ยาโอเมก้าที่อัลฟ่าไม่ต้องการ

มุมมองของศรันยา:

เสียงของ ‘หยาดน้ำตาแห่งจันทราเทวี’ ที่แตกกระจายดังก้องไปทั่วล็อบบี้ที่กว้างขวาง แต่ละรอยร้าวเล็กๆ สะท้อนถึงหัวใจของฉันที่กำลังแตกสลาย ประติมากรรมนั้นไม่ใช่แค่แก้ว มันคือความทุ่มเทหลายปีของฉัน คำอธิษฐานของฉันต่อจันทราเทวี การยอมรับเพียงชิ้นเดียวของฉันในฝูงที่มองฉันเป็นเพียงแค่เครื่องมือ

“โอ้ จันทราเทวี ฉันขอโทษจริงๆ!” ลิตาอุทาน เสียงของเธอเป็นการเสแสร้งที่สมบูรณ์แบบ เธอคุกเข่าลง ทำทีเป็นเก็บเศษแก้วชิ้นใหญ่ๆ การเคลื่อนไหวของเธอดูสง่างามและบอบบาง “ฉันนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ”

ขณะที่เธอเอื้อมไปหยิบเศษแก้วที่คมเป็นพิเศษ เธอก็ร้องออกมาเบาๆ อย่างละคร “อุ๊ย”

เลือดสีแดงสดหยดหนึ่งผุดขึ้นบนปลายนิ้วของเธอ

“ลิตา!” คีรินทร์มาอยู่ข้างเธอในทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างบ้าคลั่ง เขาค่อยๆ จับมือเธอ ตรวจดูรอยบาดเล็กจิ๋วราวกับว่ามันเป็นบาดแผลฉกรรจ์ “เป็นอะไรไหม? เจ็บหรือเปล่า?”

เขาดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วซับเลือดอย่างระมัดระวัง สัมผัสของเขาอ่อนโยนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาไม่แม้แต่จะชายตามองฉัน หรือมองซากเกียรติยศของฉันที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ความเจ็บปวดของฉันเป็นสิ่งที่เขามองไม่เห็น การแสดงของเธอคือทั้งหมดที่เขาเห็น

ความโกรธที่ร้อนระอุแผดเผาความเศร้าโศกของฉัน ฉันเห็นธาตุแท้ของเธอ—นักล่าในคราบลูกแกะ

“เธอทำอย่างตั้งใจ” ฉันพูด เสียงต่ำและสั่น

ดวงตาของลิตาเบิกกว้าง คลอไปด้วยน้ำตาจระเข้ “อะไรนะ? ไม่นะ ฉันไม่เคย—”

“ฉันขอดูภาพจากกล้องวงจรปิด” ฉันเรียกร้อง เสียงของฉันแข็งแกร่งขึ้น “ล็อบบี้มีคริสตัลบันทึกภาพเวทมนตร์ มันจะแสดงให้เห็นทุกอย่าง”

คีรินทร์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังอำนาจของอัลฟ่ากดดันฉัน ทำให้อากาศรอบตัวหนาแน่นและหายใจลำบาก

“พอได้แล้ว” เขาคำราม เสียงสั่นสะเทือนในอกของฉัน มันไม่ใช่คำสั่งของอัลฟ่าเต็มรูปแบบ แต่มันใกล้เคียง เป็นคำเตือนที่ทำให้หมาป่าในตัวฉันส่งเสียงครางและหูลู่ลง “ขอโทษลิตาซะ เดี๋ยวนี้”

“ฉันไม่มีอะไรต้องขอโทษ” ฉันสวนกลับ ความท้าทายของฉันทำให้ตัวเองประหลาดใจ

“เธอคือลูน่าในอนาคตของแก! แล้วแกยังมากล่าวหาว่าเธอมีเจตนาร้ายกับเศษขยะไร้ค่าชิ้นหนึ่งเนี่ยนะ?” เขาชี้ไปที่เศษคริสตัลที่แตกกระจายอย่างไม่ไยดี “เธอมันก็เป็นโอเมก้าขี้อิจฉาและใจร้ายมาตลอดนั่นแหละ ศรันยา”

