สาปสิเน่หา

บทที่1

รถเก๋งคันหรูที่ตกแต่งด้วยดอกไม้สดสีสวยและริบบิ้นสีหวาน คล้ายรถบ่าวสาวในงานมงคลสมรส ทว่าไม่ได้จอดอยู่ในโรงแรมหรือบ้านเรือนหอ กลับแล่นเข้าจอดตรงริมถนนแคบๆ สองข้างเป็นต้นไม้ใหญ่น้อย ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักในเวลาดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ บนถนนลูกรังที่ทอดยาวไปข้างหน้าตามแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเป็นหลุมเป็นบ่อมีน้ำขังตลอดทั้งสาย ก่อนดับลงนำพาความมืดเข้ามาปกคลุมทั่วบริเวณ

รถคันดังกล่าวเริ่มโยกโคลงไปมาเพราะแรงขย่มจากด้านใน เสียงครางและพร่ำเพ้อแหบกระเส่าดังเล็ดลอดออกมานอกรถในช่วงเวลาที่ไม่มีเสียงจากธรรมชาติมาสอดแทรกเป็นระยะๆ ฟ้าแลบเป็นประกายส่องสว่างเข้าไปในรถจับโครงร่างของสองชีวิต ที่กำลังเค้าคลอสอดประสานลมหายใจและเคลื่อนไหวอย่างสอดรับ บางครั้งทำให้รถคันหรูเคลื่อนคลอนเหมือนมีมือนับสิบมาช่วยขย่ม พักใหญ่อาการโคลงของรถจึงหยุดลง

ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นจากที่นั่งคู่คนขับ มองหญิงสาวซึ่งยังทอดตัวอยู่บนเบาะนั่งที่ปรับเอนไปจนสุดด้วยดวงตาฉ่ำปรือ แล้วบรรจงจัดชุดเจ้าสาวสีขาวตัดเย็บอย่างปราณีตสวยงามให้เข้าที่ จากนั้นจึงจัดการกับชุดเจ้าบ่าวสีขาวของตนเองแล้วข้ามกลับไปนั่งประจำที่ ก่อนจะเหลียวมามองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาทางพฤตินัยและนิตินัยสมบูรณ์แบบ อย่างเต็มตาอีกครั้ง

รถบ่าวสาวเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้งเมื่อใช้แทนห้องหอชั่วคราวเสร็จสิ้น ความเร็วของรถค่อยๆ เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกับเม็ดฝนที่ยังตกลงมาไม่ขาดสาย พร้อมเสียงฟ้าร้อง ฟ้าแลบที่ยังเกิดขึ้นเป็นระยะๆ

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าฟาดลำแสงสีเงินเป็นทางคดงอ สว่างวาบลงมาที่ต้นไม้ข้างทางเกิดประกายไฟ พร้อมกิ่งไม้ที่ถูกสายฟ้าผ่าเต็มแรงหักสะบั้นร่วงหล่นลงขวางทาง รถคันหรูถูกเบรค เสียงห้ามล้อดังสนั่น ก่อนเสียหลักเพราะถนนที่เฉอะแฉะและลื่น รถแฉลบไปข้างทางพุ่งเข้าชนเนินเขาอย่างแรง

ปื๊นนนนน!