สาปสิเน่หา

“พี่หมอฟื้นแล้ว” เสียงพูดอย่างดีใจดังขึ้นใกล้ๆ เมื่อเห็นร่างนอนยาวเหยียดของนายแพทย์หนุ่ม เริ่มขยับ เปลือกตาเริ่มเขยื้อน

นายแพทย์วทัญญู วโรดม กะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับสภาพสายตา ก่อนจะเปิดขึ้นมองเต็มที่ ห้องคุ้นตาเมื่อมองกวาด ใบหน้าหญิงสาวและคนอื่นข้างเตียงนอนก็คุ้นเคย เจ้าของเสียงพูดอย่างดีใจอยู่ใกล้เขาที่สุดเมื่อครู่ คือวรัทยาน้องสาวของเขาเอง

“พี่หมอเป็นยังไงบ้างคะ ปวดหัวหรือเจ็บตรงไหนบ้าง ตามร่างกายพี่ไม่มีแผลตรงไหนเลย ยาเลยไม่ได้พาไปโรงพยาบาล” วรัทยาบอก แต่เหมือนเธอไม่ค่อยกล้าสบตาพี่ชายสักเท่าไหร่

เมื่อสองคืนที่ผ่านมาหลังวทัญญูพาเจ้าสาวกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ ท่ามกลางสวนผสมขนาดใหญ่นับพันไร่อันเป็นที่ดินเก่าแก่ของครอบครัว ซึ่งปลูกทั้งปาล์มน้ำมัน ยางพาราและผลไม้ท้องถิ่นมากมายหลายชนิดตามลำพัง เพราะต้องให้ทันกฤษ์ส่งตัว เธอซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆ เพียงคนเดียวต้องอยู่ช่วยจัดการอะไรๆ ที่โรงแรมในตัวเมืองสถานที่จัดงานเสียก่อน เพราะเห็นว่าฝนตกหนักวรัทยาจึงเปิดห้องในโรงแรมค้างคืนแล้วขับรถกลับมาตอนเช้า ก็พบว่าพี่ชายของตนสลบอยู่ข้างทางซึ่งไม่ห่างจากบ้านนัก และไม่ไกลกันเป็นดินโคลนกองใหญ่ที่ไสลด์ลงมาจากภูเขา ไม่มีรถที่ตกแต่งสวยงาม ไม่มีเจ้าสาวแสนสวยอยู่ใกล้ๆ

“ยา ตาละ มุทิตาอยู่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงแหบพร่ายามถามถึงเจ้าสาว

วรัทยาไม่กล้าสบตาพี่ชายยามอ้อมแอ้มบอก “ยังไม่พบเลยค่ะ เอ่อ ตำรวจสันนิษฐานว่า มุทิตาอาจติดอยู่ในซากรถ ที่โคลนถล่มทับนะคะ...พี่หมอทำใจดีๆ ค่ะ พี่หมอ!” วรัทยารีบเข้าประคองกอดร่างใหญ่ที่เหมือนจะพรวดตัวลุกขึ้น

“ตา! พี่จะไปหาตา” เขาดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการกอดรัดของน้องสาว อยากวิ่งกลับไปยังสถานที่เกิดเหตุ ที่ซึ่งเขาพามุทิตามายังเรือนหอแห่งนี้แต่ไม่คิดว่าจะมาไม่ถึง เขายังจำได้เมื่อถามเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม น้ำเสียงออดอ้อนในรถคันหรูระหว่างเดินทาง จนเธอสะเทิ้นอายหลบสายตาเป็นพัลวัน

‘ถนนเป็นโคลน ฝนก็ตกหนักตาเห็นไหม’

‘ถนนเป็นโคลนก็ขับช้าๆ สิคะ จอดแบบนี้เมื่อไหร่จะถึง’

‘จอดตรงนี้ก็ถึงได้’ เมื่อเขาพูดออกไปแบบนั้น มุทิตาถึงกับทุบต้นแขนเขาเบาๆ ด้วยความขัดเขิน และต่อขานเล็กน้อยว่า พูดอะไรก็ไม่รู้ แต่หลังจากนั้นเธอก็โอนอ่อนยอมตามใจเขาทุกอย่าง จนรถคันหรูแปรเปลี่ยนเป็นพาหนะพาทั้งสองท่องวิมาน แต่ไม่คิดเลยว่าหลังจากนั้นมันจะกลับตาลปัตร เป็นฝันร้ายที่จะฝังในจิตใจเขาไปอีกนาน เมื่อรถกลายเป็นสุสานฝังร่างของมุทิตา

“โธ่ ตา” วทัญญูครางชื่อหญิงสาวออกมา

“พี่หมอไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ หน่วยกู้ภัยก็ยังไม่สามารถค้นหาได้ ภูเขามันถล่มลงมาทั้งลูกนะคะ มันทับรถทั้งคันเลย พี่รอดออกมาได้ก็บุญโขแล้ว ทำใจเถอะค่ะ” วรัทยาปลอบใจพี่ชาย เธอซบหน้าลงบนไหล่เขาแล้วร้องไห้ไปกับพี่ชายที่กำลังหลั่งน้ำตาอาลัยอาวรณ์หญิงสาวที่จากไป