สุดที่รักที่ร้าย My baby

"นี่ยายขิม ทำไมแกทำหน้าเครียดอย่างนั้นฮึ" สีหน้าที่ยุ่งเหยิงของเขมินทราทำให้บุษรินทร์อดทักไม่ได้

เขมินทรา (ขิม) กัจนพัชร์ อายุยี่สิบแปดปี ลูกสาวคนที่สองของคุณเขมยศ (เขม) ประธานบริษัทกัจนพัชร์แลนด์แอนด์เฮาส์ เธอเป็นคนที่ฝังใจกับรักแรกของตัวเอง

มีคุณแม่ชื่อ กชพร (บัว) พี่ชายที่แก่กว่าสามปี กรวัช (กร) เธอมีน้องสาวอายุน้อยกว่าเขมินทราสองปี ชื่อว่า แทนรัก (เลิฟ) น้องชายที่ห่างจากน้องสาวอีกสองปี ชื่อ แทนคุณ (แทน)

"ก็พ่อนะสิ"

"พ่อแกทำไม"

"ส่งรูปผู้ชายมาให้ดูเป็นกะตั้ก บอกว่าให้ไปดูตัว"

"เฮ้ย! ยังมีการดูตัวกันอีกหรือยุคนี้แล้ว" บุษรินทร์หัวเราะออกมา

"แกไม่ต้องมาหัวเราะเยาะฉันนะโว้ย คนยิ่งเครียดอยู่"

"นี่ยายขิม เป็นเพราะแกไม่ยอมมีแฟนหรือเปล่า พ่อแกก็เลยจะจับคู่ให้แกน่ะ" เขมินทราพยักหน้าน้อย ๆ พี่ชายแต่งงานไปแล้ว น้องสาวกับน้องชายก็แต่งไปแล้ว มีแต่เธอที่ไม่ยอมหาคู่ครองสักที

"แต่อย่าลืมสิ ฉันแค่ยี่สิบแปดปีเอง"

"แต่น้องแกสองคนก็แต่งงานแล้วนะโว้ย"

"เพราะทุกคนอยากได้สมบัติของคุณพ่อไง"

"อ้าว แล้วแกไม่อยากได้หรือ"

"อยากสิ ตอนนี้ฉันยังต้องไปทำงานงก ๆ กินเงินเดือนเหมือนพนักงานทั่วไปอยู่เลย พ่อบอกคำเดียว ถ้าไม่แต่งงานนะ ไม่ได้ขึ้นเป็นกรรมการบริหาร"

"พ่อแกสุดยอดเลยว่ะ เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ"

"ฉันอายทุกคนในบริษัทจะตาย ใครจะคิดยังไง คงจะนินทาฉันจนสนุกปาก แถมยังมองฉันแบบดูถูกเสียด้วย"

บุษรินทร์ทำท่าคิด "แล้วถ้าแกแค่พาตัวผู้ชายสักคนไปแนะนำ แบบบอกว่าเป็นคู่หมั้นเฉย ๆ พ่อแกจะโอเคไหม"

เขมินทราส่ายหน้าหลุบ "ไม่"

"หา!" บุษรินทร์ทำหน้างงมาก

"ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะคะ"

"พ่อบอกต้องมีใบทะเบียนสมรส"

"เฮ้ย! พ่อของแกต้องเพี้ยนหนักแล้ว"

เผียะ... เขมินทราตีแขนเพื่อนสาวเสียงดัง

"แกอย่าว่าพ่อฉันน่ะยายบุษ" บุษรินทร์รีบยกมือขอโทษ

"ฉันเว้าเล่นซื่อ ๆ หรอก" พูดภาษาอีสานออกมา

บุษรินทร์ (บุษ) ไพศาลอัษฎา เป็นคนจังหวัดอุดรธานี ครอบครัวเปิดร้านขายของฝากอยู่ในตัวเมืองอุดรฯ ต้นตระกูลของเธอมาจากเวียดนาม

