ยาโอเมก้าที่อัลฟ่าไม่ต้องการ

มุมมองของศรันยา:

นิ้วของเขาบีบรัดรอบคอฉันแน่นขึ้น จุดดำๆ เต้นระริกในสายตาฉัน ไข้ทำให้ฉันอ่อนแอ ร่างกายของฉันอ่อนปวกเปียกอยู่ในกำมืออันทรงพลังของเขาขณะที่เขาลากฉันลงจากเตียง เท้าเปล่าของฉันครูดไปกับพื้นไม้หยาบๆ

“ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร” ฉันเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ข่วนข้อมือเขาอย่างเปล่าประโยชน์

“โกหก!” เขาคำรามลั่น เสียงสั่นสะเทือนไปทั่วกระท่อมเล็กๆ เขาครึ่งอุ้มครึ่งลากฉันออกไปท่ามกลางพายุแล้วโยนฉันเข้าไปในที่นั่งผู้โดยสารของรถหรูของเขา เครื่องยนต์คำรามลั่น และเราก็พุ่งทะยานออกไป ยางรถบดกับพื้นยางมะตอยที่เปียกแฉะ

เราขับรถไปไกลจนรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ ทิ้งเขตแดนที่สวยงามของฝูงไว้เบื้องหลังและมุ่งหน้าไปยังชายแดน หัวใจของฉันเต้นรัวเมื่อฉันรู้ว่าเขาจะไปที่ไหน: บึงมรณะ บึงที่เต็มไปด้วยอันตรายซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นที่ซ่อนของพวกหมาป่าไร้ฝูง—หมาป่าดุร้ายที่ไม่มีฝูง

เขาเบรกกะทันหันจนฉันกระแทกกับเข็มขัดนิรภัย เขาลากฉันออกจากรถลงไปในโคลนและสายฝนที่โปรยปราย แล้วฉันก็เห็นท่าน

แม่ของฉัน

แม่โอเมก้าตัวเล็กๆ ที่บอบบางของฉันถูกมัดไว้กับเสาบนเรือลำเล็กๆ ที่โยกเยกอยู่กลางน้ำที่ขุ่นคลั่กและหมุนวน ใบหน้าของท่านซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เสื้อผ้าบางๆ เปียกโชก

“ไม่” ฉันกระซิบ เสียงถูกกลืนหายไปในสายลม “ไม่นะ คีรินทร์ ได้โปรด”

“เธอจะอยู่ที่นั่นจนกว่าแกจะบอกฉันว่าลิตาอยู่ที่ไหน” เขาพูด เสียงไร้ความรู้สึกใดๆ คำสาปของเขาเป็นเสียงครวญครางของความเจ็บปวดใต้ผิวหนัง ทำให้ดวงตาของเขาดุร้ายและอารมณ์ฉุนเฉียว เขาเป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังมองหาคนที่จะโทษ และลิตาก็ให้เป้าหมายแก่เขา เขาผลักคริสตัลสื่อสารที่เรืองแสงเล็กๆ มาที่หน้าฉัน “คนของฉันเจอนี่ในห้องของลิตา มันมีคำขู่ คำสั่งให้เธอไปพบที่กระท่อมล่าสัตว์เก่า ความถี่ทางจิตวิญญาณของข้อความเป็นของแกเป๊ะๆ”

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่เบต้าของเขา รองหัวหน้าฝูง ซึ่งกำลังจับสมาชิกฝูงระดับล่างที่ดิ้นรนอยู่ หมาป่าตัวนั้นเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เคยใจดีกับฉัน

“และไอ้ตัวนี้” คีรินทร์พูดเยาะเย้ย “สารภาพทุกอย่าง มันบอกว่าแกจ้างมันให้ช่วยลักพาตัวลูน่าในอนาคตของฉัน มันบอกว่าแกบ้าไปแล้วเพราะความอิจฉา”

“เขาโกหก! ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก!” ฉันกรีดร้อง ความสิ้นหวังกัดกินฉัน “ฉันป่วยอยู่บนเตียงมาสองวันแล้ว! ฉันไม่เจอใครเลย!”

