพร้อมเด็กรับใช้หนึ่งคน สองหนุ่มหยุดสนทนา

“ผมชานะครับ” เดฟยิ้มให้ป้าศรีนวล

“จำได้ค่ะเหมือนกับคุณหนู”

“น่ารักมากลู่ซี่”

เรนยิ้มให้ศรีนวลก่อนจะใช้ซ้อมจิ้มขนมถ้วยขนาดพอดีคำซึ่งเป็นของโปรดเข้าปาก เดฟเอาบ้าง ปากก็เอ่ยชมคนทำไม่ขาดปาก ศรีนวลเดินยิ้มออกไปปากก็บ่น “ลู่ซี่อะไรก็ไม่รู้คุณหนู เลิกล้อป้าได้แล้ว”

สองหนุ่มหัวเราะก่อนจะลิ้มรสขนมของโปรด พูดคุยตามประสาเพื่อนที่รู้ใจ

ปอร์เช่ สปอร์ตจอดสนิทในย่านชุมชนซึ่งอยู่ไม่ไกลกับชายหาดบ้านพักของวิวัฒน์วงศ์ เรนลดกระจกลง “ที่นี่ใช่ไหมธีร์”

“บ้านเลขที่ตรงตามเจ้านายให้ผมมาครับ” ธีร์จุฬาตรวจสอบมาแล้วตอบเจ้านาย

“ถ้าอย่างนั้นไปเรียกคนในบ้านสิ”

เรนสำรวจชุมชนโดยรอบ แปลกใจมากครั้งนี้ผู้หญิงของบิดามีความเป็นอยู่แตกต่างไปจากครั้งอื่น ที่ผ่านมาไม่ดาราก็นางแบบมากกว่าที่ท่านนิยมชมชอบ เรนเดินลงจากรถ นึกรังเกียจขึ้นมา บิดาอาจจะซื้อบริการโสเภณีตอนมาเที่ยวที่นี่

แบบนี้ชักไม่แน่ใจว่าคนที่มาตามหาจะเป็นสายเลือดวิวัฒน์วงศ์ บางทีการลงมาจัดการด้วยตนเองอาจมาเสียเที่ยว “กดกริ่งสิ” ผลจริงเท็จแค่ไหนจะได้รู้อีกไม่นาน

“ไม่มีครับ” ธีร์บอก

“งั้นนายก็เรียกสิวะ”

ธีร์จุฑาเดินไปชิดรั้วไม้ “สวัสดีครับมีใครอยู่ไหมครับ”

เงียบไม่มีเสียงตอบ

“อีกครั้งสิอาจอยู่ข้างในเลยไม่ได้ยิน” เรนใจร้อน

“สวัสดีครับ มีใครอยู่หรือเปล่า” เสียงเรียกดังกว่าเดิม

“เงียบแบบนี้อาจไม่อยู่” เรนคาดเดา

“ใช่ครับ”

หญิงสาวเดินผ่านสองคนมองเรนสายตาหวาน ซุบซิบบางอย่างกัน คงพอจะรู้ว่าพ่อหนุ่มรูปหล่อมาหาคนบ้านข้างๆ จึงบอกเสียงหวานหยด เท่าที่พอจะรู้ “บ้านนี้เขาไม่อยู่หรอกจ้า…รู้สึกว่าคุณแม่ลูกอ่อนออกไปทำงาน”

“เสียเที่ยวแล้วล่ะธีร์” เรนหงุดหงิดเดินกลับไปที่รถ

“ขอบคุณมากครับ” ธีร์จุฬาขอบคุณสองสาวก่อนเดินตามเจ้านายหนุ่ม

“ผมขอโทษครับ ไม่คิดว่าเธอจะทำงาน ปกติเห็นเลี้ยงลูกอย่างเดียว ส่งอาหารกล่องแค่ตอนเช้าเท่านั้น”

ธีร์จุฬาเดินทางมาก่อนเจ้านาย พูดเรื่องที่เคยรายงานไปแล้ว

“อาจจะเพิ่งไปทำก็ได้” เรนออกความคิด ธีร์จุฬาเปิดประตูรถ

“ลูกสาวเธอคงฝากเลี้ยงครับ”

“นายเห็นหน้าเด็กคนนั้นใกล้แค่ไหน”

“รูปที่ผมถ่ายมาได้ครับ ยังมีอยู่ในมือถือ นายยังไม่ดูรูปเลยผมส่งไปให้แล้ว”

“ยังไม่ดู ใช่”

ธีร์จุฬาหยิบมือถือให้เจ้านาย เรนรับไว้ เปิดดู “ไม่ชัดเลย แต่นั่นไม่สำคัญ เด็กคนนี้ยังเล็กนัก คงต้องตรวจดีเอ็นเออย่างเดียว”

ดูภาพสามสี่รูปซ้ำไปซ้ำมา จนถึงภาพหลังสุด สายตาคมจ้องด้วยความอึ้ง ไม่คิดผู้หญิงที่เรียกร้องให้บิดารับผิดชอบจะดูมอซอขนาดนี้ นี่มันอะไรกัน ข้อมูลถูกต้องจริงๆ หรือเปล่านะ เสื้อยืดกางเกงยีนต์ปอนๆ ที่หล่อนใส่ เรนขมวดคิ้ว!

ประตูบ้านพักเปิดออก เดฟนั่งดูข่าวบันเทิงหันมอง “เจอไหมเพื่อน ว่าที่แม่เลี้ยง สวยปะวะ”

“อย่าทะลึ่ง กำลังร้อน หิว ” เรนทรุดนั่ง ยกแก้วน้ำของเดฟขึ้นดื่มจนหมดแก้ว

“แบบนี้ไม่เจอชัวร์ ถ้าอย่างนั้นดื่มน้ำให้ใจเย็นแล้วค่อยไปหาไรกินกัน ฉันเองก็หิวจนตาลายแล้ว ” เดฟปิดทีวี

“แต่หลังจากคุยกับคุณแม่นะ”

“แสดงว่าไม่ค่อยเครียดแล้ว นายยอมพักกิน” เดฟยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้นอย่าให้เสียชื่อนะ ถึงฉันจะมีบ้านพักที่นี่แต่นายมาบ่อยกว่า นางแบบในสังกัดนาย ส่วนใหญ่ชอบมาใส่เศษผ้าเล่นน้ำทะเลกับนายนี่น่า”

เดฟ ออสบอร์น อรัญนิรัตน์ หนุ่มหล่อเลือดผสมไทย สเปน เป็นเจ้าของหนังสือ นิตยสารดารา และธุรกิจอื่นๆ อีกหลายอย่าง สาวๆ ที่ห้อมล้อมเดฟแทบไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน

“ที่พูดมามึงมีจุดประสงค์แอบแฝงหรือเปล่า หรือว่าจะให้ฉันดูแลเรื่องผู้หญิงให้รึ ไม่อยากจะเชื่อ หรือเบื่อน้ำพริกถ้วยเก่าแล้ว”

“เซ็กขึ้นสมองมากขึ้นทุกวัน ฉันหมายถึงเรื่องอาหารต่างหาก” เรนโวยวาย เดินไปติดต่อหามารดา เดฟยักไหล่กดมือถือหาใครบางคนเพื่อจัดการบางอย่าง