มีเหมืองพลอยอยู่ที่เวียดนามด้วย เป็นลูกสาวเศรษฐีคนหนึ่ง ตอนนี้กำลังเอาดีกับงานออกแบบจิวเวลรี่เพื่อจะพัฒนาพลอยที่ครอบครัวครอบครองอยู่ให้มุ่งสู่ตลาดโลก พ่อชื่อมิตร แม่ชื่อนุษรา มีน้องชายชื่อบรมวิทย์หรือโบ้

"แล้วตอนนี้แกคิดอะไรออกบ้างหรือยัง"

"ยัง"

บุษรินทร์ก้มมองรายการอาหารในเมนู

"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องคิดนะ ฉันว่าเราสั่งอะไรมาดื่มเถอะ แต่ฉันจะขอสั่งของกินนะ"

"อื้อ ก็เอาสิ ร้านนี้หอยนางรมอร่อย"

"อุ้ย!" ยกมือขึ้นมาปิดปาก แล้วหัวเราะคิก ๆ

"หัวเราะอะไรยะนางบุษ"

"กินหอยนางรมทีไร ของขึ้นทุกที ฉันน่ะอยากจะนั่งโยกบนตัวผู้นะสิ" แล้วทำท่าปิดปากหัวเราะอีก แต่สายตามองสอดส่ายไปทั่วร้าน เหมือนแม่เสือสาวที่จ้องมองหาเหยื่อ

ปิ๊ง! สายตาของบุษรินทร์ปะทะกับสายตาของหนุ่มหล่อที่กำลังลากกีตาร์ขึ้นไปบนเวที

"อุ้ย ๆ ฉันเจอแล้วยายขิม"

"ไหน ๆ" หันไปมองตามสายตาของเพื่อน

เขมินทราถึงกับอ้าปากตาค้างเมื่อเห็นหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้เวที

"พี่อินทัช" เสียงพึมพำ แต่ก็พอให้บุษรินทร์ที่นั่งใกล้ได้ยิน

"ใคร คนไหน" เปลี่ยนจุดโฟกัสของตัวเอง จากนักร้องที่ลากกีตาร์ขึ้นบนเวที เป็นหนุ่มของเพื่อนที่เขมินทราเอ่ยปาก

"คนไหนยายขิม"

"โต๊ะหน้าไง ติดกับอ่างปลานะ"

อ่างที่ว่าเหมือนสระน้ำจำลองเพื่อตกแต่งให้ดูบรรยากาศในร้านร่มรื่นและเย็นสบายตา

"พี่อินทัชที่แกพูดถึงบ่อย ๆ เวลาที่แกเมากรึ่ม ๆ รุ่นพี่ที่หักอกแก ปฏิเสธแก แล้วก็หายไปจากชีวิตของแกเลย"

"อื้อ" ขานรับเสียงเบา พร้อมกับกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงไปในลำคอ

ภาพความทรงจำในอดีตกลับมาอีกครั้งหนึ่ง อินทัช (อิน) อิทธิภัคร รุ่นพี่ปีสี่ ที่เขมินทราเคยหลงรักหัวปักหัวปำ

ที่หน้าตึกของคณะเศรษฐศาสตร์ มหาลัย S

(เรื่องอดีตที่เจ็บมาก)

สาวน้อยปีหนึ่ง สวยขาวหมวย รูปร่างอวบอั๋นสมวัย เธอไว้ผมที่ตัดหน้าม้าเต่อ ๆ ที่เธอตั้งใจจะตัดให้เหมือนกับนักร้องไอดอลชื่อดังของเกาหลี

เขมินทราอยู่ในชุดเครื่องแบบนักศึกษาที่เรียบร้อย และถูกต้องตามระเบียบมาก ๆ

เขมินทราหอบช่อดอกไม้ดอกกุหลาบช่อใหญ่สีขาวบริสุทธิ์ เพราะมันคือความบริสุทธิ์ใจของเธอล้วน ๆ