เขาหันกลับไปหาลิตา สีหน้าของเขาอ่อนลงทันที เขาประคองใบหน้าเธอ นิ้วโป้งลูบไล้แก้มของเธอ “อย่าร้องไห้เลยนะ ที่รัก ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาทำให้เธอเสียใจ” แล้วเขาก็มองกลับมาที่ฉัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขายกมือขึ้น และชั่ววินาทีที่น่าสะพรึงกลัว ฉันคิดว่าเขาจะตบฉัน

เขาหยุดตัวเองได้ มือของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เจตนานั้นยังคงลอยอยู่ในอากาศระหว่างเรา น่าเกลียดและแหลมคมเหมือนเศษแก้วที่แตกอยู่บนพื้น

“ออกไป” เขาคำราม เสียงต่ำและอันตราย “ออกไปจากตึกของฉัน ออกไปจากอาณาเขตของฉัน และอย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก”

ความเด็ดขาดในคำพูดของเขาเหมือนการถูกตบหน้าอย่างจัง สายใยที่มองไม่เห็นที่ฉันคิดว่าเรามีร่วมกัน ที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมมาหลายปี ขาดสะบั้นลง ความเจ็บปวดที่แผดเผา รุนแรงกว่าบาดแผลทางกายใดๆ ฉีกกระชากจิตวิญญาณของฉัน

ฉันหันหลังและเดินจากไป ไม่คิดจะเก็บเศษเสี้ยวอดีตที่แตกสลายของฉันแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันผลักประตูแก้วหนักๆ ออกไปสู่สายฝนที่โปรยปราย หยาดน้ำเย็นๆ ปะปนกับน้ำตาร้อนๆ ที่ไหลอาบแก้ม

ขณะที่ฉันเดินไป แสงไฟของเมืองพร่ามัวกลายเป็นภาพสีน้ำที่ไร้ความหมาย ความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมา ตอนอายุสิบสี่ นักรบที่แก่กว่าล้อเลียนฉัน ทำลายประติมากรรมฝึกหัดไม้เล็กๆ ที่ฉันแกะสลักขึ้นมา คีรินทร์ที่แผ่อำนาจออกมาแล้วในตอนนั้น เจอฉันกำลังร้องไห้ เขาไล่พวกนั้นไป แล้วก็นั่งอยู่เป็นชั่วโมงๆ ค่อยๆ ติดกาวเศษไม้หมาป่าตัวน้อยของฉันกลับเข้าด้วยกันอย่างประณีต

เขาเคยซ่อมแซมสิ่งที่แตกสลายในตอนนั้น แต่ตอนนี้ เขากลับเป็นคนทำลายมันเสียเอง

ในที่สุดฉันก็มาถึงกระท่อมเล็กๆ สำหรับโอเมก้าที่ขอบเขตของฝูง เปียกโชกไปทั้งตัวและสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธ สายฝนที่หนาวเหน็บ ความเหนื่อยล้าทางอารมณ์—ทั้งหมดถาโถมเข้าใส่ฉัน ไข้ขึ้นสูง ร่างกายของฉันร้อนวูบวาบสลับกับหนาวสั่น

ฉันหมดสติไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ล่องลอยอยู่ในความมึนงงของความเจ็บป่วยและความทุกข์ อาจจะสองวันต่อมา ประตูของฉันก็ถูกถีบเปิดออกพร้อมกับเสียงดังสนั่น

ฉันสะดุ้งตื่นบนเตียง หัวหมุนติ้ว

อัลฟ่าคีรินทร์ยืนอยู่ที่ประตู ร่างของเขาเต็มกรอบประตู ฝนหยดจากเส้นผมของเขา ดวงตาของเขาดุร้ายด้วยความโกรธที่น่าสะพรึงกลัว และออร่าอัลฟ่าของเขาเป็นคลื่นที่น่าหายใจไม่ออกของความคุกคามอย่างแท้จริง

เขาย่ำเข้ามาที่เตียงของฉัน คว้าคอฉัน แล้วยกฉันขึ้นจากหมอน มือของเขาเหมือนคีมเหล็ก ตัดอากาศหายใจของฉัน

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่น่าสะพรึงกลัว เป็นคำสั่งของอัลฟ่าอย่างแท้จริง บังคับให้ตอบสนอง ฉีกกระชากความจริงออกจากจิตวิญญาณของฉัน

“แกเอาเธอไปไว้ที่ไหน?” เขาคำราม ลมหายใจร้อนๆ รดใบหน้าฉัน “แกซ่อนลิตาไว้ที่ไหน?”

---