ใบหน้าของคีรินทร์เป็นเหมือนหน้ากากหิน “แกเกลียดเธอเพราะฉันเลือกเธอแทนแก แกเกลียดเธอเพราะเธอคู่ควรที่จะเป็นลูน่า แต่แกไม่ ตอนนี้ เป็นครั้งสุดท้าย เธออยู่ที่ไหน?”

“ฉันไม่รู้!” ฉันสะอื้น

เขาพยักหน้าอย่างรวดเร็วให้เบต้าของเขา ชายคนนั้นลุยลงไปในน้ำมืด ปลดเชือกเรือ และด้วยการผลักอย่างโหดเหี้ยม เขาก็จับหัวแม่ของฉันกดลงไปในน้ำบึงที่เย็นยะเยือกและสกปรก

ท่านโผล่ขึ้นมาสำลัก หายใจหอบ

“หยุด! ได้โปรด หยุด!” ฉันกรีดร้อง ดิ้นรนต่อสู้กับกำมือเหล็กของคีรินทร์ “ปอดของท่าน! ท่านเคยบาดเจ็บเมื่อหลายปีก่อน ท่านทนไม่ไหวหรอก! คุณจะฆ่าท่านนะ!”

เขาไม่สนใจฉัน “บอกฉันมา” เขาสั่ง

เมื่อฉันทำได้เพียงส่ายหน้า ร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง เขาก็พยักหน้าให้เบต้าของเขาอีกครั้ง แม่ของฉันถูกจับกดน้ำอีกครั้ง คราวนี้ยาวนานกว่าเดิม

“โอกาสสุดท้าย ศรันยา”

โลกของฉันแคบลงเหลือเพียงภาพใบหน้าที่หวาดกลัวของแม่ เสียงสำลักของท่าน และสายฝนที่ไม่หยุดหย่อน ฉันไม่สามารถให้คำตอบที่ฉันไม่มีแก่เขาได้

เขามองฉันด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด “ดี” เขาพูด เสียงสงบนิ่งอย่างน่ากลัว “ตัดเชือก”

เบต้าของเขาดึงมีดออกมา

“ไม่!” ฉันกรีดร้อง เสียงโหยหวนของความเจ็บปวดอย่างแท้จริง

เชือกถูกตัด เรือโคลงเคลง และแม่ของฉันที่ถูกมัดและอ่อนแอ ก็จมลงใต้ผิวน้ำสีดำ บึงกลืนท่านไปทั้งตัว

บางอย่างในตัวฉันแตกสลาย ความเจ็บปวด การทรยศ ความสิ้นหวังอย่างที่สุด—มันจุดไฟที่ฉันไม่เคยรู้ว่าฉันมี หมาป่าของฉัน ส่วนโอเมก้าในตัวฉันที่เคยยอมจำนนและเงียบงัน ลุกขึ้นมาพร้อมกับเสียงคำรามอย่างดุร้าย

ฉันพุ่งเข้าใส่เขา ฟันของฉันจมลึกลงไปในเนื้อที่ข้อมือของเขา ฉันได้ลิ้มรสเลือดของเขา อุ่นและมีรสโลหะ เป็นหยดแรกของเขาที่ฉันเคยทำให้ไหลด้วยความโกรธ

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นผ่านจิตสื่อสารของคีรินทร์ ดังพอที่ฉันจะสัมผัสได้ถึงความเร่งด่วน เป็นแกมม่าของเขา หัวหน้านักรบของเขา

“อัลฟ่า! เราเจอเธอแล้ว! เราเจอลิตาที่กระท่อมล่าสัตว์เก่า เธอปลอดภัยแล้ว!”

คีรินทร์แข็งทื่อ ดวงตาของเขาเบิกกว้างชั่วครู่ขณะที่เขามองจากใบหน้าของฉันลงไปยังตำแหน่งสุดท้ายของแม่ในน้ำ เขากระชากแขนออกจากปากฉัน ผลักฉันแรงจนฉันล้มหน้าคว่ำลงในโคลน

โดยไม่หันกลับมามอง เขาหันไปและตะโกนสั่งคนของเขา “ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวนี้!”

พวกเขาจากไป พวกเขาทิ้งฉันไว้ที่นั่น เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน โดยที่แม่ของฉันกำลังจมน้ำอยู่ที่ไหนสักแห่งในความมืดมิดและความโหดร้ายของบึงไร้ฝูง

---