ยาโอเมก้าที่อัลฟ่าไม่ต้องการ
ตอน 1
เป็นเวลาสามปีเต็ม ที่ฉันเป็นความลับของอัลฟ่าคีรินทร์ สัมผัสของฉันคือยารักษาเดียวสำหรับคำสาปพิษเงินที่กัดกินร่างกายเขาให้ทุกข์ทรมาน เขาสัญญาว่าถ้าเขายังหาคู่แท้ไม่เจอในวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของฉัน เขาจะเลือกฉัน
ในวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของฉัน เขากลับพาผู้หญิงคนอื่นกลับมาบ้าน เขาขอคืนกุญแจเพนท์เฮาส์ของเขา แล้วโยนบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินลงบนเตียง
“นี่สำหรับค่าบริการของเธอ” เขาพูดอย่างเย็นชา
รักใหม่ของเขา ลิตา เป็นนักวางแผนตัวยง เมื่อเธอใส่ร้ายว่าฉันลักพาตัวเธอ คีรินทร์เกือบจะจับแม่ที่ป่วยของฉันกดน้ำในบึงโคลนเพื่อบีบให้ฉันสารภาพ เมื่อเธอใส่ร้ายฉันอีกครั้งว่าผลักคุณย่าของเธอ เขาก็ตบหน้าฉันต่อหน้าคนทั้งฝูงแล้วสั่งให้ฉันคุกเข่า
ฉันไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่เคยปกป้องฉัน กลายมาเป็นคนที่ทรมานฉันได้เจ็บปวดที่สุดได้อย่างไร เขาตาบอดเพราะหมาป่าสาวเจ้าเล่ห์คนนั้น
ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงเมื่อคำสาปของเขากำเริบ เขาพยายามจะใช้กำลังกับฉัน แต่กลับกล่าวหาว่าฉันพยายามจะจับเขาตอนที่ลิตาเดินเข้ามาพอดี วันนั้น ฉันตัดสายสัมพันธ์ของเราและจากไปยังฝูงคู่แข่ง ที่ซึ่งเพื่อนสมัยเด็กของฉัน—คู่แท้โอกาสที่สองของฉัน—เพิ่งฟื้นจากอาการโคม่าที่ยาวนานถึงหกปี
บทที่ 1
มุมมองของศรันยา:
อากาศในเพนท์เฮาส์อวลไปด้วยกลิ่นกายของเราที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ผสมปนเปกับกลิ่นไอเย็นเยียบของพายุที่กำลังตั้งเค้านอกหน้าต่าง ฉันนอนอยู่บนผ้าปูที่นอนผ้าไหมของเตียงคิงไซส์ ผิวของฉันยังคงรู้สึกซาบซ่านในจุดที่มือของเขาสัมผัส กลิ่นที่คุ้นเคยของเขา—กลิ่นสนหลังพายุฝน กลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นไอดิบเถื่อนที่เป็นของเขาคนเดียว—ยังคงติดตรึงอยู่กับตัวฉัน ราวกับน้ำหอมที่ฉันเคยเชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคชะตา
อัลฟ่าคีรินทร์ยืนอยู่ริมหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ร่างของเขาเป็นเพียงเงาดำทมึนตัดกับแสงไฟระยิบระยับของเมืองกรุง เป็นเวลาสามปีที่ฉันเป็นความลับของเขา เป็นยารักษาเดียวสำหรับคำสาปพิษเงินที่ทำให้ร่างกายของเขาต้องทนทุกข์ทรมานเป็นระยะๆ สัมผัสของฉันคือยาของเขา ตอนนี้คำสาปสงบลงแล้ว มันได้รับการเยียวยาแล้ว แต่ความผ่อนคลายในท่าทางของเขากลับถูกบดบังด้วยความห่างเหินที่เย็นยะเยือก
“เอากุญแจของเธอมา” เขาพูด เสียงเรียบเฉย ปราศจากความเร่าร้อนที่เพิ่งจะเผาผลาญเขาก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที
ฉันลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอก “คีรินทร์?”
เขาหันมา ดวงตาสีเทาของเขาที่ปกติจะเป็นสีเหมือนท้องฟ้าตอนมีพายุ ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนเศษน้ำแข็ง “กุญแจห้องนี้ กุญแจที่ฉันให้เธอ ฉันต้องการมันคืน”
ความหวาดกลัวอันเย็นเยียบแทรกซึมเข้าไปในกระดูกของฉัน หนักอึ้งยิ่งกว่าสายฝนที่สาดกระหน่ำอยู่ด้านนอก “คุณพูดเรื่องอะไร? ข้อตกลงของเรา...”