อีกมือก็มีตุ๊กตาหมีที่เธอเลือกแล้วเลือกอีก เพื่อจะให้มันเป็นตัวแทนของเธอเอง เวลาที่พี่อินทัชเห็นตุ๊กตาก็จะได้เห็นหน้าของเธอด้วย ตลอดเวลาที่เรียนที่นี่ หนึ่งปีที่ผ่านมา ไม่มีวันใดที่เธอจะละสายตาไปจากพี่อินทัชได้เลย

พอเห็นอินทัชผละตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อน เขมินทราก็วิ่งเข้าไปชาร์จเขาในทันที เธอยืนขวางหน้าเขา ดวงหน้าใสแวววาวไปด้วยหยาดเหงื่อที่ซึมออกมาจากแรงผลักดันภายในตอนที่ร่างกายมีปฏิกิริยาตื่นเต้นเกินต้านทานได้

สองมือที่ยื่นทั้งดอกกุหลาบช่อใหญ่ มีการ์ดแห่งรักที่เขียนบรรยายความในใจของเธอให้เขาไปด้วย พร้อมกับตุ๊กตาหมี "ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ" น้ำเสียงสั่นพอ ๆ กับร่างกายที่สะท้านไปตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

อินทัชมองสบตากับเขมินทราด้วยแววตาที่เรียบเฉย เขาเคยเห็นเธอ

เพราะเขมินทรามักจะมาป้วนเปี้ยนให้เขาได้เห็นหน้าอยู่เสมอ

"น้อง ทำไมหรือ?"

เพล้ง... เสียงในใจที่เขมินทราได้ยิน หน้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ

"ขิม เอาดอกไม้มาแสดงความยินดีกับพี่ ดีใจด้วยนะคะที่เรียนจบ"

"แค่นี้ใช่ไหม" เขาเอื้อมมือออกมารับทั้งช่อดอกไม้และตุ๊กตา แล้วเดินผ่านหน้าของเขมินทราไปในทันที ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ หรือรอยยิ้ม

เขมินทราหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บ แต่ที่เจ็บกว่า คือหัวใจดวงน้อย ๆ ที่ถวิลและคิดถึงแต่เขา

ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ภาพวาดในหัวดั่งในละคร ที่พระเอกยิ้มหวาน และรับช่อดอกไม้พร้อมกับตุ๊กตาจากมือ ก่อนจะพูดว่า "ขอบใจมากนะ" พระเอกโผเข้ากอดนางเอก และก็อุ้มหมุนตัวนางเอกไปรอบ ๆ

'ไม่... ฉันยังไม่ได้สารภาพรักเลย' เขมินทรารีบหมุนตัวหันไปทางที่อินทัชเดินไป

เธออ้าปากหมายตะโกนเรียกเขา "พะ พี่..." หญิงสาวหุบปากของตัวเองลงทันที ภาพที่ประจักษ์แก่สายตา อินทัชทิ้งทั้งช่อดอกไม้ และตุ๊กตาของเธอลงไปในถังขยะสีเขียวใบใหญ่ที่อยู่บนทางเท้าที่อยู่ไม่ใกล้จากตัวของเธอ

เพล้ง... เสียงดังก้องเหมือนกับสะท้อนจากหินหน้าผาเขามาในโสตประสาทของเธอ แล้วน้ำตาของเขมินทราก็ค่อยๆ ไหลลงมากบสองตาจนสนิท เธอแทบไม่เห็นอะไรอีก ยืนขาแข็งแช่อยู่ตรงนั้น หูของเธอก็ไม่ได้ยินเสียงของใคร ๆ เลยด้วยซ้ำไป

คนรายรอบที่อยู่เต็มบริเวณนั้น แทบจะถูกลบกลายเป็นศูนย์ มีเพียงเขมินทราที่ร้องไห้เสียใจกับความใจร้ายของอินทัช