บำเรอรักเจ้าบ่าวอสูร

การระบายอารมณ์โกรธของวิลเลี่ยมคือการลงแรงที่มีกับเรือนกายผู้หญิง หลังหมดแรงเขาจะได้หลับสนิทโดยไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เซ็ง!!

วิลเลี่ยม เนลสัน นายตำรวจหนุ่มยศร้อยโท เขากำลังเจริญในหน้าที่การงานเพราะเป็นคนเอาจริงเอาจังกับหน้าที่ แต่กลับมาสะดุดตอเพราะเรื่องผู้หญิง เมื่อเขารูปหล่อจนสาวๆ วิ่งตามกันเป็นพรวน แล้วผู้หญิงสมัยนี้ก็น่ากลัวสุดๆ ขนาดเป็นบ้านเล็กของเจ้านายเขา หล่อนดันมายุ่งกับเขาเสียอีก เลยพาเขาซวยไปด้วยเลย การที่ผู้ชายคนหนึ่งสนองความอยากให้ผู้หญิง...ในสิ่งที่หล่อนเสนอให้ เขาผิดหรือ? เขาต้องรับโทษที่ไม่น่าจะเป็นความผิด เพราะผู้หญิงแท้ๆ และหากย่าแบตตี้รู้เรื่องนี้เข้า เธอจะเสียใจขนาดไหน เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องอยู่ให้ห่างนิวยอร์คให้มากที่สุดจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลี่คลาย

“วิลสบายดีไหมลูก วันหยุดนี้ว่างไหม? กลับมาหาย่าหน่อยนะ ย่าคิดถึง” ทันทีที่รับสายโทรศัพท์ เสียงอ่อนโยนของคุณย่าก็แทรกผ่านมา

“ครับคุณย่า...เอาเป็นว่าผมจะพยายามหาเวลาไปนะครับ”

“งานยุ่งมากเลยเหรอ เหนื่อยไหม กินอะไรหรือยัง?”

“เรียบร้อยแล้วครับ...คุณย่าเป็นยังไงบ้างครับ...สบายดีหรือเปล่า”

“ก็เหมือนเดิมแหละวิล...โรคคนแก่ เจ็บไข้ได้ป่วยเป็นเรื่องธรรมดา...ย่าไม่ใช่สาวๆ เหมือนเมื่อก่อน”

“แต่ก็ยังแข็งแรงอยู่นี่ครับ”

“ย่าเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ เมื่อไรวิลจะมีเมียมีลูกเสียทีล่ะ ย่าจะได้นอนตายตาหลับ”

“คุณย่าแข็งจะตาย อยู่เป็นร่มโพธิ์ให้ผมก่อน เรื่องเมียเรื่องลูกมันอีกนานครับ ผมยังไม่รีบ...”

“อย่าให้นานนักนะวิล...ย่าจะอยู่รออุ้มลูกเราไม่ไหว...ย่าแก่แล้ว”

“คุณย่า...”

“จริงๆ วิลปีนี้ย่าเหนื่อย ย่าแก่ลงมากกว่าทุกปี...ย่าห่วงวิลแค่คนเดียว”

“คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ ผมสบายดีและสามารถดูแลตัวเองได้ ผมรักคุณย่านะครับ”

“จ้ะย่าก็รักเรานะวิล...อย่าลืมนะวิล...ย่าอยากอุ้มเหลน!!” นางตอบกลับเสียงนุ่มและวางสายโทรศัพท์หลังจากนั้น เมื่อไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบของหลานรักครบทุกเรื่อง ชายหนุ่มอมยิ้ม มุมปากได้รูปคลี่ออกช้าๆ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่รักและหวังดีกับเขาเท่ากับแบตตี้อีกแล้ว คุณย่าวัย69ปี ที่ยังแข็งแรงและกระฉับกระเฉง นางรักและเป็นห่วงเขาตลอด แม้วิลเลี่ยมจะย่างเข้า33 ปี ปีนี้ นางยังคอยห่วงใยเหมือนกับว่าหลานรักอายุแค่5 ขวบก็ไม่ปาน

“ผมจะออกไปหาอะไรกิน หากคุณอยากกลับก็กลับได้เลยนะคนสวย ส่วนค่าใช้จ่ายผมวางไว้ข้างเตียง” ชายหนุ่มพูดยาวๆ เขาบอกหญิงสาวที่นอนทอดกายอยู่บนเตียง เธอไม่คิดจะปกปิดสัดส่วนอะร้าอร่ามนั่นสักนิด แววตาหยาดเยิ้มมองอย่างเชิญชวน แต่เสียใจด้วย เขาไม่มีอารมณ์สำหรับกิจกรรมผาดโผนนี่แล้ว...เขาหิว…

“โธ่!! วิล...คุณไม่คิดจะขึ้นมานอนเล่นบนเตียงนี้อีกครั้งเหรอคะ?”

“ไม่ล่ะ...ผมไปนะ” ชายหนุ่มหมดความสนใจ เขาสาวเท้าเดินออกจากห้องนอน ปล่อยให้แม่สาวทรงโตนอนกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียวลำพังบนเตียงยับยุ่ง

หญิงสาวไหวไหล่ เธอหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ความซาบซ่านในบทพิศวาสที่ชายหนุ่มมอบให้ยังติดตราตรึงใจ จนอยากจะให้เขาบรรเลงเพลงรักกับเธอนานเท่านาน คนอะไรไม่รู้ ‘ไอ้นั่น’ พกมาเยอะแยะมากมาย มันทำให้เธอถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์แบบหลุดโลก และเธอติดใจจนไม่อยากหนีห่างไปไหน หล่อนเดินระทดระทวยเข้าไปทำความสะอาดร่างกายในห้องน้ำ ฮัมเพลงหงุงหงิงเพราะสุขสุดๆ ล้างคราบไคลที่หมักหมมเพราะกิจกรรมผาดโผนที่เสียวสะท้าน

วิลเลี่ยมหงุดหงิด ธรรมดาช่วงนี้เขาต้องกำลังหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่การทำงาน อยู่กับกองเอกสารกองใหญ่ๆ เพราะตำแหน่งหน้าที่นายตำรวจกองปราบหลังหาหลักฐานพร้อมก็ต้องมาคัดกรองก่อนจะส่งฟ้อง ชายหนุ่มชอบลุยนอกสถานที่มากกว่า เพราะได้ออกสืบเสาะและค้นหาคนผิด มันตื่นเต้นมากกว่ามานั่งจมอยู่กับตัวอักษร แต่เมื่อมันคือหน้าที่เขาก็ต้องทำ สายตาคมวาวกวาดมองรอบตัว บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นเมื่ออย่างเข้าสู่ฤดูร้อนเดือนสิงหาคม ชิคาโกเป็นเมืองไม่เล็กมาก และเจริญเติบโตไม่แพ้รัฐใดใดในอเมริกา การที่เขามาหลบอยู่ที่นี่เพราะมันอยู่ไกลนิวยอร์คและคิดว่าย่าแบตตี้คงไม่ถ่อสังขารมาหาเขาถึงที่ เพราะช่วงนี้ท่านสุขภาพไม่แข็งแรงเหมือนเก่า...ป่วยกระเสาะกระแสะเพราะอายุที่มากขึ้นทุกๆ วัน