“ข้อตกลงมันจบแล้ว ศรันยา” เขาตัดบทอย่างห้วนๆ “สามปีของเรามันหมดเวลาแล้ว”
เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา การเคลื่อนไหวของเขาแม่นยำและเฉยเมย เขาไม่มองฉัน เขาไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉันด้วยซ้ำ
“ฉันตัดสินใจจะคบกับลิตา” เขาพูด ราวกับกำลังหารือเรื่องการควบรวมกิจการ “ฉันจะประกาศให้เธอเป็นคู่ของฉัน เป็นลูน่าในอนาคตของฉัน ในพิธีจันทร์เต็มดวงครั้งหน้า”
ลิตา ชื่อนั้นขมปร่าในปากของฉัน หมาป่าสาวคนใหม่ในฝูง อายุเพิ่งจะสิบเก้า ด้วยดวงตาที่กลมโตดูไร้เดียงสา ซึ่งตอนนี้ฉันเพิ่งตระหนักว่ามันซ่อนความทะเยอทะยานอันเจ้าเล่ห์เอาไว้
“เก็บของของเธอไปให้หมดตอนที่เธอไป” เขาพูดต่อ เสียงเย็นชาจนแทบจะทำให้เลือดในกายฉันแข็งตัว “ฉันไม่ต้องการให้ลิตาเจอของของเธอที่นี่ มันจะทำให้เธอไม่พอใจ” เขาหยิบบัตรสีดำเงาออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วโยนมันลงบนเตียง มันตกลงบนผ้าไหมข้างๆ มือที่สั่นเทาของฉันอย่างแผ่วเบา “นี่สำหรับค่าบริการของเธอ ไม่จำกัดวงเงิน”
ค่าบริการ สามปีของการเป็นที่พักพิง เป็นยา เป็นความลับที่ปลอบประโลมเขา... และเขาเรียกมันว่าค่าบริการ
ในที่สุดเขาก็ยอมมองฉัน แววตาของเขามีบางอย่างที่อ่านไม่ออกวาบขึ้นมาก่อนจะกลับไปแข็งกระด้างอีกครั้ง “เธออายุยี่สิบห้าแล้วนะ ควรจะหานักรบดีๆ สักคนแต่งงานด้วยซะ มีลูกเยอะๆ นั่นแหละคือหน้าที่ของโอเมก้าอย่างเธอ” เขาชี้ไปที่แจกันเล็กๆ บนโต๊ะข้างเตียงของฉัน ที่มีดอกจันทรามาลีอันบอบบางปักอยู่หนึ่งดอก “แล้วก็เอาไอ้นั่นไปทิ้งซะ ลิตาชอบกุหลาบโลหิต กลิ่นของมันแรง เหมาะสำหรับลูน่า ไม่เหมือนของไร้สาระของพวกโอเมก้าแบบนี้”
หัวใจของฉันเหมือนถูกบีบด้วยคีมเหล็ก ฉันจำได้ถึงจุดเริ่มต้นเมื่อสามปีก่อน เขาถูกพิษจากดาบเงินในการต่อสู้แย่งชิงอาณาเขต และในความมึนงงจากความเจ็บปวด เขาพบว่าสัมผัสของฉันเป็นสิ่งเดียวที่สามารถบรรเทาคำสาปได้ เขาสัญญากับฉันในตอนนั้น เสียงแหบพร่าด้วยความสิ้นหวัง ว่าถ้าเขายังหาคู่แท้ของเขาไม่เจอตอนที่ฉันอายุครบยี่สิบห้า เขาจะพิจารณาประทับตราให้ฉัน
ฉันมันโง่เง่าสิ้นดี ฉันคิดว่านั่นคือจันทราเทวีที่มอบโอกาสให้เรา แต่ฉันมารู้ความจริงทีหลังว่า ฉันเป็นแค่เครื่องมือ เป็นยาแก้พิษที่เดินได้และมีลมหายใจสำหรับความเจ็บปวดของเขา
ความเจ็บปวดกลายเป็นข้ออ้างที่สะดวกสบาย หกเดือนก่อน ตอนที่ลิตามาถึง เขาหลงใหลเธอ เขาเริ่มผลักไสฉัน ยอมทนทุกข์ทรมานจากคำสาปขณะที่กำผ้าเช็ดหน้าที่เธอทำตกไว้แน่น สูดดมกลิ่นของเธอแทนที่จะให้ฉันสัมผัส
