หัวใจอสูร
ตอน 2
ชาวันนุ่งกางเกงยีนฟอกสีซีดจางและมีรอยขาดหลุดลุ่ยตรงหัวเข่ามันเหมือนแฟชั่นทีเชิ้ตสีมืดๆ อีกตัวหนึ่ง
“วันจ๋า แม่ว่า...”
“นี่แหละหล่อแล้ว” เขาย้ำเสียงหนัก
“แล้วที่แม่ซื้อมาฝากจากกรุงเทพล่ะจ๊ะ เอาไปไว้ไหนแล้ว”
“อยู่ก้นตู้มั้ง”
“แม่หยิบให้ไหมเรียกเด็กมารีด แล้วใส่เลย”
“ไม่เอาใส่แล้วคัน”
“โธ่...” เธอคราง
เขาเดินหนี ปากก็ว่าไปตลอดทาง
“เอาอะไรกันนักกันหนา เราจะไปบ้านปู่ที่อยู่กลางดงนะ แม่ ไม่ได้เข้าจังหวัดไปงานบอลล์ ไม่ได้ไปลีลาศเต้นระบำดู แค่แม่แต่งตัว ผมว่าวัวมันอาจจะแตกตื่น”
ชมนาดได้แต่ทําท่าอ่อนใจกับชาวัน
เธอจะเปลี่ยนเขาได้สักแค่ไหน ก็ยังไม่รู้ได้เหมือนกัน
ชาวันเป็นตัวของเขาเองและมีสิ่งปิดกั้นตัวเองเอาไว้มาก เธอมีเขาเมื่อตอนเธออายุแค่สิบแปด ตอนนี้ชาวันอายุยี่สิบห้า เขากับเธอน่าจะเข้ากันได้ยากเพราะอายุที่แตกต่างกันไม่มากนัก
แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังเป็นแม่ของเขา...
หากจนแล้วจนรอด ชมนาดก็รู้สึกเหมือนชาวันเป็นคนแปลกหน้าเพราะเขาไม่ยอมรับเธอนั่นเอง
เขาไม่เคยพูดออกมาดังๆ แต่เธอรู้ว่าเขาโกรธทั้งเธอ ทั้งพ่อของเขาที่ต่างทิ้งเขาไปหาความสุขส่วนตัว ด้วยการมีครอบครัวใหม่
“คราวหน้ามีงานในจังหวัด แม่คงจะเห็นหนู...เอ๊ย...วันแต่งตัวดีกว่านี้นะ”
เขาก้มลงมองตัวเองตลอดตัว แล้วก็ยักไหล่นิดหนึ่ง ก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงกระด้าง
“ผมไม่เคยเห็นว่ามันจะไม่ดีตรงไหน”
แล้วเขาก็ย่ำปังๆ ออกไปยืนหน้าคว่ำรออยู่ข้างนอก
เธอเดินตามมายังมีความอดทนค่อนข้างสูง แต่เขาบุ้ยใบ้ไปทางรถยนต์ที่เข้ามาจอดรอ
“แม่ซื้อรถใหม่อีกแล้ว นี่หมดไปอีกเท่าไหร่ แล้วนึกยังไงเอารถใหม่เอี่ยมขนาดนั้นบุกเข้ามาถึงนี่ หรือกะแค่จะอวด”
น้ำเสียงเยาะหยันนั้นปิดไม่มิดเลย
“มันลุยดีนะ เห็นเป็นรถหรูแบบนั้นก็เกิด”
“เขาจะไปด้วยหรือ”
“คุณลุงจ้ะ” เธอกล่าวแก้เพราะชาวันยังถือว่าสามีใหม่เธอเป็นคนอื่นอยู่นั่นเอง “แล้วก็มีน้องนิ่มด้วย”
“ขนไปทำไมกัน หรืออยากจะไปให้ปู่ได้กระเซ้าเล่นสนุกปาก”
“งานวันเกิดท่านทั้งที ก็น่าให้ท่านได้สนุกบ้าง”
ชาวันเหลือบตามองมาแวบหนึ่ง แล้วเขาก็ไม่ยั้งคำพูดสักนิด
“หรือแม่คิดว่าปู่จะเหวี่ยงเงินแจกไม่เลือก ไม่ว่าจะหลานในไส้หรือหลานนอกไส้ เพราะวันเกิดทีไร ไม่เพียงปล่อยนกปล่อยปลา ยังปล่อยเงินออกจากกระเป๋าเป็นว่าเล่น แต่ระวังให้ดีแล้วกันนะฮะ น้องนิ่มเป็นสาวกำลังน่าฟัดน่าชัง อย่าให้ปู่เห็นแล้วนึกอยากจะเก็บเอาไปเลี้ยงในกรงทองปีนี้ ก่อนจะเอาออกไปปล่อยปีหน้า”
ชมนาดจ๋อยไปอีกเยอะ รู้น่ะรู้อยู่ว่าอดีตพ่อสามีเป็นคนนิสัยใจคออย่างไร แต่ก็รู้อีกนั่นแหละว่าเขาเป็นคนมือเติบเรื่องแจกเงินไม่มีอั้น เธอเองก็ยังต้องการเงินไม่รู้จักพอเพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวนั้นมากมายนัก
“จะเรียกยังไงดีล่ะแม่...จะยังเป็นปู่ของน้องนิ่มอีกหรือเปล่า”
“วันนี่ พูดอะไรก็ไม่รู้ ไม่ดีเลย น้องนิ่มเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด ยังเด็กนัก”
เขาหัวเราะกระหึ่มอยู่ในลำคอ
“ทีแม่ล่ะ ตอนพ่อบุกฉุดมาน่ะแม่อายุเท่าไหร่กันเชียว ก็ยังรู้เรื่องตั้งเยอะ รอท่าให้ฉุดอยู่ไม่ใช่หรือฮะ”
คราวนี้ชมนาดฉุนโกรธจนลืมที่จะตั้งสติให้เยือกเย็นเพราะเป็นปมของเธออยู่เหมือนกัน
เธอเดินหนีไปจากชาวัน เรียกเสียงหัวเราะได้รื่นเริงได้อย่างแท้จริงชาวันพอจะรู้ตัวเองอยู่ว่าเขาใกล้จะเป็นคนโรคจิตเข้าไปทุกทีแล้ว เขาชอบทำให้แม่หรือพ่อโกรธจนต้องเดินหนีจากเขา
“ไม่รอรับผมไปด้วยแล้วรึ”
“ไปเองแล้วกัน”
เธอตอบกลับมาอย่างกระฟัดกระเฟียด “วันแต่งตัวแบบนั้นปิกอัพเหมาะกับวันแล้วล่ะ”
ดี...เขาบอกตัวเองเขาจะได้กลับขึ้นไปเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาจากข้างบนบ้านเพราะเขาจะต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯในคืนวันนี้ เขาจะขับรถรวดเดียวไปสว่างเอาที่กรุงเทพฯ หลังจากไปอวยพรให้ปู่สักหน่อย เขามั่นใจว่าคืนนี้อย่างไรเสียปู่ก็จะต้องมีดีอวดทุกคนเพราะก่อนหน้านี้เขาระแคะระคายว่าปู่ไปปี๊งกับผู้หญิงอายุแค่สิบเก้า สาวตกรอบสุดท้ายจากการประกวดนางงามระดับจังหวัดคงมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูอีกแยะนั่นแหละ
คุณอาจจะชอบ