เสียงกระดิ่งแผ่วเบาดังขึ้นในใจฉัน เป็นการสะกิดทางจิตที่อ่อนโยน เป็นแม่ของฉันเอง จิตสื่อสาร วิธีการพูดคุยจากใจถึงใจ จากจิตถึงจิตของฝูงเรา เป็นสิ่งที่ฉันต้องการอย่างยิ่งในตอนนี้
“ศรันยา? ลูกโอเคไหม ยาหยีของแม่? แม่มีข่าวจะบอก”
เสียงในใจของท่านอบอุ่น ตรงข้ามกับความเย็นเยียบในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง
“มีอะไรเหรอคะแม่?” ฉันส่งกระแสจิตกลับไป พยายามไม่ให้ความคิดสั่น
“เอื้อน่ะสิ เอื้อจากฝูงพนาเงิน เขาฟื้นแล้ว! หลังจากหกปีเต็ม จันทราเทวีได้พาเขากลับมาหาเราแล้ว”
เอื้อ เพื่อนสมัยเด็กของฉัน อัลฟ่าผู้อ่อนโยนและใจดีจากฝูงข้างเคียงที่ตกอยู่ในอาการโคม่าจากมนตร์ดำหลังจากต่อสู้กับพวกหมาป่าไร้ฝูงเพื่อปกป้องดินแดนของเขา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วอก เป็นประกายไฟเล็กๆ ในความมืดมิดที่บดขยี้ฉันอยู่
นี่แหละ สัญญาณ ทางออก
“แม่คะ” ฉันส่งกระแสจิตกลับไป ความตั้งใจของฉันแข็งแกร่งขึ้น “คีรินทร์… เขาจบเรื่องของเราแล้ว เขาเลือกคนอื่นแล้ว หนูจะกลับบ้าน เราจะไปจากที่นี่ ทันทีที่หนูได้ใบรับรองการบรรลุนิติภาวะจากฝูง เราจะไปที่ฝูงพนาเงิน เราจะปลอดภัยที่นั่น”
ฉันไม่รอคำตอบจากท่าน ฉันลุกขึ้นแต่งตัวอย่างแข็งทื่อ เก็บข้าวของไม่กี่ชิ้นลงในกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ฉันทิ้งบัตรสีดำไว้บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ฉันไม่ต้องการเงินของเขา ฉันไม่ต้องการอะไรจากเขาอีกต่อไป
ฉันลากกระเป๋าเดินทางไปยังลิฟต์ส่วนตัว เมื่อประตูเลื่อนเปิดออกที่ชั้นล่างสุด หัวใจของฉันก็หยุดเต้น คีรินทร์กำลังเดินผ่านล็อบบี้ แขนของเขาโอบรอบเอวของลิตาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ เธอมองเขาด้วยสายตาที่ชื่นชม
พวกเขามองเห็นฉัน ใบหน้าของคีรินทร์เครียดขึ้น “เธอเป็นแค่คนรับใช้โอเมก้าคนหนึ่ง” เขาพูดกับลิตา เสียงดังพอให้ฉันได้ยิน “ฉันเพิ่งไล่เธอออกไป”
รอยยิ้มหวานๆ ของลิตาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย เธอเดินมาหาฉัน สะโพกส่ายไปมา “โอ๊ย น่าสงสารจังเลยนะ” เธอพูดเสียงหวานปานน้ำผึ้ง แต่แฝงไปด้วยความสมเพชจอมปลอม “คงจะลำบากน่าดูเลยนะที่โดนไล่ออก” ขณะที่เธอเดินผ่าน เธอจงใจกระแทกไหล่ใส่ฉัน
แรงกระแทกทำให้ฉันเซถลา ของล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวที่ฉันกำไว้ในมือ ประติมากรรมคริสตัลที่ชื่อว่า ‘หยาดน้ำตาแห่งจันทราเทวี’—รางวัลจากการเต้นรำของฉัน สัญลักษณ์แห่งเกียรติยศสูงสุดของฉันในฝูง—หลุดออกจากมือ
มันกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันและแตกกระจายเป็นพันๆ ชิ้นระยิบระยับ
---
คุณอาจจะชอบ
